Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Οι "κύριοι" του Κυρίου...

....ή οι ρόλοι δεσμώτες που επιβάλλαμε στον Εαυτό μας.

Έχω καιρό να κάνω ανάρτηση σε αυτή την ενότητα της εσωτερικής πρακτικής. Και παρόλο που όλο και ήθελα να γράψω κάτι, το αμελησα μέχρι που τις τελευταίες μέρες ένα θέμα ξεπεταγόταν συνέχεια μπροστά μου, σχεδόν ενοχλητικά, με διάφορα ονόματα και μορφές, αλλά με την ίδια ουσία: τα καλά Εγώ, η ανάπτυξη της προσωπικότητας, οι ρόλοι στη ζωή μας χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να επιτευχθεί επικοινωνία..

Διαφορετικά ονόματα για το ίδιο ακριβώς πράγμα: τα δεσμά που επιβλήθηκαν από το συλλογικό ασυνείδητο στο ατομικό, με τις ευχές μας... ή μάλλον λόγω του φόβου μας ότι δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε χωρίς αυτά. Εν μέρει αυτή ακριβώς η πεποίθηση αποδεικνύει πως είμαστε σαν τους αιώνιους έφηβους που αρνούνται με διάφορες δικαιολογίες να αφήσουν την γονεϊκή οικία και να ανεξαρτητοποιηθούν, να ανοίξουν φτερά, να δημιουργήσουν. Μέχρι που στο τέλος γινόμαστε κακέκτυπα των "γονέων" μας, αντιγράφοντας τις δικές τους μάσκες, ακολουθώντας τους δικούς τους κανόνες και θέλω, και επαναλαμβάνοντας τα δικά τους λάθη. Ένας φαύλος κύκλος αποτυχιών και για μας και για την ανθρωπότητα, ένας φαύλος κύκλος ύπνωσης.

Ας δούμε λίγο τι λέει η "επιστήμη" της ψυχολογίας για το θέμα μας. Θα αναφερθώ πρώτα στον Γιουνγκ, γιατί μπορεί να μη θεωρείται ο μπαμπάς της ψυχολογίας, αλλά σίγουρα ήταν αυτός που κατάφερε να την κάνει αποδεκτή ως επιστήμη. Ο Γιουνγκ μίλησε για την περσόνα (persona... από το "προσωπείο"), που κυριολεκτικά σημαίνει μάσκα του ηθοποιού. Ο ορισμός της περσόνας από τον ίδιο είναι ο εξής: ένα λειτουργικό σύμπλεγμα που διαμορφώνεται για λόγους (κοινωνικής) προσαρμογής ή προσωπικής εξυπηρέτησης. Η περσόνα είναι αυτό που ΔΕΝ είναι το άτομο, αλλά που και το ίδιο το άτομο και οι άλλοι νομίζουν πως είναι (σημ: λόγια του επιστήμονα, όχι δικά μου)

Ενδιαφέρον... το λιγότερο, έτσι;

Βασικά, ακόμα κι ο Γιουνγκ (που μπορεί να έψαξε πολύ βαθιά στον ψυχισμό του ανθρώπου, αγγίζοντας και ξεπερνώντας ενίοτε τα όρια του εσωτερισμού, αλλά παρέμεινε ένας επιστήμων ριζωμένος στο φυσικό πεδίο), αναγνώρισε τους κινδύνους της περσόνας.

1. Η συνεχής εναλλαγή προσωπείων το κάνει σχεδόν αδύνατον να ανακαλύψει, αποδεχτεί και τιμήσει κάποιος τον αληθινό εαυτό του. Όταν οι άνθρωποι φορούν συνέχεια μάσκες -για τον οποιονδήποτε λόγο, καταλήγουν να μην μπορούν να ξεφορτωθούν αυτές τις μάσκες και να ζήσουν πραγματικά, να ζήσουν την πραγματικότητα του Εαυτού πίσω από την μάσκα. Δεν καταφέρνουν να γνωρίσουν τον πραγματικό τους εαυτό, δηλαδή.
2. Όταν ζούμε μέσα από ρόλους, σε μια ψευδαίσθηση που δεν μας χαρακτηρίζει ουσιαστικά αυτό περιορίζει αυτόματα το πραγματικό ΑΤΟΜΙΚΟ δυναμικό μας. Με άλλα λόγια η ατομική αλλά και κοινωνική ανάπτυξη και ωρίμανση υποδαυλίζονται σημαντικά.

Συνειδητοποιείτε τι λέει ο Γιουνγκ; Οι μάσκες καλύπτουν κενά ή "ανάγκες" ρόλων σε κοινωνικό επίπεδο. Είναι σαν να μοιράζονται οι ρόλοι από τον παραγωγό μιας παράστασης, κι εμείς απλώς παρουσιαζόμαστε για να μας δοθεί ο κατάλληλος ρόλος, τον οποίο προσπαθούμε να "απογειώσουμε" με την ερμηνεία μας. Και στο τέλος ο "χαρακτήρας" που υποδυόμαστε κατατρώει τον ίδιο τον ηθοποιό. Υπάρχουν βέβαια και οι ρόλοι που σχεδόν παρακαλάμε εμείς οι ίδιοι να παίξουμε. Αυτοί είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι ως τα γνωστά Εγώ που έχουμε αναφέρει σε άλλες αναρτήσεις.

Κάποτε ρώτησαν τον Σωκράτη αν γνωρίζει τον εαυτό του μέσα από την αυτοπειθαρχία, κι εκείνος απάντησε πως όχι, αλλά τουλάχιστον γνωρίζει ποιος ΔΕΝ είναι. Αυτό το "ΔΕΝ"... είναι η περσόνα, ή για την ακρίβεια οι περσόνες! Ποια ήταν η αυτοπειθαρχία του Σωκράτη; Η αυτοανάλυση, η αυτοπαρατήρηση, ο συνεχής έλεγχος των εσωτερικών διεργασιών σε σχέση με τα εξωτερικά συμβάντα.

Ας δούμε τώρα μια πολύ βασική ερμηνεία της μάσκας και της χρησιμότητάς της (ή επικινδυνότητάς της) βάσει της συμβατικής ψυχολογίας, από έναν... ψυχολόγο. Σας παραπέμπω σε μία από τις πάμπολλες ιστοσελίδες επί του θέματος, εδώ. Και αντιγράφω το κομμάτι που μας ενδιαφέρει:

"Πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, επισκέπτονται ψυχολόγους με σκοπό να τους λύσουν τα ψυχολογικά τους προβλήματα. Θεωρούν τις δυσκολίες τους ως προβλήματα της προσωπικότητας τους ή της προσωπικότητας των άλλων. Πιστεύουν ότι κάτι δεν πάει καλά με το χαρακτήρα και τη φύση τους, ή με το χαρακτήρα και τη φύση των άλλων. Τα προβλήματα τους θεωρούνται αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού τους, ή του εαυτού των άλλων.
Οι άνθρωποι αυτοί, που βεβαίως και είναι μέλη ενός ή πολλών κοινωνικών ομάδων και συστημάτων, δεν έχουν συναίσθηση ότι λόγω της λειτουργίας αυτών των συστημάτων, τόσο η προσωπική σκέψη, όσο και το συναίσθημα, η βούληση και η δράση τους δεν είναι αυτόνομα, αλλά κοινωνικά. Κοινωνικά και πολιτισμικά. Βεβαίως και σε κάποιο βαθμό συνέβαλαν και οι ίδιοι, ωστόσο είναι από δύσκολο έως αδύνατο να διαχωριστεί η ακριβής ανάμειξη τους, τόσο στις ψυχολογικές τους λειτουργίες (σκέψη, συναίσθημα, βούληση, δράση) όσο και στα προβλήματα τους.
Η προσωπικότητα, ο χαρακτήρας, οι ψυχολογικές τους λειτουργίες και τα προβλήματα τους, έχουν προέλθει από τη συνισταμένη του αποτελέσματος πολλών περιστατικών κοινωνικής αλληλεπίδρασης του παρελθόντος και των επιθυμιών που εστιάζονται στο μέλλον. Η ιστορία του καθενός και ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το μέλλον, είναι αποτέλεσμα της επίδρασης πολλών, αλληλοδιαπλεκόμενων και μη αντιληπτών σχέσεων κοινωνικής δύναμης, που ξεκινούν με τη γέννηση ενός ανθρώπου και την κοινωνικοποίηση του σε πολύπλοκα κοινωνικά συστήματα (οικογένεια, συγγενικό περιβάλλον, σχολείο κ.ο.κ.).
Είναι επόμενο ότι, με τους ανθρώπους που επισκέπτονται ψυχολόγο, οποιαδήποτε συζήτηση για ταυτότητα, χαρακτήρα και προσωπικότητα πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή, αποφεύγοντας να τονίζεται ότι τα ψυχολογικά προβλήματα ή χαρακτηριστικά κάποιου οφείλονται στην αποκλειστική ευθύνη, ανικανότητα, ή στο χαρακτήρα του. Το αντίθετο. Απαιτείται χρόνος και κόπος ώστε να διαχωριστούν ένα – ένα όλα τα κομμάτια της προσωπικότητας και να διαφανεί μέσω ποιών σχέσεων, λόγων ή συμπεριφορών αυτά διαμορφώθηκαν, γιατί προκαλούν προβλήματα και πώς αυτά θα αλλάξουν. Ο σκοπός πάντα παραμένει το να προσαρμοστεί το άτομο στην πραγματικότητα, σταματώντας ή τουλάχιστον μειώνοντας τις διαστρεβλώσεις, δύσκαμπτες σκέψεις και λανθασμένες αντιλήψεις που έχει υιοθετήσει, καθώς και τη λάθος αυτό-εικόνα με την οποία δυσκολεύεται να ζήσει φυσιολογικά.
Οι σχέσεις ισχύος στις κοινωνικές ομάδες είναι τόσο περίπλοκες, και τα δυσλειτουργικά χαρακτηριστικά τους τόσο έντονα, αρχής γενομένης από τις οικογένειες, που ανεξαιρέτως όλα τα άτομα προκειμένου να επιβιώσουν αποκτούν ένα «χαρακτήρα», ένα βασικό μοτίβο αντιδράσεων στα ερεθίσματα. Αυτό το μοτίβο προέρχεται από ένα πολύπλοκο σύμπλεγμα εμπειριών από επιτυχημένες και αποτυχημένες αντιδράσεις στα κοινωνικά ερεθίσματα του παρελθόντος, άπειρα λόγια, συμβουλές και παραινέσεις άλλων ανθρώπων, συναισθήματα χαράς και συναισθηματικές πληγές που δεν έκλεισαν, αισθήσεις ευχάριστες και δυσάρεστες, αναμνήσεις φυσικού ή ψυχικού πόνου.
Τέλος, ένα σημαντικό στοιχείο που μένει από την κοινωνικοποίηση των ατόμων στις ποικίλες ομάδες, είναι η ταυτότητα, το όνομα που τους έχει δοθεί από τους σημαντικούς άλλους. Έξυπνος, βλάκας, τομάρι, πονηρός, καταφερτζής, ομορφούλα, κουτορνίθι και άλλοι χαρακτηρισμοί, αποδίδονται ως ταυτότητες από τις ομάδες στα άτομα. Μέσω των προβλητικών ταυτίσεων και της λειτουργίας της αυτό-εκπληρούμενης προφητείας, συνήθως, τα άτομα υιοθετούν τις δοσμένες σε αυτούς ταυτότητες και ρόλους, και συν τω χρόνω καθίσταται αδύνατος ο ορισμός του ποιος είναι ο «πραγματικός» εαυτός κάποιου και ποιοι οι κοινωνικοί ρόλοι που απλά εκπαιδεύτηκε να παίζει"

Αυτό κι αν ήταν ενδιαφέρον....

 Σε μεγάλο βαθμό το θέμα των ρόλων είναι ίσως ένα από τα λίγα πράγματα στα οποία συμφωνούν "επιστήμη" και εσωτερική διδασκαλία. Πόσο πιο ξεκάθαρο να το κάνει κανείς; Η μόνη διαφορά είναι στις προτάσεις που δίνει ο κάθε τομέας για την αντιμετώπιση/επίλυση του ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ των  ρόλων, γιατί ΝΑΙ, είναι πρόβλημα οι ρόλοι. Αλλά και στην ολοκληρωμένη ερμηνεία της πραγματικής δράσης και φύσης των ρόλων, που για την εσωτερική διδασκαλία έχουν ένα όνομα: ΕΓΩ. Ένα όνομα για το οποίο υπάρχουν πολλοί "παράνομοι" μνηστήρες. Πολλοί ονομάζουν Εγώ τον Εαυτό, το Είναι, ή ακόμα και την Ψυχή. Αλλά το Εγώ ταιριάζει σε έναν μόνο "κύριο"... αυτόν με τις πολλές μάσκες, τον ζογκλέρ των παραισθήσεων και ψευδαισθήσεων, τον σκηνοθέτη στον οποίο αναθέσαμε (για να μην πω παραδώσαμε αμαχητί) τη σκηνοθεσία της ίδιας μας της ταινίας/ζωής. Γιατί το Εγώ ζει μέσα από τους ηθοποιούς του, τα μικρότερα Εγώ, τους ρόλους μας, τα προσωπεία μας, τις μάσκες μας, όπως θέλετε πείτε τα, η ουσία είναι η ίδια. Το Εγώ είναι το μαύρο πέπλο που φορέσαμε εμείς οι ίδιοι στον Θεό μέσα μας, σκεπάζοντας το φως Του, τη δύναμή Του, την σοφία Του. Και φυσικά.... μας αρέσει πολύ αυτό, και μάθαμε να το θεωρούμε και απαραίτητο για να επιβιώνουμε σε κοινωνικό επίπεδο, για να επικοινωνούμε με τους συνανθρώπους μας, που και αυτοί πια είναι απλώς κινητά Εγώ με καλυμμένο το πραγματικό τους δυναμικό. 

Πόσο αυτοκαταστροφικοί είμαστε; Πόσο μικροί ψυχικά... Φοβόμαστε τόσο πολύ να είμαστε αυτό που είμαστε ικανοί να είμαστε, που το κρύψαμε στα εσωτερικά μας Τάρταρα, δοκιμάζοντας κάθε τρεις και λίγο μάσκες, ψάχνοντας να βρούμε την καλύτερη, την πιο αποδεκτή από τους άλλους και από "εμάς"... από τους υπόλοιπους ηθοποιούς, τα υπόλοιπα Εγώ μέσα μας. Και γίναμε ένα συνονθύλευμα Εγώ, μια ΛΕΓΕΩΝΑ σε ένα σώμα. Τι να σου κάνει κι αυτός ο εγκέφαλος μετα΄; Να μην γεμίσει κόμπλεξ; Να μην πνιγεί στις ίδιες του τις αντιφάσεις; Να μην χρειάζεται έναν... ψυχολόγο στην καλύτερη; Η πλάκα είναι πως όταν φτάνεις πια στο σημείο να μην βλέπεις καν το φως του Είναι σου, από τα πολλά πέπλα των Εγώ, το μόνο που μπορεί να σε βγάλει από τα σκοτάδια είναι η ψυχανάλυση. Γιατί για να βγεις μόνος σου θα χρειαστείς έστω και το αχνοφέγγισμα κάτω από το πέπλο για να βρεις το δρόμο μέσα από το πλήθος ΕΝΤΟΣ ΣΟΥ. Ο καλύτερος δάσκαλος/ψυχοθεραπευτής είναι αυτός μέσα σου, αλλά μόνο όταν δεν τον έχεις θάψει 200 μέτρα κάτω από το χώμα του φόβου σου! Αν ναι, θα χρειαστείς κάποιον να σκάψει για λογαριασμό σου τον τάφο, κι όταν τον ανοίξεις, τότε θα έχεις ίσως την ευκαιρία να επιλέξεις αν θα συνεχίσεις με τους ρόλους ή όχι...

Ο Γιουνγκ είχε ξεχωρίσει τους ανθρώπους που πορεύονταν βάσει του εσωτερικού τους φωτός, θεωρώντας πως είναι αυτοί που οδηγούν την ανθρωπότητα σε πρόοδο, γιατί οι μάσκες ΠΟΤΕ δεν μπορούν να δώσουν λύσεις και να οδηγήσουν σε πρόοδο. Αυτούς τους είχε ονομάσει ΔΙΑΝΟΙΕΣ, όχι με την έννοια των πιο έξυπνων βέβαια. Αυτές οι διάνοιες λοιπόν που δρουν χωρίς μάσκες, μοιάζουν σε αυτούς που φοράνε μάσκες τελείως "ανάποδοι" σε σχέση με τις κοινωνικές επιταγές και ανάγκες, ανατρεπτικοί ή ακόμα  και βίαιοι. Έχει ενδιαφέρον να το μελετήσετε το θέμα των διανοιών του Γιουνγκ. Υπάρχει η αντίληψη πως δεν μπορεί να προοδεύσει η ανθρωπότητα, ή ένα σύνολο/ομάδα ανθρώπων, αν δεν χρησιμοποιούμε μάσκες και ρόλους. Μα πώς είναι δυνατόν κάτι ψεύτικο να δώσει λύσεις; Πώς είναι δυνατόν μια ψευδαίσθηση να επιδράσει θετικά πάνω στην αντικειμενική πραγματικότητα, αφού δεν μπορεί καν να την αναγνωρίσει;

Ποιος είναι αυτός μέσα μας τέλος πάντων που θέλει να φοράμε μάσκες; ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ; Γιατί επιλέγουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε μέσα από ρόλους που δεν είναι ΕΜΕΙΣ; Γιατί δεν μπορούμε να δούμε ότι έτσι ΑΥΤΟΔΙΑΧΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ στην ουσία; Διασπάμε την ολότητά μας, αποδυναμώνοντας έτσι τον ίδιο μας τον Εαυτό και καταστρέφοντας την όποια πιθανότητα να μεγαλουργήσουμε για το καλό της ανθρωπότητας αλλά και το δικό μας.

Είχαμε αναφερθεί επιφανειακά στο θέμα των Εγώ, ίσως αποσπασματικά σε διάφορες αναρτήσεις. Σε καμία δεν αναφέρθηκα συγκεκριμένα και αναλυτικά. Ούτε τώρα θα το κάνω... ακριβώς... αλλά θα μιλήσω περισσότερο για τις κατανοήσεις μέσα από την Εργασία μου, και την εμπειρία και κατανόηση άλλων εσωτεριστών, οι οποίοι είμαι σίγουρη ότι θα επιβεβαιώσουν ό,τι πω. Αν κι έχω μιλήσει πάνω-κάτω για την συγκεκριμένη εμπειρία που ακολουθεί σε φίλους, είναι η πρώτη φορά που την καταγράφω όσο πιο αναλυτικά μπορώ. Θα παρακαλέσω λοιπόν, ακόμα κι αν θεωρείτε πως είμαι τρελή, να σεβαστείτε το ότι πρόκειται για μια προσωπική εμπειρία, από τις σημαντικότερες για την εσωτερική μου πορεία.

Οι πρώτες μου εμπειρίες από τα Εγώ ήταν εικόνες από κάτι σαν βδέλλες στο αστρικό που έβλεπα ΣΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ. Σε άλλους ήταν πάρα πολλές, σε άλλους λιγότερες, αλλού ήταν όλες καλοταϊσμενες, σε λιγότερους υπήρχαν μερικές πιο ισχνές, άλλες πιο καρδαμωμένες, και υπήρχαν και κάποιες που τρέφονταν από άλλες βδέλλες, ή έτσι έμοιαζε. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν φοβίες. Ρώτησα τον τότε εσωτερικό μου δάσκαλο και με κοίταξε με ένα ύφος σαν να έλεγε "τι άλλη χαζομάρα θα με ρωτήσεις σήμερα;"!!!!! Κλασσικά... 

Το διαπραγματεύτηκα μέσα μου, το ανέλυσα με χίλιους τρόπους, και την επόμενη φορά τον ρώτησα αν ήταν μνήμες που μας διαμόρφωναν σαν προσωπικότητα. Ειλικρινά είχα ρίξει πολύ ξενύχτι και διαλογισμό για να καταλήξω σε αυτή την κατανόηση. Με κοίταξε με ένα ύφος που σήμαινε "με ξαφνιάζεις, αλλά ακόμα είσαι μακριά". 

Δε θυμάμαι τι άλλα σκέφτηκα και τον ρώτησα. Άλλα ήταν κοντά στην πραγματικότητα, άλλα ήταν αλλού γι' αλλού. Κάποια στιγμή, όμως, ήρθε ο καιρός και βρέθηκα στη Γνώση, πήρα την γνωστική διδασκαλία (βλ Γκουρτζίεφ, Ουσπένσκι, Σαμαέλ Αούν Βεόρ, για να αναφέρω τους σύγχρονους γνωστικούς με το όνομα και τη βούλα... που λένε, γιατί οι γνωστικοί ανά τους αιώνες είναι πολλοί), κι εκεί ήρθε μια ωραία βραδινή ώρα που πήρα τη διδασκαλία για τα Εγώ. Και θυμάμαι πως ήμουν με το στόμα ορθάνοιχτο να ακούω σαν χαμένη να εξηγούν αυτά που έβλεπα και ένιωθα, με λόγια απλά και κατανοητά. Μπαμ-μπαμ, χωρίς γαρνιτούρες, χωρίς υπονοούμενα και χωρίς φραγμούς. Ένα, δύο, τρία... αυτά είναι, κυρία μου. Τέλος.

Μάλιστα.... "Είναι τα Εγώ που δημιουργήσαμε μέσα από τις ζωές μας, Δάσκαλε;" Χαμόγελο και φεύγει. Αυτό ήταν το ναι του Δασκάλου μου.

Τι είναι το Εγώ εν ολίγοις; Πείνα! Αυτό είναι. Μια ενεργειακή οντότητα που ζει και δρα με μόνο σκοπό του την ικανοποίηση της συνεχούς και ασταμάτητης πείνας του. Η επιβίωσή του εξαρτάται από το αν θα λάβει την συγκεκριμένη ποιοτικά ενέργεια με την οποία το δημιουργήσαμε εξαρχής. Η αντιστοιχία του στο φυσικό μας σώμα θα μπορούσε να είναι ο λεγόμενος ερπετικός εγκέφαλος, αφού αυτός είναι που έχει αναλάβει την επιβίωση του φυσικού μας σώματος, αλλά δεν είναι αυτή. Απλώς η Φύση της οντότητας του Εγώ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ με τη φύση του λεγόμενου ερπετικού εγκεφάλου. 

Πώς το δημιουργούμε; Ή μάλλον πότε δημιουργήθηκε το πρώτο Εγώ; Υπάρχουν πολλές "ερμηνείες" από διάφορες εσωτερικές διδασκαλίες, που δεν θα τις αναφέρω καν, γιατί δεν έχω καταφέρει να επιβεβαιώσω εσωτερικά καμία. Όμως μπορείτε να το ψάξετε οι ίδιοι αν σας ενδιαφέρει. Μια κλασσική "ερμηνεία" είναι η χριστιανική Ιστορία για το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού, πχ.... Θεωρητικά η δημιουργία των πρώτων Εγώ εξυπηρέτησε στην ανάπτυξη του ατομικού αυτοπροσδιορισμού (εγώ ως μονάδα, Εγώ Είμαι), σε αντιπαράθεση με το Εμείς ως σύνολο (εμείς είμαστε), αλλά όχι για να εξαφανίσει το Εμείς Είμαστε, αλλά για να το συμπληρώσει.. Ήταν ένα εργαλείο φαντάζομαι για την ανάπτυξη του αριστερού εγκεφάλου που διαδράζεται την ατομικότητα, σε σχέση με τον δεξί εγκέφαλο που διαδράζεται την συλλογικότητα. Makes sense, που λένε. Αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως κι έτσι να είναι, στην πορεία το Εγώ Είμαι  έγινε Εγώ Είμαι και Κανείς Άλλος. Καβάλησε δηλαδή τη συλλογικότητα μέσα μας, επιβλήθηκε σχεδόν βίαια, ακόμα και σε κοινωνικό επίπεδο εις βάρος του Εμείς/Ομάδας, πράγμα εντελώς αφύσικο και ακατανόητο, αφού η κοινωνία εξυπηρετεί την επιβίωση, σωστά; Κι όμως αυτή δεν είναι η μόνη αντίφαση του Εγώ. Το Εγώ είναι ο ορισμός της αντίφασης!!!!! Προς το παρόν, ας δούμε πώς μέχρι πρόσφατα η Εγωική κοινωνία επέβαλλε την χρήση πχ του δεξιού χεριού (αριστερός εγκέφαλος) και εκθείαζε τις λειτουργίες του αριστερού εγκεφάλου (λογική, κλπ). Παραμένει τραγικός ο καταμερισμός, αλλά τουλάχιστον έχει αναγνωριστεί πως έχει παραγίνει το κακό. Αυτό το αφύσικο όμως, αυτή η αυτοκαταστροφικότητα είναι κι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του Εγώ. Το Εγώ είναι αυτοκαταστροφικό, γιατί "αγαπά" υπερβολικά τον εαυτό του, και ο εαυτός του είναι αυτή η μόνη επιθυμία που το θρέφει, δεν έχει άλλον εαυτό. Πχ, ένα Εγώ λαιμαργίας βλέπει μπροστά του μόνο φαΐ. Ακόμα και το σεξ το αντιμετωπίζει σαν φαγητό. Τον τρώει τον άλλον (ή κλείνει σφιχτά τα πόδια στη θέα του πέους.... όταν λειτουργεί από την κρυφή του πλευρά. Και οι δύο πλευρές το ίδιο Εγώ είναι). Ακόμα και στην αγάπη λειτουργεί όπως με το φαΐ. Ορμάει στον άλλον και τον πλακώνει στα φιλιά και τον σφίγγει μέχρι να τον σκάσει, και τον φιλάει με πάθος, τον ρουφάει και τον καταπιέζει, δεν του επιτρέπει να κινηθεί πέρα από τον κύκλο επιρροής του! Το Εγώ της λαιμαργίας είναι αυτό που βλέποντας ένα όμορφο μωρό θα πει όλο ενθουσιασμό και ένταση "θα σε φάω, θα σε ρουφήξω"! Έτσι ακριβώς λειτουργούν τα Εγώ στον πυρήνα τους. Σε λίγο θα δούμε τη σχέση των Εγώ με τους "ρόλους". Προς το παρόν ας δούμε πώς γεννιέται ένα νέο Εγώ. 

Από τα πρώτα Εγώ που δημιουργήθηκαν, με όποιον τρόπο και για όποιον λόγο κι αν δημιουργήθηκαν, βρεθήκαμε ξαφνικά όλοι μας με ρίζες Εγώ. Το Εγώ δεν είναι μεν αθάνατο, αλλά ζει όσο ζούμε εμείς στο φυσικό, σε όλους τους κύκλους του φυσικού. Αν ζήσουμε 10 ζωές, 10 ζωές θα ζήσει μαζί μας το ίδιο Εγώ και μέσα στις 10 ζωές θα "μάθει" μέσω διαφορετικών εμπειριών και καταστάσεων, θα γίνει πιο "έξυπνο", θα καμουφλαριστεί ή θα βγει τελείως μπροστά όταν δει την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα! Θα θεριέψει εν ολίγοις, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον. Κι΄όπως θα θεριεύει θα αρχίσει να δημιουργεί νέες αιτίες για να δημιουργηθούν κι άλλα Εγώ. Αυτό δεν έχω καταλάβει αν το κάνει επί τούτου ή αν απλά του προκύπτει. Το ότι το Εγώ δεν έχει ψυχή δε σημαίνει πως δεν έχει μια κάποια συνειδητότητα. Το ότι δε μοιάζει ακριβώς με τη δική μας και είναι παρασιτική, δε σημαίνει επίσης πως δεν είναι υπαρκτή. Το ότι δεν την κατανοούμε δε σημαίνει πως δεν είναι αποτελεσματική στις δράσεις της ή πως δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητά της με τον δικό της τρόπο. Καλά... μην αρχίσετε να τα αγαπάτε κιόλας. Δεν είναι γούτσου-γούτσου, ακόμα και τα καλύτερα από δαύτα!

Δεν ξέρω λοιπόν αν εσκεμμένα δημιουργεί καταστάσεις που δημιουργούν νέα Εγώ, ίσως απλώς η δημιουργία νέων Εγώ είναι το παράπλευρο αποτέλεσμα της προσπάθειας που κάνει το αρχικό Εγώ να τραφεί περισσότερο. Πχ ένα Εγώ λαιμαργίας θα αρχίσει να ψάχνει σαν τρελό για δίαιτες (η άλλη του πλευρά), γιατί κοινωνικά δεν είναι αποδεκτό να βγει ακριβώς όπως είναι (φανταστείτε αντιδράσεις όταν ορμήσει κάποιος χωρίς πιρούνια και κουτάλια μέσα σε μια πιατέλα με φαγητό, όπως ακριβώς θα ήθελε το Εγώ λαιμαργίας να κάνει). Αντίθετα πχ το Εγώ της πόρνης όχι μόνο αποδεκτό έχει γίνει, αλλά θεωρείται και μαγκιά και μόδα για την κοινωνία.΄Οσο πιο πόρνη είσαι στη συμπεριφορά σου, τόσο πιο in. Αυτό το Εγώ της πόρνης λοιπόν, δεν χρειάζεται να κρυφτεί. Ίσα-ίσα. Το Εγώ της λαιμαργίας όμως χρειάζεται και το κάνει. Πώς το κάνει; Φοράει την μάσκα του "προσέχω τη διατροφή μου" κι αρχίζει μετά μανίας τις δίαιτες, την κριτική για τη διατροφή και τη δίαιτα των άλλων (μόνο η διατροφή του συγκεκριμένου Εγώ είναι καλή, των άλλων είναι λάθος), τις συνταγές για σωστή διατροφή, την επιβολή της διατροφής του στον στενό οικογενειακό του κύκλο (βλ χορτοφάγους που σώνει και ντε πρέπει να γίνεις χορτοφάγος κι εσύ, αλλιώς σε χωρίζουν ή σε οδηγούν στην απόγνωση με τα σχόλιά τους, ή παμφάγους που κάνουν ακριβώς το ίδιο όταν ένα μέλος της οικογένειας αποφασίζει να γίνει χορτοφάγος... εν ολίγοις, σεβασμός στην επιλογή.... ούτε για δείγμα!) Αυτό το Εγώ της λαιμαργίας μόλις δημιούργησε σε αυτή την περίπτωση ένα μικρότερο Εγώ, αυτό του "χορτοφάγου" πχ, ενός συγκεκριμένου δηλαδή τύπου ανθρώπου που αυτό το νέο Εγώ (ακριβώς επειδή είναι νέο, φρέσκο και ξετσίπωτο και θρασύ, σαν τους έφηβους ένα πράγμα) ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ. Όσο θα γίνεται και κοινωνικά αποδεκτό και θα ταΐζεται από Εγώ άλλων, θα συνεχίσει να λειτουργεί ανοιχτά, σε κοινή θέα. Αν για κάποιον λόγο υποστεί προπηλακισμό και κυνηγητό, θα αλλάξει μορφή. Δηλαδή το Εγώ της λαιμαργίας ΤΡΕΦΕΤΑΙ και μέσα από το Εγώ του χορτοφάγου πχ. Αλλά αν και το Εγώ του χορτοφάγου αναγκαστεί να αλλάξει μορφή, θα συνεχίσει να τρέφεται ίσως μέσα από ένα νέο Εγώ που θα δημιουργήσει προκειμένου να τραφεί ανενόχλητο. Ίσως δημιουργήσει ας πούμε ένα Εγώ ακραίου ζωοφιλισμού, που θα βάζει τα ζώα πάνω και από τους ανθρώπους, θα ακυρώσει όλους τους ανθρώπους και θα έχει τα ζώα πάνω απ' όλους και όλα, κάτι που θα αιτιολογήσει την δράση του Εγώ - χορτοφάγος κλπ κλπ Βέβαια το τελευταίο Εγώ (του ζωόφιλου) θα μπορούσε να δημιουργηθεί από οποιοδήποτε άλλο αρχικό Εγώ, πχ από το Εγώ του επαναστάτη. Δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή (έχει σημασία να το βρούμε μέσα μας, το πώς δημιουργήθηκε). Επίσης να πω πως επέλεξα το συγκεκριμένο παράδειγμα γιατί είναι πολύ χαρακτηριστικό της εποχής. Είναι ένα νέο πανίσχυρο Εγώ που το ταΐζει η ίδια η κοινωνία, και γι' αυτό το χρησιμοποίησα. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν υπέροχοι Άνθρωποι χορτοφάγοι ή/και ζωόφιλοι. Ελπίζω να "νιώθετε"τη διαφορά.. 

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν ΟΛΑ τα εγώ. Επίσης είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πως΄ολα τα Εγώ τρέφουν και τρέφονται από όλα τα Εγώ, γιατί την συλλογικότητα που μισούν τόσο και που προσπαθούν να καταστρέψουν, την έχουν μεταξύ τους, επειδή είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν. Τραγελαφικό, έτσι; Αν ζούσαμε καθαροί από Εγώ, θα λειτουργούσαμε ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ... σαν τα Εγώ.... Συλλογικά.... θα βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον. Όπως ακριβώς κάνουν τώρα τα Εγώ μας, μόνο που αυτά το κάνουν για να επιβιώσουν ΕΚΕΙΝΑ κι όχι εμείς. 

Πολύ συμπυκνωμένα η πραγματικότητα για τα Εγώ είναι η παραπάνω.... Ελπίζω να μην σας βραχυκύκλωσα, δεν το θέλω καθόλου αυτό.

Ας δούμε τώρα την σχέση των Εγώ με τους λεγόμενους κοινωνικούς ρόλους που θεωρούμε τόσο σημαντικούς για την κοινωνική μας επιβίωση. Για να καταλάβουμε πόσο κακό κάνουμε στον εαυτό μας αλλά και στους γύρω μας και στην ανθρωπότητα ολόκληρη με το να επιδιώκουμε να παίζουμε ρόλους, δικαιολογώντας το ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη της επικοινωνίας, θα χρησιμοποιήσω ένα πολύ απλό παράδειγμα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι κάποια στιγμή γίνονται γονείς, κι αν δεν γίνουν έχουν τουλάχιστον ένα παράδειγμα από τους γονείς τους. Οπότε είναι ένα παράδειγμα που όλοι μπορούμε να κατανοήσουμε.

Από τη στιγμή που γινόμαστε γονείς, αναλαμβάνουμε έναν νέο "ρόλο", τον σημαντικότερο ίσως στη ζωή ενός ανθρώπου. Και για τους περισσότερους αρχίζει η μεγάλη εσωτερική μάχη των αντιθέσεων, γιατί οι περισσότεροι μεγαλώνουν τα παιδιά τους με το Εγώ του γονέα ως επί το πλείστον, κι όχι με την Ψυχή τους και Αληθινή Αγάπη. Και το Εγώ του γονέα θεωρείται ένα από τα "καλά" Εγώ, αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για δύο λόγους:
1.Είναι κοινωνικά αποδεκτό ως ένας ρόλος ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Και είναι αυτό που όπως και στο φυσικό γεννά το σώμα του παιδιού, έτσι και ενεργειακά γεννά στο παιδί ένα σωρό νέα Εγώ και θρέφει όλα τα παλιά του.
2. Ακριβώς επειδή είναι "καλό" Εγώ, έχει πολλές δικαιολογίες στη φαρέτρα του, και το ταΐζουν ΟΛΟΙ οι φόβοι μας, οπότε είναι και το πιο δύσκολο να αρνηθείς, να αναγνωρίσεις και να εξοντώσεις..

Το Εγώ του γονέα είναι ένας από τους λόγους που η ανθρωπότητα πολύ δύσκολα θα ελευθερωθεί, γιατί είναι αυτό που μιμείται καλύτερα τον εσωτερικό μας Πατέρα και την εσωτερική μας Μητέρα.

Για να δούμε, όμως, τι διαφορές έχει ένας άνθρωπος ως Εγώ-γονέας από έναν Άνθρωπο που είναι ΚΑΙ γονέας. Και μάλιστα θα δούμε την καλύτερη περίπτωση ενός Εγώ-γονέα, τον "ιδανικό" γονέα.

Ο Εγώ-γονέας έχει πάντα προτεραιότητα το παιδί του, οι επιλογές στη ζωή του λαμβάνονται με γνώμονα τις ανάγκες του παιδιού πρωτίστως. Είναι εκείνος που θα κάνει τα πάντα για να ταΐσει το παιδί του, να το ντύσει, να το σπουδάσει, θα το πάει στο καλύτερο σχολείο, θα το αρχίσει από νωρίς όλων των ειδών τα μαθήματα, και θα του μάθει "καλούς" τρόπους. Θα γεμίσει τις ώρες του με "δημιουργικές" δραστηριότητες και θα επιμένει πάντα να διαβάζει βιβλία, πολλά βιβλία, όλων των ειδών, τα καλύτερα πάντα. (θα στεναχωρηθείτε κάποιοι, αλλά πρέπει να ξέρετε πως τα Εγώ λατρεύουν τα βιβλία... όχι ότι δεν τα λατρεύει και η Ψυχή, αλλά τα βιβλία τα γραμμένα για Ψυχές είναι ελάχιστα πια). Ο Εγώ-γονεάς θα το μυήσει και στις βασικές τελετές της θρησκείας που ακολουθεί ο γονιός, θα το μάθει να κάνει τον σταυρό του ας πούμε, και θα το αγκαλιάζει τρυφερά όταν λέει όμορφα την προσευχή του, ή αν είναι άθεος, θα φουσκώνει από περηφάνια όταν το παιδί του στέκεται ακίνητο αγέλαστο αγαλματάκι που δεν ασχολείται την ώρα της προσευχής στο σχολείο και όταν απαντάει με έξυπνες ατάκες στις "επικρίσεις" των συμμαθητών του. Ο Εγώ-γονέας το φιλάει πριν πάει για ύπνο, κι αυτό είναι μέρος της τελετουργίας του. Αν δεν το κάνει νιώθει ενοχές. Οι ενοχές, όπως και ο φόβος είναι ένα καλό αναγνωριστικό στοιχείο. Χρησιμοποιήστε το. Του ετοιμάζει πάντα ο ίδιος το κολατσιό του, φροντίζει να μην τρώει κακές τροφές και να αθλείται, κι όταν μεγαλώσει θα κάνει τα πάντα για να το "βοηθήσει" να πάρει ένα πτυχίο, ή δύο ή τρία καλύτερα για να βρει μια καλή δουλειά, και να μπορέσει να κάνει μια καλή οικογένεια, και καλά παιδιά, στοιβαγμένοι όλοι μέσα σε ένα ωραίο σπίτι που ίσως έχει κι έναν όμορφο κήπο, όπου θα τρέχουν δύο σκυλιά και τρεις γάτες. Θα βοηθάει το παιδί του με τα εγγόνια. Θα κάνει τα πάντα για να το ξεκουράζει, γιατί ο Εγώ-γονέας αγαπάει τα παιδιά του, ασφαλώς και τα αγαπάει. Και τα αγαπάει ακόμα περισσότερο όταν του "μοιάζουν", όταν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες του ίδιου του Εγώ-γονέα, κι όταν είναι ευγενικά, όμορφα, υπάκουα και έξυπνα, γιατί ο Εγώ-γονέας βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό μέσα από το παιδί του, και ταΐζεται από τον θαυμασμό και τη ζήλια άλλων Εγώ-γονέων απέναντι στο παιδί του. Ο Εγώ-γονέας ζει τη ζωή απ' την αρχή, μέσα από τη ζωή του παιδιού του, κι αυτό σημαίνει πως όταν... αν το παιδί δεν τηρήσει τις "υποσχέσεις" του, δεν ανταποκριθεί στις προσδοκίες του Εγώ-γονέα δηλαδή, η "αγάπη" θα μετατραπεί αυτόματα σε πόνο, σε θλίψη, σε απόρριψη που την βιώνει προσωπικά, σε ανασφάλεια, και σε κάποιες περιπτώσεις θα επιστρέψει την απόρριψη με το να την εκδηλώσει το λιγότερο δημιουργώντας συνειδητά ενοχές στο παιδί, το χειρότερο στέλνοντάς το στο διάολο κι ακόμα παραπέρα. Ο Εγώ-γονέας αγαπά το ιδανικό παιδί που έχει πλάσει στο κεφάλι του, κι όχι το παιδί που έχει μπροστά του, και επειδή όλες οι ελπίδες του για αυτοεπιβεβαίωση έχουν πέσει πάνω στους ώμους αυτού του παιδιού, τα υπόλοιπα παιδιά είναι αυτομάτως "ανταγωνιστές".... "διεκδικητές" του τίτλου του καλύτερου παιδιού, του ομορφότερου παιδιού, του εξυπνότερου παιδιού, του ευγενικότερου παιδιού κλπ κλπ,  και μαζί με τα παιδιά, ανταγωνιστές είναι και οι Εγώ-γονείς τους βέβαια.

Από την άλλη ο Άνθρωπος με παιδί αντιλαμβάνεται την ΕΥΘΥΝΗ τού να μεγαλώσει έναν νέο Άνθρωπο, τον οποίο πρέπει να βοηθήσει να κατανοήσει τις κοινωνικές δομές, χωρίς να γίνει έρμαιο και υποχείριό τους, αλλά αντίθετα βοηθός και υποκινητής δράσεων για αλλαγή προς το καλύτερο.. Κατανοεί πως το παιδί αυτό είναι ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ άνθρωπος από αυτόν, και ότι η εξουσία που του έχει απονεμηθεί από την κοινωνία είναι πλασματική, με τη μορφή μιας σύμβασης προκειμένου να μπορεί να επιβιώσει καταρχάς το παιδί ως οντότητα, αλλά και να έχει όλες τις ευκαιρίες να εξελιχθεί ως ολότητα. Ο Άνθρωπος με παιδί αγαπά εξίσου όλα τα παιδιά, γιατί σε όλα τα παιδιά βλέπει τη συνέχεια της ανθρωπότητας (και όχι τη δική του πχ) και την ομορφιά της αγνότητας (και όχι του εαυτού του), και έχει εξίσου αίσθημα ευθύνης απέναντι σε όλα τα παιδιά, αναγνωρίζοντας όμως πως η ευθύνη του πολλαπλασιάζεται κατά πολύ ειδικά με αυτό το παιδί που ο ίδιος έφερε στον κόσμο, συνειδητά ή όχι. Ο Άνθρωπος με παιδί δε θα επικεντρωθεί στο να δώσει στο παιδί του την καλύτερη παιδεία και τις περισσότερες γνώσεις, αλλά στο να έχει όλα τα απαραίτητα εργαλεία έκφρασης της εσωτερικότητας και της δημιουργικότητάς του, αλλά και της ατομικής ανάγκης του για συγκεκριμένη γνώση, ώστε να τη λάβει μόνο του, εφόσον το Είναι του παιδιού το θέλει και το χρειάζεται, , και όταν έρθει η ώρα ή όταν οι ικανότητες και τα ταλέντα του το "απαιτήσουν". Εφόσον η κοινωνική σύμβαση, στην περίπτωσή μας, έχει επιβάλλει ένα ανταγωνιστικό σχολείο, θα χρησιμοποιήσει την ευκαιρία για να βοηθήσει το παιδί να επικεντρωθεί στις αλλαγές που χρειάζεται ένα τέτοιο σύστημα, χωρίς να χάνει τον σεβασμό του για τους φορείς αυτού του συστήματος, ώστε να μάθει να αναγνωρίζει τη σαθρότητα. χωρίς να κατηγορεί ατομικά κανέναν. Ο Άνθρωπος γονιός κάνει ερωτήσεις και εκφράζει προτάσεις και προτροπές, και όχι "όμορφα ειπωμένες εντολές". Σε μία ιδανική ανθρώπινη κοινωνία, τα παιδιά αφήνονται να μάθουν τρόπους επικοινωνίας μέσα από το παιχνίδι, το οποίο δεν είναι καθοδηγούμενο, παρά μόνο επιτηρούμενο για λόγους ασφάλειας. Επειδή όμως δε ζούμε σε μια ιδανική ανθρώπινη κοινωνία, ο Άνθρωπος-γονέας επιδιώκει το παιδί να θέτει τους όρους του παιχνιδιού μόνο του, προσφέροντας τη βοήθειά του όταν κρίνει ότι χρειάζεται (κυρίως για λόγους ασφάλειας ή όταν "δει" ότι τρέφεται κάποιο εγώ με συγκεκριμένο παιχνίδι)  ή όταν τη ζητήσει το ίδιο το παιδί. Γιατί το παιδί είναι ικανό από πολύ μικρό να θέτει κανόνες, και να μαθαίνει από τα αποτελέσματα της χρήσης ή μη-χρήσης των κανόνων αυτών, αλλά είναι από τις πρώτες ικανότητες που η κοινωνία καταπνίγει, γιατί είναι η πιο επικίνδυνη για την παρούσα κοινωνία. Ο Άνθρωπος γονέας, ό,τι εσωτερική - θρησκευτική πρακτική κι αν ακολουθεί, δε θα την κρύψει από το παιδί, αλλά ούτε θα του επιβάλλει τις δικές του τελετουργίες (πχ σύμβολα πίστης κλπ). Δε θα το αποτρέψει από το να τον μιμηθεί στις τελετουργίες του, αλλά δε θα το επιδιώξει κιόλας. Δε θα κρύψει την αλήθεια -στο βαθμό που την γνωρίζει, ούτε θα υποκριθεί όμως πως την ξέρει όταν δεν έχει γνώση σε κάποιο θέμα. Δε φοβάται να μην είναι αυθεντία και κυρίως δεν επιδιώκει να κάνει το παιδί να πιστεύει πως ο ίδιος είναι αυθεντία. Δε φοβάται να δει αυτό το παιδί να εξελίσσεται σε κάτι τελείως διαφορετικό από κείνον, γιατί είναι κανόνας της φύσης η διαφορετικότητα, και μέσα από την διαφορετικότητα επιβιώνει και εξελίσσεται η Φύση, όχι μέσα από την ομοιότητα. Όχι μόνο θα αφήσει το παιδί του να πετάξει μακριά από τη φωλιά, λοιπόν, όταν έρθει η ώρα, αλλά θα του χαϊδέψει τα φτερά λίγο πριν... για ... καλή τύχη. Κι εκεί θα τελειώσει η σχέση εξάρτησης για την επιβίωση του παιδιού και θα μείνει μόνο η αγάπη.

Χαρακτηριστικό είναι πως το Εγώ-γονέας κλαίει από "συγκίνηση" σε διάφορες στιγμές της ζωής του παιδιού που εκείνος θεωρεί σημαντικές, αλλά ξεχνάει πόσες φορές το έκανε ο ίδιος να κλάψει για το ... καλό του. Η πειθαρχία για τον Άνθρωπο-γονέα έρχεται απλώς μέσα από την σταθερή και χωρίς φανφάρες και συναισθηματικούς εκβιασμούς τήρηση των κανόνων που έχουν τεθεί στην οικογένεια από τον ίδιο πρωτίστως κι όχι αποκλειστικά και μόνο από το παιδί, και για τους οποίους έχει ενημερωθεί καταλλήλως το παιδί και έχει επιβεβαιωθεί ότι έχουν γίνει κατανοητοί από πλευράς του. Η πειθαρχία γίνεται τρόπος ζωής, μέσα από την καθημερινότητα με τον γονιό του, κι όχι επειδή χρειάζεται καν να του θυμίζει ο γονιός τους κανόνες. Αν μπορεί κάποιος να είναι Άνθρωπος γονιός, ενώ ακόμα δεν είναι καθαρός από Εγώ; Η απάντηση παρακάτω....

Κάτι που πρέπει πάντα να θυμόμαστε ως βασικό στοιχείο των Εγώ είναι πως τα Εγώ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ, δηλαδή ο άνθρωπος που τα φέρει ΑΝΤΙΔΡΑ σε καταστάσεις, ενώ αντίθετα ο Άνθρωπος που δεν εξουσιάζεται από τα Εγώ ΔΡΑ συνειδητά, και άρα ορθά! Η ορθή δράση, ως αποτέλεσμα της ορθής κρίσης είναι ο μόνος τρόπος να δημιουργήσεις κάτι καλό. Το Εγώ δημιουργεί ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΩ, κι όχι για την ψυχή και την ανθρωπότητα. Δεν μπορεί κάτι τόσο αυτοκαταστροφικό και εξουσιαστικό να δημιουργήσει κάτι καλό. Ακόμα κι όταν λέει "σ' αγαπώ" οι ενέργειες αυτής της φράσης δρουν αρνητικά πάνω σ' αυτόν που τις ακούει. Είναι αυτό που λένε κάποιοι "ευαίσθητοι" στις ενέργειες άνθρωποι, πως η κάθε δημιουργία είναι φορτισμένη βάσει των ενεργειών του δημιουργού. Ό,ΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ! Ό,τι γεννήθηκε από το Εγώ γεννά Εγώ. Ό,τι δημιουργήθηκε από την Ψυχή γεννά Ομορφιά και Αγάπη!

Και τώρα έρχεται η σημαντική ερώτηση: Τι κάνουμε όταν συνειδητοποιούμε τα Εγώ μας, και κυρίως τα καλά Εγώ μας; Πώς τα εξοντώνουμε; Είναι δυνατόν να δρας με την Ψυχή όταν είσαι γεμάτος Εγώ;

Θα απαντήσω πρώτα στο τελευταίο. Ναι, είναι δυνατόν, αλλά όχι σε όλες τις περιστάσεις. Όταν κάποιος εργάζεται με τον εαυτό του, θα καταφέρνει να μην ταΐζει τα Εγώ του και να χρησιμοποιεί έστω και για λίγο την Συνείδησή του καθαρή, να ΔΡΑ με την ψυχή του. Τότε θα δημιουργεί καλό γύρω του. Όσο πιο συχνά καταφέρνει να το κάνει αυτό, η επίδραση στο περιβάλλον του θα είναι γεωμετρικά ισχυρότερη. Θα έχει και τις -πολλές- στιγμές που θα αντιδρά όπως όλοι, αλλά ένας Άνθρωπος που εργάζεται εσωτερικά, αναγνωρίζει ακόμα και αυτές τις στιγμές, ή για την ακριβεία, ΕΙΔΙΚΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ. Μέσα από αυτές τις στιγμές μαθαίνει τον εαυτό του, παρατηρώντας τα λάθη του, τα ακυρώνει με ΔΡΑΣΕΙΣ, οδηγώντας τα Εγώ του στη λιμοκτονία και δημιουργώντας μια νέα Ζωή για αυτόν και τους γύρω του. Φανταστείτε τώρα να το έκαναν αυτό οι περισσότεροι... Απλά φανταστείτε το....

Βασικό κλειδί αυτής της εργασίας είναι η αυτοπαρατήρηση, λοιπόν. Και βασικό όπλο μας είναι η εσωτερική αλχημεία.Για την εσωτερική αλχημεία έχουμε γράψει αρκετά. Μένει να ολοκληρώσω την μετάφραση της Διαθήκης του Φλαμέλ, το ξέρω, και θα το κάνω σύντομα. Πάντως δεν είναι της στιγμής. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε σε έργα Δασκάλων. Ξεκινήστε με τον Άιβανοφ. Είναι η ιδανική εισαγωγή για το βαρύ πυροβολικό της εσωτερικής Αλχημείας.

Όλα όσα έγραψα είναι το σύνολο της διδασκαλίας όπως δόθηκε από τους Δασκάλους στην ανθρωπότητα κι όπως αξιοποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε και κατανοήθηκε από πολλούς εσωτεριστές και μαθητές (και από μένα).

Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς, με όποιον τρόπο κι αν δει αυτή την εργασία, όποια "δεκανίκια" κι αν χρησιμοποιήσει αρχικά για να προχωρήσει (πχ θρησκευτικές πεποιθήσεις... κι εγώ ακόμα τα χρησιμοποιώ και θα συνεχίσω για καιρό νομίζω), όπως και να ονομάσει την διεργασία της εσωτερικής του μετάλλαξης, η ουσία είναι μία: Θα γίνει Άνθρωπος, με το Άλφα κεφαλαίο, κι όχι άνθρωπος των Εγώ, και των μασκών και των ρόλων. Κι αν ακόμα δεν είστε σίγουροι για το αν χρειάζεστε μάσκες στη ζωή σας, κοιτάξτε καλά τη ζωή που ζείτε, και δείτε πού σας οδήγησαν οι μάσκες. Είστε ευτυχισμένοι; Είστε ελεύθεροι από φόβους και φοβίες; Έχετε μόνο αγάπη και αποδοχή στην καρδιά σας; Έχετε δίπλα σας ανθρώπους ευτυχισμένους κι όχι ανθρώπους που βοηθάτε να δυστυχήσουν περισσότερο απ' ό,τι θα δυστυχούσαν από μόνοι τους; Είστε αυτό που θα θέλατε να είστε; Η καρδιά σας είναι ήρεμη, χωρίς επιθυμίες που την καίνε και την βασανίζουν;

Αν σε όλα αυτά απαντήσατε Ναι, τότε είστε ήδη ελεύθεροι. Αν απαντήσατε όχι, έστω και σε μία ερώτηση, τότε είστε ακόμα δέσμιος/α με αλυσίδες που οι ίδιοι βάλατε στον εαυτό σας ή επιτρέψατε σε άλλους (και στην κοινωνία) να σας βάλει. Η επιλογή είναι δική σας. Κανείς δε θα σας κατηγορήσει αν επιλέξετε να συνεχίσετε στο ίδιο μονοπάτι, αλλά και κανείς Αντάρτης εσωτεριστής δε θα σας επιτρέψει να του επιβάλλετε το μονοπάτι σας, αυτό να το ξέρετε...

ΚΑΛΗ ΕΠΑΝΟΔΟ στον παράδεισο του Πατέρα :)


ΥΓ -επέλεξα να μην μπει καμία εικόνα σε αυτό το κείμενο, όχι για να μην αποσπαστεί η προσοχή σας, αλλά γιατί καμία εικόνα δεν μπορεί να περιγράψει ή να ενισχύσει (οπτικά ας πούμε) την Αλήθεια. Ούτε οι λέξεις μπορούν, αλλά είναι το μόνο εργαλείο επικοινωνίας που μας μένει, λίγο πριν φτάσουμε στην μόνη Αληθινή επικοινωνία που αγγίζει την Ψυχή, την διαισθητική επικοινωνία. Όσοι νιώθετε τις ενέργειες, ελπίζω ότι νιώσατε όσα προσπάθησα με τόσα άπειρα λόγια να πω.



Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

ΖΕΣΤΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙ

Από την αγαπημένη Ζωή Σοφίας... Απολαύστε, σαν να δαγκώνατε ένα γλυκό... ζεστό καρπούζι!


 
Σήμερα είδα σε μια καλλιτεχνική φωτογραφία μια φέτα καρπούζι. Ήταν μια καλοκαιρινή εικόνα, τραβηγμένη σε μια ασπρισμένη βεράντα, με θέα το Αιγαίο και πάνω σ ένα σιδερένιο στρογγυλό τραπεζάκι, βαμμένο θαλασσί, ήταν ένα λευκό πιάτο και πάνω του μια ζουμερή φέτα καρπούζι μαζί με λίγες ρόγες λευκό σταφύλι, δίπλα στο πιάτο ένα κλωναράκι γιασεμί κι ένα ποτήρι δροσερό νερό. Πάνω τους χτυπούσε ο καλοκαιριάτικος πρωινός ήλιος και το φως έκανε διάθλαση στο νερό. Μια τόσο απλή εικόνα, μια εικόνα που γεννά διαφορετικά συναισθήματα στον καθένα, ανάλογα με τις αναμνήσεις του, τις μυρωδιές του, τα αγγίγματα, τις αγκαλιές, τα βλέμματα, τα γέλια ή τα κλάματα που έζησε ή ένιωσε. 

Εγώ σ αυτή την εικόνα δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρά τη φέτα του καρπουζιού. Κι ήρθαν στο μυαλό μου τα παιδικά μου χρόνια. Μια εικόνα από τα παιδικά μου χρόνια. Μια επαναλαμβανόμενη εικόνα.
Η μέρα του καλοκαιριού που ερχόταν το πρώτο καρπούζι στο σπίτι. Το έφερνε ο παππούς μαζί με τα υπόλοιπα ψώνια το μεσημέρι. Κι η γιαγιά όπως ήταν ζεστό, το έκοβε στα δύο και μετά σε φέτες και μετά σε κομμάτια για να το βάλει σε μεγάλα μπωλ στο ψυγείο να παγώσει. 

Πριν κοπεί σε φέτες, ‘’έσκαβε’’ τη καρδιά από τα δυό μισά και μου την έδινε. Ετσι όπως ήταν, ζουμερό και σχεδόν χλιαρό. Η καρδιά του πρώτου καρπουζιού ήταν πάντα δική μου. Ήμουν η αδυναμία της γιαγιάς… το πρώτο της εγγόνι. Δε πήγα ούτε παιδικούς σταθμούς ούτε τίποτα… Δεν άφησε η γιαγιά. ‘’Εσείς να πάτε στις δουλειές σας και να αφήσετε τους παιδικούς σταθμούς. Εγώ θα το μεγαλώσω το παιδί.’’ είπε στους γονείς μου και τελείωσε εκεί η συζήτηση του παιδικού σταθμού. Όλα μου τα παιδικά χρόνια είναι γεμάτα από την απέραντη αγάπη της γιαγιάς μου, από τις κατσαρόλες και τις κουτάλες της, από τη ραπτομηχανή της, από τα ζώα που φρόντιζε… γάτες, σκύλους, πουλιά… λες και το ξεραν κι όποιο είχε ανάγκη έτρεχε στη γιαγιά μου.  Μέχρι που ‘’εξαναγκάστηκα’’ στα 5 μου να πάω σχολείο, οι μέρες μου περνούσαν με τη γιαγιά μου και τη προγιαγιά μου – τη γιαγιά Σοφία – να μου λέει παραμύθια… τον Μπιλμέμ με τα τρία καρύδια και τον γέρο και τη γριά που κόλλησαν στο μέλι. 

Δεν συνηθίζω να παίρνω πια καρπούζι στο σπίτι. Είναι πολύ μεγάλο για δυο ανθρώπους… με νευριάζουν και τα ζουμιά και οι τεράστιες φλούδες… δεν έχω ξαναφάει από τότε ζεστό καρπούζι… ζεστή καρδιά καρπουζιού… πάντα πια είναι παγωμένο από το ψυγείο. Είναι τόσο έντονη η ανάμνηση της ζεστής καρπουζοκαρδιάς στο στόμα μου, που πάντα με ξενίζει το δροσερό… για να μη πω μ ενοχλεί. 

Εκείνες οι καρπουζοκαρδιές δεν μπορούν να υπάρξουν πια. Εκείνες οι καρπουζοκαρδιές ήταν η αγάπη της γιαγιάς Χρυσούλας, της Χρυσουλίτσας μου… 

Έφυγε από κοντά μας όταν ήμουν ήδη 34 ετών. Μου άφησε κληρονομιά της συνταγές της και τα ραψίματά της. Δεν το ήξερε ούτε η ίδια ότι μου έμαθε τόσα πράγματα… ούτε εγώ. Όταν στα 40 μου αποφάσισα να αρχίσω να μαγειρεύω, μου ήρθαν στο μυαλό αυτόματα οι εικόνες της όταν μαγείρευε, αφού μονίμως ήμουν κρεμασμένη στη φούστα της. Ούτε παιχνίδια ήθελα, ούτε τίποτα. Μονο να είμαι δίπλα στη γιαγιά μου. Ανέβαινα όρθια πανω στη καρέκλα και ανακάτευα ζύμες για κέικ, έφτιαχνα μπαλίτσες τον κιμά για τους κεφτέδες, έριχνα αλεύρι όταν άνοιγε φύλλο. Έξαλλη γινόταν όταν έκλεβα λίγο ωμό πλασμένο κιμά. ‘’Τι κάνεις παιδί μου; Θ αρρωστήσεις!! Θα με πεθάνει αυτό το παιδί’’ κι εγώ γελούσα κρυφά μη μπορώντας να καταλάβω γιατί θα αρρωστήσω επειδή έφαγα ωμό κιμά!  

Όταν έραβε στη ραπτομηχανή της, πάλι έπαιρνα τη καρέκλα μου και ανέβαινα επάνω να βλέπω κι εγώ που γαζώνει. Άλλαζε μασούρια και μασουρίστρες και μου φαινόταν τόσο δύσκολο. Καμία φορά μου έδινε κανένα κουρελάκι να γαζώσω κι εγώ, με το μάτι της από πάνω μου, μη γαζώσω και κανα δάχτυλο.  Τη ραπτομηχανή της την έχω ακόμα. Μια ποδοκίνητη Singer. Πριν λίγα χρόνια έφερα έναν τεχνικό στο σπίτι για να την συντηρήσει και να τη λαδώσει. Μεγάλος άνθρωπος, συγκινήθηκε όταν την είδε… ‘’Α… δεν φτιάχνουν πια τέτοια πράγματα’’.  Δεν προσπάθησα ποτέ να γαζώσω… νόμιζα ότι δεν ξέρω, μέχρι πριν τρία χρόνια που χρειάστηκε να γαζώσω ένα στρίφωμα. Ανοίγω τη ραπτομηχανή της Χρυσουλίτσας και λέω θα το κάνω!! ‘’Αντε γιαγιά, για πες τώρα τι κάνουμε…’’ μονολόγησα. Τελικά τα θυμήθηκα όλα! Η ‘’εκπαίδευσή’’ μου στη ραπτομηχανή σταμάτησε στα 5 μου, όταν ξεκίνησα σχολείο. Άρα ή διαθέτω υπερβολικά γερή μνήμη, ή η Χρυσουλίτσα μου με άκουσε και με βοήθησε σ εκείνο το πρώτο γάζωμα του στριφώματος. 

Τι μπορεί να σου θυμίσει μια φωτογραφία με μια φέτα καρπούζι…

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Τι κάνουμε μέχρι να ξεφουρνίσουμε σαπούνι;


Τι κάνει η σαπωνοποιός μέχρι να ξεφουρνίσει, άραγες;
Καταρχάς, έχει πέσει πολύ δουλειά στο μαγερειό μου! Δείτε εδώ...

Πρώτο αριστερά το καστιλάκι το απλό, από πίσω ο καφές, πάνω απ' τον καφέ η μπυρίτσα,
οπισθίως το ντροπαλό μπανανέ, δίπλα του το καρότο και από πάνω το τέλειο γιαούρτι.

Και μία πανοραμίκ!
...κι αυτά είναι μόνο τα "φανερά" πειράματα, αυτά που έχω ήδη μοιραστεί μαζί σας. Βάλτε και τ' άλλα που ακόμα δεν ξέρετε.... Που θα σας αφήσω να κρυφοκοιτάξετε παρακάτω....

Τι να κάνω κι εγώ, προκειμένου να μην φάω τα νύχια χεριών και ποδιών; Οκ, προφανώς έχω ένα θέμα νεύρων. Δεν μπορώ να κάτσω πουθενά, το κληρονόμησα από τη μάνα μου, και επειδή λόγω δουλειάς κάθομαι ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ώρες, έχω βρει την υγειά μου και έχουν γλυτώσει τα παιδιά μου από τις εκρήξεις μου, με τα σαπουνάκια, τις αλοιφούλες, τα σκατουλάκια τα διάφορα.

Όμως είναι μια κάποια ώρα η αναμονή του ξεφουρνίσματος. Δείτε λοιπόν τι κάνω η γυναίκα (για να παίρνετε ιδέες κι εσείς οι ομοιοπαθούσες):

Φτιάχνω λαιμούς χαχόλικους, με τη μέθοδο του arm knitting (να το ψάξετε, είναι τρομερά διασκεδαστικό και δίνει εκπληκτικό αποτέλεσμα)

Δουλειά μίας ώρας το πολύ, μαζί με το ράψιμο!

Εδώ φορεμένο από την κόρη μου.
Φτιάχνω "πουλοβεράκια" για τις κούπες μας! Αυτό κι αν είναι διασκεδαστικό!
Η δική μου!!!

 
Αυτό το δέσιμο πίσω βολεύει πολύ,
γιατί αφήνει χώρο να χώνεις τα δάχτυλα όταν κρυώνεις!
Η αγαπησιάρα είναι της μεγάλης,
η παιχνιδιάρα της μικρής!

Με διαφορετικά κουμπώματα πίσω.
Φτιάχνω σαπούνι κρέμα, το λεγόμενο whipped! Και ναι, παραδόξως, καθαρίζει. 
Στην σχετική ανάρτηση οι λεπτομέρειες.



Φτιάχνω υγρό σαπούνι που.... ω, Θεοί, είναι απλά τέλειο!


Φτιάχνω σαπούνι τζελ! Ναι, υπάρχει κι αυτό! Κι έχει τρομερή πλάκα. 
Περισσότερα επίσης στη σχετική ανάρτηση.



Είναι να μην ανακαλύψω ένα υλικό. Τι το 'θελα και έπαιξα με το τζελ! 
Πάρτε κι ένα ενυδατικό τζελ!


 Και γιατί πρέπει να είναι διαφανές δηλαδή; 
Θα το κάνουμε και λοσιόν. Jelly λοσιόν!


Και για τους πολύ θαρραλέους, θα φτιάξουμε και ένα τζελ με καρδιά από butter (το συγκεκριμένο είναι το αγαπημένο μου butter κρασιού), για το μπάνιο. Α-Π-Ο-Λ-Α-Υ-Σ-Η!


Κι αφού φτιάξω επιδερμίδα, και βαρεθώ τα ενυδατικά, ξαναπιάνω το πλέξιμο, για την ακρίβεια... το βελόνι του felt και φτιάχνω την νέα μασκότ του alchemy of nature. Να σας συστήσω τον Lavender Cat! Η κόρη μου του έφτιαξε και τραγουδάκι! Ο λεβαντόγατος έχει μεγάλο σουξέ στο σπίτι μας. Μη με κρίνετε αυστηρά. Είναι το πρώτο μου felt με βελόνα.


Έχω μια αδυναμία στο λουλακί, όντως! Ναι, είναι το ίδιο νήμα με της κούπας μου.


Το νήμα που λέγαμε... μόνη μου το έξυσα... No comment!.



 Αλλά με όλη αυτή τη δουλειά έπαθα μια υπογλυκαιμία,
οπότε φτιάχνω κι ένα tres laches κεϊκάκι για τις λιγούρες
Τα τρία γάλατα.... του tres laches.... σε όλο τους το μεγαλείο.
Τα υπογλώσσια ΤΩΡΑ!


Κι επειδή έχει πάθει ο εγκέφαλος και θέλει να τα κάνει ΟΛΑ (καθυστερημένη κρίση των 40 θα είναι), κι έχω και την Φάιζα που ώρες ώρες νομίζω πως όντως τα έχει φτιάξει όλα, έβαλα τον άντρα μου να μου φτιάξει έναν ατομικό αργαλειό, για να φτιάχνω ό,τι μου κατέβει!
Αυτό έψαχνα μια ζωή! Για την ακρίβεια αυτόν θα μου φτιάξει, κι όταν το κάνει,
θα έχουμε πολλά πράγματα να μοιραστούμε!:


Θα μου περάσει... πού θα πάει! Αλλά με την ευκαιρία θα σας ομολογήσω κάτι. Νομίζω πως δεν υπήρξα ποτέ τόσο ευτυχισμένη όσο από τότε που άρχισα να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου. 
Τόσα χρόνια μόνο διάβασμα και σπουδές. Διάβαζα ακόμα κι όταν δούλευα στον τομέα μου. 
Και τώρα διαβάζω και πολύ μάλιστα, αλλά υπάρχει ισορροπία. 
Μελέτη - δημιουργία - χειρωνακτική ενασχόληση. Το τέλειο!

Ελπίζω να σας έδωσα ιδεούλες! Θα γίνουν σχετικές αναρτήσεις για κάποια απ' αυτά. 
Αν έχετε κι άλλες ιδέες για μια τρελή σαπωνοποιό, 
παρακαλώ πολύ να τις μοιραστείτε μαζί μας. Ψυχικό θα κάνετε!
 

PROJECT ΚΑΣΤΙΛΗΣ: EAT YOUR VEGGIES - ΚΑΡΟΤΟ!

Είναι πιο πορτοκαλί στην πραγματικότητα και μοσχοβολείιιιιιι!!!!
Πήρα φόρα με τα φαγώσιμα και μόλις συνειδητοποίησα ότι το Καστίλης μόνο βαρετό δεν είναι. The sky is the limit! Ό,τι έχουμε στο σπίτι μας, κι ό,τι δεν έχουμε γιατί δεν μπορούμε να το αγοράσουμε από το super market με τέτοιες τιμές που έχουν τα καθάρματα, μπορεί να γίνει σαπούνι. Και όλα αυτά, με την κατάλληλη τεχνική ενσωμάτωσης στο σαπούνι μας, μπορούν να μας προσφέρουν τις ιδιότητές τους συμπυκνωμένες σε μία μπάρα σαπουνιού!

Το πρώτο που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ένα καρότο. Είναι και το χρώμα του τέτοιο. Κι αυτό ακριβώς αναρωτήθηκα, πριν αναρωτηθώ οτιδήποτε άλλο: Τι χρώμα θα έδινε στο σαπούνι. Πορτοκαλί ευχόμουν. Κοντά έπεσε. Πορτοκαλί ακριβώς δεν το λες, αλλά την απόχρωσή του την έχει, παρόλο που έβαλα πολύ γρήγορα τη σόδα στα λάδια.

Μέσα από τα πειράματα μου ήρθε η ιδέα να "ξεθυμαίνω" τη σόδα, για να μην κατακαίει τα υλικά μας, ειδικά αυτά που προσπαθούμε να τα προστατεύσουμε, όταν έτσι κι αλλιώς τα προσθέτουμε στο λάδι μας (όχι στα πρόσθετα) κι όχι στη σόδα απευθείας, όπως συζητήσαμε και στην τελευταία ανάρτηση για τους πολτούς. Θα το δοκιμάσω την επόμενη φορά να δω διαφορά στο χρώμα.

Ετοίμασα λοιπόν τη συνταγή μου, κι επειδή διάβασα κάπου ότι μοσχοβολάει καροτίλα το σαπουνάκι, αποφάσισα να δω ΠΟΣΟ πολύ μοσχοβολάει καροτίλα και για πόσο καιρό. Έτσι δεν πρόσθεσα αιθέρια, αλλά θα του πήγαιναν πολλά και διάφορα. Πχ η κανέλα!

Ας δούμε τι προσφέρει το καρότο στο σαπούνι.

Υπεύθυνο για το ιδιαίτερο χρώμα του είναι τα καροτονοειδή, και ειδικά η β-καροτίνη, αυτή η θαυματουργή ουσία που μόνη της δεν έχει καμία μα καμία αξία (πέρα από το ωραίο χρώμα που δίνει στα λαχανικά... και στο δέρμα μας), αλλά όταν γίνει η θαυματουργή μετατροπή της σε βιταμίνη Α τότε κάνει πράγματα ασύλληπτα για τον οργανισμό μας.

Τείνουμε λοιπόν να λέμε πως η β-καροτίνη κάνει αυτό κι αυτό, ενώ στην ουσία το κάνει ΑΦΟΥ μετατραπεί σε βιταμίνη Α. Εξ ου και ονομάζεται ΠΡΟ-βιταμίνη Α η β-καροτίνη. Τι μας προσφέρει τέλος πάντων όταν επιτελέσει το έργο της;

Είναι αντιοξειδωτική. Καταπολεμά αποτελεσματικά τις ελεύθερες ρίζες, κάτι που έχει αποδειχθεί μέσα από πάμπολλες έρευνες, και παρόμοιες έρευνες καταδεικνύουν πως η καθημερινή κατανάλωση τουλάχιστον 4 μερίδων β-καροτίνης την ημέρα προστατεύει από την εκδήλωση ασθενειών της καρδιάς αλλά και του καρκίνου.

Είναι αντιγηραντική. Ειδικότερα ευνοεί τη δημιουργία νέων υγιών κυττάρων, βοηθώντας μάλιστα στην αποβολή των νεκρών κυττάρων (ιδανικό για ψωρίαση λοιπόν), ενώ προστατεύει αλλά και αντιστρέφει τα αποτελέσματα της γήρανσης του δέρματος λόγω έκθεσης στον ήλιο. Ό ήλιος και τα προβλήματα από την υπερβολική έκθεση σε αυτόν, φαίνεται πως είναι η αδυναμία της και η ειδικότητά της. Δεν είναι τυχαίο που κυκλοφορούν ένα σωρό προϊόντα για τον ήλιο και τη θάλασσα με "τη δύναμη του καρότου" στα συστατικά τους. Η βιταμίνη Α έχει επίσης ήπια αντηλιακή δράση. Όχι, πείτε μου τώρα. Είναι αυτό το σαπούνι το σαπούνι του καλοκαιριού, μαζί με του καφέ; Είναι βέβαια! Στρωθείτε και φτιάξτε το να έχετε στοκ!

Είναι ένα κι ένα για δερματικά προβλήματα. Ειδικότερα: εξαφανίζει τις κηλίδες, αλλά και τους αποχρωματισμούς, χαρίζοντάς μας ένα ομοιογενές δέρμα, ενώ επίσης καθαρίζει τους ιδρωτοποιούς αδένες και μ' αυτό εννοούμε ότι λόγω της ικανότητάς της να ενισχύει το ανοσοποιητικό, βοηθά τους φυσικούς μηχανισμούς αντίστασης στα μικρόβια που "κρύβονται" κάτω από την επιδερμίδα μας σε περιοχές ευπαθείς, όπως είναι οι ιδρωοποιοί αδένες. Αυτή της η ικανότητα την κάνει ιδανικό σύμμαχο στη μάχη ενάντια στο έκζεμα, αλλά και την ψωρίαση. Ειδικά στην τελευταία αποβάλλει  τις "φολίδες" και σταματά τη φαγούρα.

Είναι μαλακτική και ενυδατική. Θεωρείται από τα ιδανικότερα συστατικά για ξηρά μαλλιά αλλά και ξηρές επιδερμίδες. Ειδικά στα μαλλιά θεωρείται θεραπεία κατά της ψαλίδας.

Και τώρα θα μου πείτε. Οκ, όλα αυτά τα κάνει όταν καταναλώνεται. Γιατί αυτά τα κάνει η βιταμίνη Α στην ουσία, ε; Ναι... σωστά. Κι ευτυχώς για μας, η β-καροτίνη μετατρέπεται σε βιταμίνη Α, ακόμα κι όταν γίνεται επάλειψη στο δέρμα. Πηγή! Μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει αυτό; Όχι, μπορείτε;;;;

Και θα μου ξαναπείτε τώρα εσείς ευλόγως. Οκ, αλλά με τη θερμοκρασία που ανεβάζει το σαπούνι, δεν καταστρέφεται; Αχ, μα είναι θαυμάσια ουσία τελικά αυτή η β-καροτίνη! Είναι αρκετά ανθεκτική στους 70 C, ενώ άνω των 75 C αρχίζει να καταστρέφεται μέχρι και τους 85 C περίπου. Πηγή! (είναι σε pdf από το researchgate.net). Αυτό ΑΥΤΟΜΑΤΑ μας αφήνει τη μόνη δυνατή επιλογή για τον χειρισμό του καρότου στο σαπούνι μας (μην ξεχνιόμαστε κιόλας, για το σαπούνι μάς καίει τόση ώρα). Θα μπει στο φούρνο στους 70 βαθμούς ΤΟ ΠΟΛΥ (από 65 C μπορούμε να δουλέψουμε) αναγκάζοντας το μείγμα μας να υποστεί σαπωνοποίηση σε αυτή τη θερμοκρασία κι όχι παραπάνω. Αν το αφήσουμε μόνο του θα ανέβει ίσως και στους 85 C και δεν το θέλουμε αυτό. Άλλοι το βάζουν στο ψυγείο για να αποφύγουν τελείως την φάση τζελοποίησης, αλλά αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να περιμένουμε πολλούς μήνες για να απολαύσουμε το σαπούνι μας. Την τεχνική του ψυγείου θα τη δοκιμάσουμε αργότερα στο project Καστίλης. Όλο και κάποιο "κόλπο" θα υπάρχει ;) Προς το παρόν εμένα μου φαίνεται μια χαρά ο φούρνος, κι όσο πιο φωτεινό πορτοκαλί έχει το σαπούνι μας τόσο περισσότερη β-καροτίνη θα έχει "επιβιώσει" της... θερμοπληξίας!
Καλό σημάδι το πορτοκαλάκι!

Ας δούμε λοιπόν τη συνταγή μας και τι πρέπει να προσέξουμε:

ΚΑΣΤΙΛΗΣ ΚΑΡΟΤΟ
ΨΥΧΡΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ ΔΩΜΑΤΙΟΥ
ΧΩΡΙΣ ΑΙΘΕΡΙΑ
ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΦΟΥΡΝΟΥ
Ακολουθούμε το κόλπο με το γιαούρτι (από την τελειοποιημένη βερσιόν), αφού έχουμε να κάνουμε με πολτό, γιατί στο σαπούνι μας θα βάλουμε και πολτό καρότου. 


Προετοιμασία: 

1. Βάζουμε σε μέτρια θερμοκρασία τα καρότα μας μαζί με νερό, μέχρι να μαλακώσουν. Μόλις είναι έτοιμα, τα κάνουμε πουρέ, τα λιώνουμε δηλαδή με ένα πιρούνι ή μπλέντερ. ΠΡΟΣΟΧΗ: δεν πετάμε το νεράκι τους. Το κρατάμε γιατί θα το χρησιμοποιήσουμε κι αυτό.
2. Βάζουμε το νερό και τον πουρέ στο ψυγείο για μερικές ώρες.




Συνταγή:
100γρ καροτόνερο (το νερό που κρατήσαμε από το βράσιμο)
96γρ σόδας
750γρ ελαιόλαδου με μούργα (20-30%)
2 κ.γλ. ζάχαρη
1 κ.σ. αλάτι
Μετάξι πάλι δεν έβαλα για να δοκιμάσω την υφή που δίνει το καρότο, που λένε πως είναι εξαιρετική.
80-100γρ πουρέ καρότου που θα μπει στο λάδι μας (όχι στα πρόσθετα) λίγο πριν προσθέσουμε το μίγμα σόδας/καροτόνερου.

-Βγάζουμε το καροτόνερο από την ψύξη και προσθέτουμε τη ζάχαρη και το αλάτι, διαλύοντας καλά. Έχουμε βάλει κάτω από το πυρέξ που θα γίνει η ανάμιξη με τη σόδα, μπουκάλια με παγωμένο νερό ή σακούλες με παγάκια και μπόλικο κρύο νερό. Θέλουμε να το κρατήσουμε όσο γίνεται "δροσερό".
-Προσθέτουμε σιγά-σιγά και με προσοχή τη σόδα μας ανακατεύοντας καλά. Δίνουμε χρόνο να δεχτεί τη θερμότητα το νερό μας. Δεν πιέζουμε, δεν το κάνουμε βιαστικά.
-Προσθέτουμε τον πουρέ μας στο λάδι και ανακατεύουμε λίγο με το ραβδομπλέντερ.
-Προσθέτουμε αμέσως το μείγμα νερού/σόδας αλλά πάλι δε βιαζόμαστε. Ρίχνουμε λίγο και ανακατεύουμε καλά. Το βάζουμε σε τρεις-τέσσερις δόσεις!
-Χτυπάμε καλά μέχρι να έχουμε ένα καλό trace και βάζουμε στο καλούπι μας.
-Σκεπάζουμε με μεμβράνη και βάζουμε στο φούρνο στους 65-70 C για 3 ώρες οπωσδήποτε. Θέλουμε να ολοκληρωθεί η τζελοποίηση μέσα στο φούρνο, κι αυτό θα πάρει τουλάχιστον 3 ώρες (ξεκινά μετά την πρώτη ώρα, ίσως και αργότερα, λόγω χαμηλής θερμοκρασίας).
-Σβήνουμε το φούρνο και αφήνουμε για 5-8 ώρες. Βγάζουμε και κόβουμε.

Αφρισμός:
Εξαιρετικός. Πάρα πολύ καλός! Δείτε και μόνοι σας. Πολύ απαλό για τα χέρια, επίσης!

Και εδώ πρέπει να πω πως σε όλη τη διάρκεια που έφτιαχνα αυτό το σαπούνι μύριζε ο τόπος καροτίλα, αλλά πολύ ευχάριστα. Όχι καμμένη καροτίλα. Λες και έκοβα καρότο για σαλάτα. Πάρα πολύ δροσερή μυρωδιά. Δυστυχώς η μυρωδιά δεν μένει για πολύ. Διατηρείται για σχεδόν 1-2 βδομάδες και μετά πάπαλα. Οπότε, αν θέλετε μπορείτε να το αρωματίσετε το σαπουνάκι σας με αιθέριο της επιλογής σας.
 
Προσωπικά έκανα το σφάλμα να βάλω ζεστό σχεδόν το ζουμί από το βράσιμο, και έκανα την όλη διαδικασία πολύ βιαστικά (γιατί έχω και τις τσούπρες που με κυνηγάνε και βιάζομαι να τελειώνω με το επικίνδυνο στάδιο της σόδας). Για τον ίδιο λόγο πρόσθεσα βιαστικά τη σόδα στο λάδι, κι ενώ μου σκούρυνε πολύ το λάδι, κατέληξα με ένα ικανοποιητικό πορτοκαλί (σκούρο μεν, αλλά πορτοκαλί). Όταν φτιάξω το επόμενο με όλα τα στάδια σωστά, θα προσθέσω φωτογραφία σε αυτή την ανάρτηση. Μέχρι τότε περιμένω τις δικές σας!

ΚΑΛΕΣ ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ! Και να τρώτε τα λαχανικά σας, εεεεε;


Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Η κουμπάρα... έγραψε!

Η ανάρτηση που όλοι περιμένατε, πολύ καλύτερη απ' ό,τι μπορεί να περιμένατε :) Απολαυστική όπως πάντα, με πολύ σημαντικές πληροφορίες για καθαρό σπίτι χωρίς χημικά.... Όλα τα τιπς είναι δοκιμασμένα κι από μένα και από πολλούς, και ειλικρινά, καλύτερο σπίτι από ποτέ θα έχετε. Θα απολαμβάνετε να καθαρίζετε (λέμε τώρα).

Εδώ διαβάζετε και μετά σας κάνουμε ερωτήσεις να δούμε τι καταλάβατε:
http://anima-terra.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html?showComment=1395275707443#c6897649550753165728

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

PROJECT ΚΑΣΤΙΛΗΣ: ΠΡΟΒΙΟΤΙΚΟ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΕΚΔΟΧΗ!

Σαν λευκή σοκολάτα, λείο και λαχταριστό!
Και παρά την τεχνική του φούρνου, είναι λες και το άφησα να ωριμάσει μόνο του!
Θεαματικό, πραγματικά...

Κόρες, υπομονή, ελάχιστες αναρτήσεις έμειναν από τα βασικά μας πειράματα, από τα οποία θα εξάγουμε στο τέλος και κάποια βασικά "μαθήματα" τα οποία έχουν εφαρμογή σε όλα τα σαπούνια, μετά ακολουθούν μία-δύο αναρτήσεις για το υγρό σαπούνι και τα κόλπα του, και μετά μπορούμε να αλλάξουμε -για λίγο- σελίδα. Άλλωστε θα έχουμε ήδη αρκετά σαπουνάκια για να βγάλουμε την Άνοιξη, και το Καλοκαίρι μη σας πω!

Εν συντομία και χωρίς περιττά λόγια, σας παρουσιάζω την τελειοποιημένη τεχνική για να προσθέτουμε γιαούρτι ΚΑΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΣΕ ΠΟΛΤΟ (θα καταλάβετε με την επόμενη ανάρτηση τι εννοώ) στο σαπούνι μας. 

Καταρχάς ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΡΟΣΘΕΤΑ, αλλά ΟΫΤΕ ΤΟ ΔΙΑΛΥΟΥΜΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΤΗ ΣΟΔΑ. Ο λόγος είναι απλός. Ο πολτός από οτιδήποτε θα κάνει το σαπούνι μας να "κολλάει" και θα δημιουργήσει και κίνδυνο ηφαιστείου στην τζελοποίηση (στο φούρνο σίγουρα, αλλά πολύ πιθανά ακόμα και στην κλασσική μέθοδο ωρίμανσης), ενώ θα χρειαστούμε πολύυυυυυ ώρα να το διαλύσουμε στη σόδα είτε σε πολτό είτε διαλυμένο στο νερό, προκειμένου να μην το κάψουμε, και σε μεγάλο βαθμό θα χαλάσουμε και το χρώμα του και τη μυρωδιά του. Τα νεύρα μας σίγουρα..... Μια ελαφριά μυρωδιά -φανταστείτε δηλαδή!- θα την έχει ακόμα και με αυτή εδώ την τεχνική, αλλά ήδη από τη δεύτερη μέρα έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Τα παραπάνω προκύπτουν από το προηγούμενο πείραμα, αλλά και το δεύτερο που έκανα, που είναι περιττό να το παρουσιάσω λεπτομερώς, στο οποίο πρόσθεσα εν ολίγοις το γιαούρτι στα πρόσθετα... Δείτε πόσο εμφανής είναι η διαφορά με το προηγούμενο γιαουρτιού. Το πρώτο ψιλοκολλάει ακόμα, όχι όπως στην αρχή, αλλά ακόμα δεν είναι "ετοιμο", παρόλο που στο μπάνιο είναι υπέροχο. Το καινούργιο είναι ήδη να το φας! Κανονικά.... Αυτό είπαν και οι κόρες μου! Πώς τις κράτησα, ένας Θεός ξέρει! Μα κι εγώ ήθελα να το φάω μόνο που το έβλεπα! Τόσο όμορφο είναι! Και υπάρχει επίσης διαφορά στην μυρωδιά (εννοώ την όχι και τόσο ευχάριστη μυρωδιά). Το πρώτο τόσες μέρες που έχουν περάσει, τώρα έχει σχεδόν χαθεί, αλλά είναι στα ίδια επίπεδα με του καινούργιου, που είναι χθεσινό! Σε λίγες μέρες δε θα μυρίζει καθόλου, είμαι σίγουρη! Από πλευράς αφρού ελάχιστη η διαφορά, αλλά υπάρχει, ίσως επειδή στο δεύτερο κατάφερα να διαλύσω τη ζάχαρη. Και στην σκληρότητα υπάρχει πιθανά επειδή επίσης κατάφερα να διαλύσω το αλάτι. Όπως και να 'χει, το δεύτερο θα το ξαναφτιάξω, το πρώτο τελικά όχι. Είναι περιττό, είναι κουραστικό και δεν κερδίζω τίποτα μα τίποτα.... Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν, λοιπόν.

Δεν χρειάζεται καν να πω ποιο είναι ποιο.
Αλλά αριστερά είναι το παλιό, και δεξιά το καινούργιο.
Εδώ δεν ισχύει το "ο νέος είναι ωραίος κι ο παλιός είναι αλλιώς".
Σόρρι, αλλά ο νέος μένει, ο παλιός... μπάι-μπάι!
Το λοιπόν, η ΙΔΑΝΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ είναι να υπολογίσεις τον πολτό σου κανονικά, σαν να τον πρόσθετες στη σόδα με νερό, πχ, αν η συνταγή σου λέει 180 γρ νερό και θες να προσθέσεις γιαούρτι, αποφασίζεις πόσο γιαούρτι θες να βάλεις -καλό είναι να βάλεις λίγο περισσότερο νερό, οπότε προσθέτουμε 80γρ γιαούρτι, και ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΛΥΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΟΔΑ ΜΑΣ, αλλά αντίθετα..... ΤΟ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ ΣΤΑ ΛΑΔΙΑ ΜΑΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΗ ΣΟΔΑ!

Σας ζάλισα με τα μεγάλα γράμματα, αλλά θέλω να καταλάβετε ακριβώς τι γράφω. Θα το δείτε κι από την συνταγή. Η λογική είναι να διαλύσουμε τον πολτό μας στα λάδια (μπορούμε να τα θερμάνουμε ελαφρά αλλά δε χρειάζεται), και αμέσως μετά να προσθέσουμε το μίγμα σόδας/νερού. Άρα πρώτα ετοιμάζουμε το μίγμα σόδας/νερού και αμέσως μετά ρίχνουμε τον πολτό μας (πχ γιαούρτι) στα λάδια και χύνουμε το μίγμα της σόδας/νερού αμέσως μετά. Έτσι γλυτώνουμε τον ατελείωτο χρόνο και κόπο της σωστής ανάμιξης του πολτού μας με τη σόδα, και δεν μπαίνει στα πρόσθετα, ούτε προλαβαίνει ακριβώς να ομογενοποιηθεί με τα λάδια. 

Άντε, πάμε στην πράξη κατευθείαν. Γίνεται ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ, χωρίς κόπο, και τα αποτελέσματα είναι αντάξια της φήμης του γιαουρτοσαπουνιού. Όλοι λένε πως το γιαούρτι προσθέτει ένα είδος πολυτέλειας στο σαπούνι μας, και στην εμφάνιση και στην υφή και στον αφρό. ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΛΟΙ. Δείτε διαφορά ανάμεσα στα δύο γιαουρτοσάπουνα. Αυτό που έχετε από την προηγούμενη βερσιόν, το οποίο κάνει εξαιρετικό αφρό, μην με παρεξηγείτε, αλλά όμορφο δεν είναι σαν το καινούργιο, και ακόμα κι ο αφρός του δεν συγκρίνεται! Άλλη αίσθηση, πραγματικά. Τελικά όταν τελειοποιείς κάτι καταλαβαίνεις ότι αυτό που είχες ως τότε ήταν απλώς ένα υποκατάστατο, κι ας σου φαινόταν εσένα υπέροχο και μοναδικό!

Συνταγή, Πέγκυ, συνταγή, μας ζάλισεεεεεες! Καλά ντε! 

Θυμάστε τη διαφορά στο χρώμα στα μεθυσμένα σαπούνια;
Την είχαμε κι εδώ σε μικρότερη έκταση, αλλά έφυγε ήδη.
Αν κρίνω από το πόσο υπέροχα ήταν εκείνα, ήδη με προδιαθέτει το θέαμα θετικά!
ΚΑΣΤΙΛΗΣ ΜΕ ΓΙΑΟΥΡΤΙ
ΨΥΧΡΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ ΔΩΜΑΤΙΟΥ
ΧΩΡΙΣ ΑΙΘΕΡΙΑ 
ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΦΟΥΡΝΟΥ

100γρ νερό απιονισμένο
80γρ γιαούρτι ή κεφίρ σε θερμοκρασία δωματίου
96γρ καυστική σόδα
750γρ ελαιόλαδο με μούργα (20-30%)
2 κ.γλ ζάχαρη
1 κ. σ. αλάτι
λίγο μετάξι προαιρετικά (εδώ μπορούμε να βάλουμε αφού διαλύουμε σε νερό, αλλά εγώ ήθελα να δω τη διαφορά με την προηγούμενη βερσιόν που δεν είχα βάλει πάλι)

Αν βάλετε αιθέρια ακολουθείτε τη διαδικασία του anchoring με το ρυζάλευρο. Εγώ δεν έβαλα, γιατί ήθελα να πειραματιστώ μόνο με την υφή κλπ.

-Ζυγίζουμε τα υλικά μας για να τα έχουμε έτοιμα όταν είναι να τα χρησιμοποιήσουμε!
-Διαλύουμε τη ζάχαρη και το αλάτι στο νερό μας.
-Διαλύουμε τη σόδα λίγη-λίγη στο νερό μας.
-Προσθέτουμε το γιαούρτι στο λάδι μας και ανακατεύουμε χειροκίνητα με το ραβδομπλέντερ μέχρι να διαλυθεί όσο γίνεται. Αν μείνουν ελάχιστοι σβώλοι, δεν πειράζει, θα τους διαλύσει η σόδα μας.
-Αμέσως προσθέτουμε το μίγμα σόδας/νερού στο λάδι και ανακατεύουμε κανονικά με το ραβδομπλέντερ, μέχρι να φτάσει σε trace.
-Ρίχνουμε στο καλούπι μας.
-Σκεπάζουμε με μεμβράνη και βάζουμε στο φούρνο στους 70 βαθμούς για 3 ώρες.
-Σβήνουμε το φούρνο και το αφήνουμε μέσα για το βράδυ.



Αφρισμός; Καλλυντικός.
Υφή; Βελούδινη.
Εκπληκτικό σαπούνι.Έτσι απλά και σταράτα! Δε θα ξανακάνω την άλλη βερσιόν. Μόνο αυτή!




Βελούδινος καλλυντικός αφρός.
















Πριν κλείσω, και με την ευκαιρία μιας απορίας αναγνώστριας, ας αναφέρω τι ακριβώς συμβαίνει στο γιαούρτι μας όταν μπαίνει στο σαπούνι. Μεταφράζω από την curious-soapmaker, εδώ, η οποία ΕΥΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΜΑΣ, είναι και χημικός! Τέλεια...
"ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΠΟΥΝΙ;
Εκτός από την πήξη και υδρόλυση των πρωτεϊνών του γάλακτος, το γαλακτικό οξύ αντιδρά με το υδροξείδιο του νατρίου (καυστική σόδα) και μετατρέπεται σε γαλακτικό νάτριο (σημ. δική μου,η οποία επιβεβαιώνεται και παρακάτω από την χημικό μας: από τα καλύτερα ενυδατικά συστατικά, το οποίο πωλείται κατά κόρον για παρασκευή καλλυντικών, αλλά και ισχυρό μικροβιοκτόνο, τόσο ισχυρό που δρα και σαν συντηρητικό! Φανταστείτε τι σημαίνει αυτό για το δέρμα μας, ειδικά αν έχουμε προβλήματα ακμής, κλπ.Ως προς τις ιδιότητες του σαπουνιού προσδίδει επιπλέον σκληρότητα και αντοχή στη χρήση, με την έννοια ότι κρατάει περισσότερο το σαπούνι... τέλειο;
Το γαλακτικό οξύ (συνεχίζει η χημικός σαπωνοποιός μας), αποτελεί πολύ σημαντικό ενυδατικό συστατικό, καθώς αποτελεί μέρος του Φυσικού Ενυδατικού Παράγοντα -NMF, μιας ομάδας ενυδατικών συστατικών της επιδερμίδας μας.
1. Λέγεται πως έχει την ίδια επίδραση στο δέρμα με τα Οξέα φρούτων! Ψάξτε για τις σχετικές έρευνες που το υποστηρίζουν.
2. Χρησιμοποιείται αποτελεσματικά στη θεραπεία της ακμής.
3. Οι σαπωνοποιοί το λατρεύουν για τουλάχιστον πέντε επιπλέον λόγους:
  -δημιουργεί μια σκληρή μπάρα που βγαίνει εύκολα από το καλούπι. Δεν ισχύει αν δεν έχει ολοκληρωθεί η σαπωνοποίηση, άρα όχι για σαπούνια που μπαίνουν στην ψύξη ή κατάψυξη.
   -στη θερμή μέθοδο προσφέρει ένα πιο λείο σαπούνι.
   -διατηρεί το σαπούνι, αντέχει περισσότερο στη χρήση.
   -σταθεροποιεί τον αφρό και τον κάνει πιο καλλυντικό.
   -εξισορροπεί το Ph του σαπουνιού (δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία για αυτό)"

Όπως βλέπετε, μιλάμε για ένα υλικό πολύ σπουδαίο. Όχι αναντικατάστατο σίγουρα, αλλά εξαιρετικό και εύκολα προσβάσιμο, σε όσους ήδη το καταναλώνουν στο σπίτι.

Καλά σαπουνίσματα!

PROJECT ΚΑΣΤΙΛΗΣ: ΕΝΑ ΠΟΛΛΑ ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΟΧΙ!

Κουκλί, μιλάμε! Δεν χορταίνω να το κοιτάζω και να το μυρίζω!
Υπόψιν πως δεν του φαίνεται, αλλά είναι αρκετά σκούρο.
Δηλαδή... ένα Καστίλης καφέ, παρακαλώ! Με ζάχαρη... χωρίς γάλα! 

Το 'φτιαξα! Και είμαι πανευτυχής που το 'φτιαξα και θα είστε κι εσείς, καταρχάς γιατί είναι πανεύκολο, κατά δεύτερον γιατί είναι πανέμορφο, και κατά τρίτον γιατί είναι versatile - ευέλικτο ελληνιστί - τόσο στη χρήση όσο και στο άρωμα. 

Άρωμα καφέ της επιλογής σας. Εγώ έβαλα γαλλικό χωρίς έξτρα άρωμα, με πολύ καλό -αν και ήπιο- αποτέλεσμα, αλλά ήδη η μύτη μου φαντάζεται ένα σωρό σκανδαλιστικές μυρωδιές, και με βλέπω να τρέχω να σηκώνω το τμήμα με τους καφέδες στο super market! Δε θέλετε γαλλικό; Σας τη δίνουν οι Γάλλοι; Νο προμπλέμο! Οι Ιταλοί μας κάνουν επίσης! Βάλτε εσπρέσο ή καπουτσίνο και απολαύστε ένα σφηνάκι μπάνιου το πρωί μαζί με το φλιτζανάκι του εσπρέσο σας. Α, δε γουστάρετε ούτε Ιταλία μεριά; Είστε καραμπινάτοι και φανατικοί Έλληνες; Ε βάλτε έναν... τούρκικο, κι αφήστε με ήσυχη ντε, με σκάσατε!!!
Όμως μέχρι να αποφασίσετε τι θα βάλετε μέσα (σας δυσκόλεψα τώρα με τόσες επιλογές, το ξέρω), διαβάστε πρώτα τι καλά θα έχετε με αυτό το σαπουνάκι! Κάποια θα σας αφήσουν με ανοιχτό το στόμα, άλλα τα ξέρετε ήδη ή τα υποψιάζεστε. Κρακ τα δαχτυλάκια γιατί θα είναι ΜΕΓΑΛΗ η ανάρτηση! Απολαύστε... κατά προτίμηση πίνοντας τον αγαπημένο σας καφέ.

1. Ξεκινάω κατευθείαν με το πιο σημαντικό. Σύμφωνα με έρευνα του δρ Κόνεϊ, (καθηγητής/ερευνητής σε θέματα καρκίνου και λευχαιμίας στο πανεπιστήμιο Ράτγκερς στο New Jersey) σε άτριχα ποντίκια για τον καρκίνο του δέρματος, η τοπική χρήση της καφεΐνης ή της ουσίας EGCG (κατεχίνων του πράσινου τσαγιού) ελάττωσε κατά 50-70% τα καρκινικά κύτταρα στα ποντίκια που είχαν εκτεθεί σε θανάσιμες δόσεις ακτίνων UV. Δεν είναι η μόνη έρευνα στον τομέα, αλλά την αναφέρω ενδεικτικά. Θυμάστε τι λέγαμε στην ανάρτηση για την αντηλιακή λοσιόν μας. Το πράσινο τσάι σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα, ακόμα κι όταν χρησιμοποιείται τοπικά. Το αυτό λοιπόν κάνει ΚΑΙ ο αγαπημένος μας καφές. Και παρόλο που το σαπούνι είναι ένα προϊόν που μένει ελάχιστα στο δέρμα μας την ώρα του ντους ή όταν πλένουμε τα χέρια μας, σίγουρα είναι πολύ καλύτερο να χρησιμοποιείς ένα σαπούνι με πράσινο τσάι (ακολουθεί συντόμως η παρουσίαση) ή δυνατό καφέ, παρά ένα σκέτο σαπούνι. Άλλωστε, ειδικά εμείς οι γυναίκες, όλη μέρα με τα νερά και τα σαπούνια ανακατευόμαστε! Αυτός λοιπόν είναι ο εξαιρετικά σοβαρός λόγος για να επιλέξετε ένα σαπούνι καφέ για τις καθημερινές σας δουλειές, και πιστέψτε με, κάνει τόσα πολλά, που κυριολεκτικά μπορείτε να το χρησιμοποιείτε παντού στο σπίτι. Ας δούμε και τα υπόλοιπα.

2. Εξαφανίζει πραγματικά δυσάρεστες μυρωδιές, όπως από ψάρι, σκόρδο, κρεμμύδι, αβγό κι ό,τι άλλο σας βρωμεί τέλος πάντων, και το κυριότερο -για μας που φτιάχνουμε και το λαδάκι του πόνου με τις πιπεριές- εξαφανίζει το κάψιμο της πιπεριάς από τα χέρια! Θυμάστε που είχα γράψει κάποτε για την τραγική μου εμπειρία με την πιπεριά την αγαπημένη, που από το πρωί που έφτιαξα το λάδι, που πλύθηκα, ξαναπλύθηκα και πάλι πλύθηκα, κάποια στιγμή ΤΟ ΒΡΑΔΥ πια έτριψα ελάχιστα το ένα μάτι, και πήγα να πεθάνω από το κάψιμο; Ε ξεχάστε το αυτό. Φτιάξε άφοβα τα πιο καυτερά σας λάδια, ή μαγειρέψτε τα τσίλι σας να τρελάνετε τον κόσμο. Με το σαπούνι καφέ, τέλος το κάψιμο στα χέρια ή οπουδήποτε αλλού. Και φυσικά, εννοείται πως θα φτιάξω υγρό σαπούνι από αυτό μόνο για τα πιάτα. Ήδη χρησιμοποιώ το απλό Καστίλης για τα πιάτα και κάνει θαύματα. Φαντάζομαι με το σαπούνι του καφέ. Στην ανάρτηση με τα σαπούνια για απορρυπαντικό, αναφέρω ότι μπορούμε να προσθέσουμε καφέ για έξτρα καθαριότητα, αλλά ότι το έγχυμα καφέ χαλάει τον αφρισμό. Φυσικά τον χαλάει... όταν το προσθέσεις εκ των υστέρων. Όταν όμως το φτιάξεις σαπούνι, έχεις έναν αφρό μούρλια. Φωτογραφίες παρακάτω, μην βιάζεστε! Αυτή την ανάρτηση θεωρήστε την το βούτημα για τον καφέ σας. Απολαύστε την, λέμε!

3. Καλύψτε την κυτταρίτιδά σας άμεσα! Αδυνατίστε τα μπουτάκια εν ριπή οφθαλμού. Το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου μόνιμο, αλλά είναι πολύ χρήσιμο, για τους λόγους που θα παραθέσω ευθύς αμέσως. Η καφεΐνη, σύμφωνα με έρευνες, δεν θεραπεύει την κυτταρίτιδα, άρα ούτε διαλύει το λίπος, αλλά λόγω της επίδρασής της στο δέρμα, ΚΑΛΥΠΤΕΙ εξαιρετικά την όψφη φλούδας πορτοκαλιού και συσφίγγει το δέρμα, σε τέτοιο σημείο που τα πόδια σας φαίνονται και ΕΙΝΑΙ πιο αδύνατα, για όσο διάστημα θα χρησιμοποιείτε το προϊόν σας. Ειδικότερα, η καφεΐνη αποτρέπει την δράση της φωσφοδιεστεράσης, ενός ενζύμου που εμποδίζει την διάλυση του λίπους. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει πως ξαφνικά θα αρχίσετε να καίτε λίπος στα καλά καθούμενα. Απλώς θα έχετε καλύτερα αποτελέσματα από τις ΑΛΛΕΣ θεραπείες που πιθανόν ακολουθείτε, ή τέλος πάντων η σωστή διατροφή και άσκηση συνδυαστικά με την καφεΐνη σας, θα έχουν πολύ καλύτερο και πιο άμεσο αποτέλεσμα! Έτσι με καθημερινή χρήση, έχετε τον χρόνο να δουλέψετε ουσιαστικά πάνω στο πρόβλημα της κυτταρίτιδας και του βάρους και του τοπικού σας πάχους,  χωρίς να έχετε το άγχος για το πώς φαίνεστε. Μπορείτε να σκεφτείτε καλύτερο προϊόν για το μπάνιο σας, ειδικά τώρα που ανοίγει ο καιρός και οι φούστες κονταίνουν ξαφνικά; Μασάζ το πρωί ή/και το βράδυ με το σαπουνάκι σας, αφήστε το πάνω σας να δράσει για όσο θα λούζεστε, θα ξυρίζεστε, θα κόβετε νύχια ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο... πέντε - δέκα λεπτά την ημέρα... και είστε στον σωστό δρόμο!

4. Ας δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα τι μπορεί να κάνει για το ταλαίπωρο δερματάκι μας. Κρατηθείτε μόνο, μην αρχίσετε να ουρλιάζετε από χαρά, γιατί στο τέλος θα μας παρεξηγήσει ο άντρας σας! Ψυχραιμία και πάμε:
-καταπολεμά ακμή, έκζεμα και ψωρίαση, χάρη στα ένζυμα που περιέχει τα οποία αποτοξινώνουν, καθαρίζουν και ανοίγουν τους πόρους.
-επιφέρει συστολή των αιμοφόρων αγγείων, ελαττώνοντας ή εξαφανίζοντας κιόλας τις κοκκινίλες στο δέρμα, καθιστώντας την ιδανική για την ροδόχρου ακμή!
-χάρη στην αντιοξειδωτική της δράση που βοηθάει με τα πρηξίματα, αλλά και την αγγειοσυσταλτική της δράση που μειώνει τις κοκκινίλες, βοηθάει πολύ με τις σακούλες κάτω από τα μάτια.
- ενυδατώνει, θρέφει και εξισορροπεί ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ ΔΕΡΜΑΤΟΣ, λιπαρό, ξηρό, μικτό, ευαίσθητο, κλπ κλπ. Στο πρόσωπο θα δείτε να χάνονται σιγά-σιγά οι λεπτές γραμμές έκφρασης και οι ρυτιδούλες. Δεν είναι αντιρυτιδικό, αλλά για τις καινούργιες ρυτιδούλες είναι μια χαρά! Και τέλος....
-δίνει λάμψη στα μαλλιά σας. Τα ενυδατώνει, τα μαλακώνει και τα θρέφει!

Σας φτάνουν αυτά για να το εντάξετε στην καθημερινότητά σας;

Οκ, πάμε να δούμε πώς το ενσωματώσαμε στην αγαπημένη μας συνταγή για Καστιλάκι.

Πρέπει να ξαναφτιάξω άμεσα από τούτο.
Δεν το βλέπω να μένει για πολύ στο... ράφι!
ΚΑΣΤΙΛΗΣ ΜΕ ΚΑΦΕ
ΨΥΧΡΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ ΔΩΜΑΤΙΟΥ
ΧΩΡΙΣ ΑΙΘΕΡΙΑ
ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΦΟΥΡΝΟΥ
180γρ καφέ δυνατό της επιλογής μας. Τον φτιάχνουμε και τον αφήνουμε να κρυώσει ή ακόμα καλύτερα τον βάζουμε στο ψυγείο. Εγώ έβαλα 4 δοσομετρικά κουταλάκια γαλλικού καφέ χωρίς άρωμα. Ό,τι έμεινε το έχυσα στα φυτά μου! Ε ρε χαρές τα μωρά μου!
96γρ καυστικής σόδας
750γρ ελαιόλαδου με μούργα  (γύρω στο 20-30%)
2 κ.γλ. ζάχαρη
1 κ.σ. αλάτι
2 κ.γλ. από το κατακάθι του καφέ που χρησιμοποιήσατε, το οποίο βάζετε μέσα σε ένα φλιτζανάκι του καφέ και το γεμίζετε μέχρι πάνω με νερό, Θα το βάλουμε στα πρόσθετα και θα βοηθήσει αυτό να ενσωματωθεί πιο σωστά. Αυτό το βήμα είναι προαιρετικό. Δεν είναι σκληρά τα κατακάθια και η ποσότητα που σας δίνω δεν χαλάει την αίσθηση του σαπουνιού, αντίθετα το "ομορφαίνει" οπτικά και φαντάζομαι πως ενισχύει και την μυρωδιά του, αφού οι κόκκοι μεταφέρουν αρωματικές ουσίες. 
ελάχιστο μετάξι προαιρετικά (εγώ δεν έβαλα).
αιθέρια δεν έβαλα επίσης, γιατί ήθελα να δω πώς θα μυρίζει. Ειδικά αν βάλετε αρωματικό καφέ, είναι κρίμα να βάλετε αιθέρια! Και ακόμα πιο κρίμα είναι να βάλετε τεχνητό άρωμα, που σίγουρα θα είναι υπέροχο, αλλά γιατί να χαλάσετε την ποιότητα του σαπουνιού σας;

Ακολουθούμε την γνωστή διαδικασία. Ο καφές μας δεν χρειάζεται να είναι παγωμένος, απλώς κρύος από το ψυγείο ή ακόμα και σε θερμοκρασία δωματίου (γιατί θα ανεβάσει πολύ με την σόδα). Τον χειριζόμαστε σαν να είναι νερό.

Εμφανείς οι κόκκοι του καφέ στο ραβδομπλέντερ μου,
κι από κάτω ο μοσχομυριστός τούρμπο καφεσάπων μου!
Μόλις φτάσουμε σε trace, προσθέτουμε και το κατακάθι, ανακατεύουμε καλά και βάζουμε στο καλούπι μας.


Ακόμα και στο καλούπι ήταν όμορφο.
Είχε μια "μαρμάρινη διαφάνεια", που σε συνδυασμό με τους κόκκους, το απογείωναν αισθητικά!
Δυστυχώς δεν είμαι πια η φοβερή φωτογράφος που ήμουν κάποτε (sic),
και σίγουρα δεν έχω κάμερα της προκοπής,
οπότε ή φανταστείτε το (μέσα θα πέσετε ό,ιι κι αν φανταστείτε),
ή φτιάξτε το και δείτε μόνοι σας!
Μετά το βάζουμε στο φούρνο στους 70-75 βαθμούς, για 3 ώρες. Άργησε πολύ να μου κάνει τζελ, σε σημείο που σκέφτηκα να ανεβάσω θερμοκρασία, οπότε ίσως οι 75 βαθμοί το "σπρώξουν" καλύτερα. Πάντως βγήκε απίθανο το σαπούνι έτσι!

Θέλετε αφρούς; Πάρτε φωτογραφία! Και φάτε μάτια και χέρια ψάρια... άφοβα. Μετά θα πλυθείτε με το σαπουνάκι σας και θα είναι σαν να μην έγινε τίποτα.... Από αφρισμό; Τι να λέμε! Δείτε και μόνοι σας. Άψογο για τα πιάτα, άψογο για τα χέρια, για το σώμα, για το μαλλί, για το πρόσωπο! Γενικώς άψογο το αφρίζων καφεδάκι μας!

Πλούσιος-πλούσιος, καθαριστικός, μοσχομυριστός αφρός.
Να τον πιεις... στο φλιτζάνι!

ΚΑΛΑ ΜΥΡΩΔΙΑΣΤΑ ΠΛΥΣΙΜΑΤΑ!

ΕΝΤΙΤ:  Δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν αυτό, αλλά επιβεβαιώνω ότι όντως βελτιώνει κατά πολύ την υφή του δέρματος, σε σημείο που εξαφανίζει σχεδόν ατέλειες (καλά, δε σε κάνει και μοντέλο ξαφνικά, αλλά καταλάβατε τι λέω....)! Είναι απίστευτο... ΝΑ ΤΟ ΦΤΙΑΞΕΤΕ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΔΗΠΟΤΕ!!!!!