Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΣΕ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ...

Ήρθα... και με το που ήρθα με υποδέχτηκε μια Αθήνα κατακαμμένη... και κατακαϋμένη! Μαυρίλα, καπνός, αποπνικτική ατμόσφαιρα, απειλές να αιωρούνται παντού, σχεδόν να μπορείς να τις αγγίζεις γύρω σου, το απόλυτο μαύρο έξω και μέσα, και εδώ και παντού...

Τα τρισκατάρατα καθάρματα κάνουν καλά τη δουλειά τους, και έχουν τους καλύτερους βοηθούς. ΕΜΑΣ! Γιατί έχει ειπωθεί με πολλούς τρόπους από πολλούς σοφούς ανθρώπους, αλλά από τη μία μπαίνει, από την άλλη βγαίνει. Ας το παραφράσω μπας και γίνει κατανοητό. Όταν μας στήνουν τα οπίσθια όπως τα θέλουν, μας τη φοράνε και εμείς δεν κουνιόμαστε καν, απλά τους διευκολύνουμε!

Πού αναφέρομαι; Σε ποιούς; Όποιον και να έχετε στο μυαλό σας, σωστοί θα είστε. Γιατί όποιον και να φέρατε στο μυαλό σας σημαίνει πως νιώθετε ότι αυτός σας τη φοράει. 

Η κυβέρνηση; Αυταπόδεικτο, δε χρειάζεται καν να το συζητήσουμε, ούτε να επιβεβαιώσουμε ότι όντως τους διευκολύνουμε σαν λαός. Καλά τώρα... τα καλύτερα κορόιδα παγκοσμίως, κυρίες και κύριοι. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Οι αρνητικοί του εσωτερισμού και όχι μόνο; Εντάξει, αυτούς όχι μόνο τους διευκολύνουμε, αλλά δεν τους βλέπουμε καν. Κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και βλέπουμε έναν καλό άνθρωπο, που παλεύει, αγωνίζεται, μοχθεί, την "ψάχνει", αγαπάει και μπούρδες κατσαρές, τη στιγμή που απλώς κοιτάμε ένα εγωϊστικό ηλίθιο ανθρωπάκι που δεν αγαπά ούτε τον εαυτό του και μονίμως ψάχνει για δικαιολογίες για ό,τι κάνει και ό,τι λέει, ή ακόμα χειρότερα για ό,τι ΔΕΝ κάνει και ό,τι ΔΕΝ λέει! Ένα ανθρωπάκι που φοβάται τον θάνατο, φοβάται και τη ζωή.

Το αφεντικό; Να με συγχωράτε δηλαδή, αλλά όταν σας λέει "δεν επιτρέπεται η τουαλέτα" κι εσείς φοράτε πάνες, επειδή φοβάστε μην χάσετε τη δουλειά σας και μετά πώς θα ταϊσετε τα παιδιά σας -κι αυτό το λέει μια μάνα που αγχώνεται κάθε μέρα για τα παιδιά της και το μέλλον τους- θα ακούσετε κανέναν όταν σας πει ότι ακριβώς με αυτή τη συμπεριφορά καταστρέφετε και υποδαυλίζετε το όποιο μέλλον και την όποια ευκαιρία των παιδιών σας;

Ο καιρός; Ναι, και ο καιρός και ο Θεός φταίει, βρε παιδιά! Όλοι φταίνε εκτός από μας, διάβολε!

Εντάξει, είμαι λίγο πιεσμένη να το πω; Τσαντισμένη να το πω; Απογοητευμένη να το πω; Φως δεν βλέπω πουθενά και από κανέναν να το πω; Όχι, αυτό το τελευταίο δε θα το πω, γιατί ανάμεσα στα ανθρωπάκια που δεν βλέπουν ούτε πέρα από τον καθρέφτη ούτε καν μέσα στον καθρέφτη, υπάρχουν άνθρωποι που κοιτούν πολύ πιο βαθιά και πολύ πιο μακριά. Αυτοί οι λίγοι που έχω κρατήσει στη ζωή μου, γιατί χρειάζομαι ανθρώπους να μου θυμίζουν ότι είμαι άνθρωπος κι όχι ζώο, αλλά κι άλλοι... καινούργιοι φίλοι που ήρθαν στη ζωή μου για να μείνουν για τους ίδιους ακριβώς λόγους, μου δίνουν δύναμη να ανασαίνω κάθε μέρα, και μου γλυτώνουν το εγκεφαλικό κάθε φορά.

Σ' αυτούς λοιπόν, παλιούς και νέους φίλους, παντοτινούς αληθινούς φίλους, στέλνω τις ειλικρινείς ευχές μου και πολλά-πολλά ευχαριστώ βγαλμένα μέσα από την καρδιά μου.

Και προχωράμε μαχητικά, και το εννοώ αυτή τη φορά, δεν είναι τρόπος του λέγειν. ΚΟΜΜΕΝΑ ΤΑ "ΤΡΟΠΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΕΙΝ", το πράγμα σηκώνει δράση και μόνο. Γράφω το επόμενο άρθρο. Σηκώστε τα όπλα και χτυπήστε με εξυπνάδα... Δικαιολογίες τέλος. Και κυρίως οι δικαιολογίες στον εαυτό μας.




3 σχόλια:

παναγιωτης είπε...

Κουράγιο,όλα θα γίνουν..

Blondbrained είπε...

Θα 'λεγα αμήν, αλλά τότε θα γινόμουν σαν αυτούς που με θυμώνουν που τα περιμένουν όλα στο πιάτο από το Σύμπαν, δηλαδή από κανέναν. Θα πω "Έγινε!"...

Blondbrained είπε...

...κι ευχαριστώ...