Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ... ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ... ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ.

 Ο Ταξιάρχης βασική μας φωτογραφία, αφού είναι ένας από τους Κύριους Πολεμιστές Αγγέλους, και προστάτης όποιου μάχεται στο αστρικό. Επικαλεστείτε τον. Οι ενέργειές του είναι τρομακτικές.

Αυτή η ανάρτηση, στα διάφορα μέρη της, γιατί σε ένα μέρος δεν "βγαίνει", θεωρώ πως είναι από τις σημαντικότερες που θα γράψω ποτέ σ' αυτό το ιστολόγιο. Ό,τι διαβάσετε βασίζεται τόσο σε γραπτές καταγραφές άλλων, όσο και σε προσωπικές εμπειρίες αλλά και εμπειρίες φίλων και γνωστών ή αγνώστων που είχαν αποτελέσματα προβλέψιμα και ακριβή. 

Αυτό σημαίνει απλά πως θα διαβάσετε για πράγματα ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΑ. Και μιλάω για τις τεχνικές αντιμετώπισης "προβλημάτων". Όσον αφορά στο γιατί και το πώς, όπως πάντα δεν θεωρώ πως είμαι ειδήμων, ούτε είμαι καμία φωτισμένη, οπότε δεν λέω ότι θα διαβάσετε την Αλήθεια. Μόνο τις δικές μου κατανοήσεις βάσει της μέχρι τώρα πορείας μου τόσο σε εμπειρικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο σπουδής και μελέτης θα διαβάσετε. Δηλαδή... πατάτες. Όπως έχω ξαναγράψει, αν το έχω ξαναγράψει, ο δάσκαλος είναι ΈΝΑΣ. Αυτός που έχει ο καθένας μέσα μας. Μπορεί να ζητήσετε οδηγίες στον δρόμο, να σας τις δώσουν, ακόμα και να σας δείξουν με το δάχτυλο πού να πάτε, αλλά πόσες φορές ήταν σωστές οι οδηγίες; Τις μισές; Και πόσες φορές φτάσατε στον προορισμό σας; Στοίχημα πως φτάσατε περισσότερες από τις μισές, αν όχι όλες!!! Αυτό τα λέει όλα. Οι οδηγίες είναι βοήθεια αλλά όχι πανάκεια. Την διαδρομή την κάνετε μόνοι σας από την αρχή μέχρι το τέλος. Ακόμα και τις οδηγίες εσείς τις ζητάτε!

Τέλος πάντων, αφού ξεκαθάρισα την θέση μου για άλλη μια φορά, συνεχίζουμε στο ζουμί. Μην βαράτε... Κρατήστε δυνάμεις γιατί θα σας χρειαστούν.

ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ...

 

Υπάρχουν οι εμπειρίες που κάποιος θα τις ονομάσει επιθέσεις γιατί αυτό νόμιζε ότι είναι. Και υπάρχουν και οι πραγματικές επιθέσεις που δεν υπάρχει περίπτωση να τις "παρεξηγήσεις". 

Στην πρώτη κατηγορία αναφέρω χαρακτηριστικά τις προσεγγίσεις δικών μας μερών, που προσπαθούν να μας τρομάξουν ή να μας "δοκιμάσουν". Ίσως φιλολογικά όλοι οι άλλοι ταξιδευτές να τις ονόμαζαν επιθέσεις. Για μένα προσωπικά είναι απλές δοκιμασίες, και πάντα θεωρώ σημαντικό να αναγνωρίζω και να εξακριβώνω με τι έχω να κάνω και τι έχω μπροστά μου να αντιμετωπίσω, για να μην κάνω κάποιο λάθος που θα μου στοιχίσει σε διάφορα επίπεδα. Υπάρχει μια σειρά ενεργειών που κάνουμε λοιπόν όταν αντιμετωπίζουμε κάτι άγνωστο, προκειμένου να εξακριβώσουμε για τι πρόκειται. Στο τελευταίο μέρος των αναρτήσεων αυτά.



Για παράδειγμα, είχα διαβάσει σε κάποιο φόρουμ να δίνει συμβουλές κάποιος "ειδήμονας" για μια περίπτωση απλής εμφάνισης φασμάτων, δηλαδή όχι φαντασμάτων ούτε οντοτήτων, απλά ανθρώπινων μορφών που έμοιαζαν να περνούν από συγκεκριμένο χώρο, και μάλιστα δεν έμοιαζαν να έχουν καμία επίγνωση της παρουσίας των ανθρώπων ή του γεγονότος ότι αυτά ήταν ορατά από τους ανθρώπους. Η συμβουλή του ήταν να αρχίσουν τους εξορκισμούς και τα αλάτια και τους αγιασμούς και τα χίλια δύο, λες και είχαν να αντιμετωπίσουν τον σατανά οι κάτοικοι του σπιτιού! Και μην σκεφτείτε καν "και τι έγινε; Κακός δεν είναι ο αγιασμός ας πούμε. Δεν πειράζει να το χρησιμοποιήσεις". Υπάρχει κάτι που λέγεται Σεβασμός στο Άγνωστο γιατί συνήθως αυτό που δεν ξέρουμε είναι πιο έξυπνο από μας, και κάτι άλλο που λέγεται Στάδια Αντιμετώπισης Προβλημάτων. Ακόμα και στην Εκκλησία πχ αν πάει κάποιος και ζητήσει βοήθεια, θα του ζητήσουν πληροφορίες για το "πρόβλημα" και θα του πουν ας πούμε αν χρειάζεται ευχέλαιο που θεωρείται πιο ισχυρό ή "απλό" αγιασμό... Παρομοίως και οι επιστήμονες γιατροί των ανθρώπων δε θα δώσουν αντιβίωση για ένα απλό κρύωμα, ας πούμε! Επομένως, δεν βαράμε με τα καλύτερά μας όπλα τσάμπα και βερεσέ και χωρίς να ξέρουμε πού τα ΣΠΑΤΑΛΑΜΕ!

Πίσω στην ιστορία μας, υπόψιν πως τα φάσματα γίνονταν ορατά μόνο από ένα άτομο και ξεκίνησε η ιστορία εντελώς ξαφνικά. Αντί λοιπόν να κάτσει να σκεφτεί κάποιος τις πιθανές αιτίες για αυτό το φαινόμενο, προκειμένου να βρει και την κατάλληλη λύση, άρχισαν τα νταηλίκια με δυνάμεις που ούτε εκείνο το άτομο γνώριζε, και οι συστάσεις για καουμποϊσμούς και τα συναφή σε κάτι που μπορεί να είναι πολύ απλό, κάτι που μπορεί να ευθύνεται αποκλειστικά το άτομο που έβλεπε τα φάσματα, αλλά και κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα από απλό και ανώδυνο και τυχαίο να εξελιχθεί σε κάτι επικίνδυνο για το ίδιο το άτομο, για δύο απλούστατους λόγους. Αν δεν ήταν κάτι πραγματικό και ήταν αποκύημα της φαντασίας του ατόμου, γιατί ναι υπάρχουν κι αυτά, τότε του έδινε τροφή για να δημιουργήσει χειρότερα οράματα. Αν ήταν κάτι πραγματικό και επρόκειτο για κατοίκους του αστρικού, είτε πραγματικούς, είτε κοιμισμένους ανθρώπους, τότε με κινήσεις επιθετικές θα τραβούσε την προσοχή τους ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ! Αλλά γιατί μου κάνει εντύπωση; Έτσι ακριβώς δεν φέρεται ο άνθρωπος σε όλη την Φύση; Αυτός ακριβώς δεν είναι ο λόγος που έχει καταστραφεί ένας ωραιότατος και νεότατος πλανήτης; Η εντύπωση που έχουμε ότι τα πάντα μας ανήκουν και είναι εδώ για μας, η έλλειψη σεβασμού σε οτιδήποτε δεν γνωρίζουμε ή δεν κατανοούμε ή διαφέρει από μας. Ούτε που πέρασε από το μυαλό του κυρίου ότι μπορεί με αυτόν τον τρόπο να ενοχλούνταν απλοί κάτοικοι του αστρικού, όπως ακριβώς ενοχλήθηκε το άτομο που άρχισε ξαφνικά να τα βλέπει! Ούτε που τον ένοιαξε για την ακρίβεια. Η απάντησή του ήταν: "έχω μάθει όταν κάτι μπαίνει στον χώρο μου που δεν μου αρέσει να το διώχνω με οποιονδήποτε τρόπο". Ωραία απάντηση. Το ότι μπορεί το άτομο που έβλεπε τα φάσματα, να εισχωρούσε στον διαστατικό χώρο εκείνων των οντοτήτων δεν ήταν καν πιθανό στο μυαλό του. Ας μην σχολιάσω άλλο γιατί θα γίνω πάλι κακιά, και ήδη προσπαθώ να ξεπεράσω το αρχικό σοκ της επιστροφής μου στην κυριολεκτικά πια μαύρη Αθήνα.

Όταν κάτι ή κάποιος δεν μας πειράζει, δεν τον πειράζουμε, ειδικά όταν δεν ξέρουμε τι είναι! Αν ένα φαινόμενο επιμένει προσπαθούμε να κατανοήσουμε το γιατί και να βρούμε την πραγματική πηγή του προβλήματος και δεν φορτίζουμε το αστρικό μας με συναισθήματα φόβου, γιατί οι επιθετικές πρακτικές είναι ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ, ειδικά από ανθρώπους απλούς, φορτισμένες με ΦΟΒΟ. Τα συναισθήματα φόβου που κρύβονται πίσω από την αντίδρασή μας έχουν τη δύναμη να δημιουργήσουν χειρότερες καταστάσεις, και πάντως σίγουρα δεν είναι καλοί συμβουλάτορες σε ένα πρόβλημα. Αν πχ αυτό το άτομο ξαφνικά "άνοιξε", και είναι κάτι που δεν το αντέχει ψυχολογικά, μπορεί να δοκιμάσει να "κλείσει", απλά ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ! Επομένως, μια και το έφερε η κουβέντα, σε τέτοιες περιπτώσεις που αρχίζουμε να βλέπουμε πράγματα και οντότητες, και δεν επιθυμούμε να συμβαίνει αυτό, απλά ζητάμε σε διαλογισμό/προσευχή και ταυτόχρονα ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ πραγματικά και συνειδητά να σταματήσει αυτό. Είναι τόσο απίστευτα απλό! Το πιο εύκολο είναι να κλείσουμε. Το δύσκολο είναι να ανοίξουμε!


Ένα άλλο παράδειγμα της πρώτης κατηγορίας είναι οι δοκιμασίες όπως είπα. Συνήθως είναι βέβαια δοκιμασίες φόβου. Η κλασσικότερη όλων αυτών των δοκιμασιών είναι η δοκιμασία του φύλακα του κατωφλιού, όπως έχει μείνει στη φιλολογία του εσωτερισμού. Λένε πως για κάθε επίπεδο υπάρχει κι ένας αντίστοιχος φύλακας, ο ένας πιο τρομακτικός από τον άλλον. Εγώ για έναν μπορώ να μιλήσω, και επειδή ήταν πολύ τρομακτικός, δεν τολμώ να φανταστώ πώς είναι οι άλλοι... Τέλος πάντων, ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να το μάθω! Σ' αυτές τις περιπτώσεις, δύο τινά μπορεί να συμβούν. Ή θα φοβηθείς και θα επιστρέψεις αμέσως στο σώμα σου και θα έχεις χάσει την δοκιμασία και μπορείς να βάλεις τα κλάμματα γιατί μόνο τρεις φορές θα έχεις την χαρά να δοκιμάσεις και μετά γιοκ για αυτή την ύπαρξη.... -ανάσα-... ή κατανοείς ότι πρόκειται απλά για μια δοκιμασία φόβου και παραμένεις γαλήνιος, σκέτος Βούδας! Τι μπορεί να συμβεί; Αν δει ότι δεν τρομάζεις με την μορφή του και μόνο, μπορεί κάλλιστα να σου επιτεθεί για να σε πνίξει, να σε χτυπήσει, να σε δαγκώσει κλπ. Συνήθως προσπαθεί να σε πνίξει γιατί η ασφυξία είναι ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου. Τι κάνεις; Παραμένεις γαλήνιος, ήρεμος και του στέλνεις αγάπη γεμάτη κατανόηση. Υπάρχει και η πιθανότητα απλά να αρχίσεις να τον κυνηγάς, αλλά έχω την αίσθηση πως αν κερδίσεις την δοκιμασία τη συγκεκριμένη με αυτόν τον τρόπο, θα βγεις "χειρότερος" σαν άνθρωπος, και θα χάσεις στο μέλλον σε άλλες δοκιμασίες. Αυτό κρατήστε το. Είναι κάτι που δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί σας ακόμα, αλλά μου έχει επιβεβαιωθεί εν μέρει από άλλες περιπτώσεις που την πέρασαν έτσι.

Σε μια περίπτωση γνωστής μου που την είχε πιάσει από τον λαιμό και της έκοβε την ανάσα, με αυτό το λίγο που μπορούσε να μιλήσει στο αστρικό, επαναλάμβανε κάτι αντίστοιχο του Ιησούς Χριστός Νικά, κάτι που της έδινε την αντίστοιχη δύναμη. Όταν είδε το "τέρας" της ότι δεν μπορούσε να την "ρίξει" στη δοκιμασία με αυτόν τον τρόπο, και εκείνη διατηρούσε την ψυχραιμία της αρκετά ώστε να βρει τρόπους αντιμετώπισης, απλά την άφησε και εκείνη είχε περάσει τη δοκιμασία. Μια άλλη φίλη έκανε το αδιανόητο. Την ώρα που της έκανε επίθεση ο φύλακας, εκείνη τον αγκάλιασε γεμάτη αγάπη! Ελεος! Η συγκεκριμένη είναι πολύ προχωρημένη βέβαια, και της αξίζει η θέση που έχει κερδίσει στους Ουρανούς. Μακάρι να είχα την μισή από την αγάπη και την κατανόηση που έχει εκείνη μέσα της. Ένας άλλος επαναλάμβανε συνέχεια στον εαυτό του ότι είναι δημιουργήμά του και του ζητούσε συγγνώμη που τον είχε κάνει τόσο άσχημο! Ναι, η συγκεκριμένη αντιμετώπιση περιέχει ενοχή, κι αυτό δεν είναι ακριβώς καλό, αλλά είναι πολύ καλύτερο από το κυνηγητό θεωρώ, αν και σίγουρα όχι καλύτερο από την αγάπη. Αργότερα προσπάθησε να δουλέψει αυτό το συναίσθημα και νομίζω πως είναι σε καλό δρόμο.

Το μυστικό σε όλα αυτά είναι να μην Ταυτίζεσαι με τίποτα από όσα βιώνεις. Απλά να τα παρατηρείς συνειδητά και να καταγράφεις τα πάντα, αναλύοντάς τα ΔΙΑΙΣΘΗΤΙΚΑ. Πχ, αυτό που έκανε ο τελευταίος ήταν να ταυτιστεί εν μέρει με αυτό που έβλεπε μπροστά του, γιατί ναι μεν ήταν σε καλό δρόμο αφού αναγνώριζε πως ήταν δικό του μέρος, αλλά ξέφυγε όταν ένιωσε ενοχές γι' αυτό. Η αγάπη δεν χωράει ενοχές. Η αγάπη κατανοεί μόνο ότι είναι δημιούργημά σου και ότι είναι ΕΥΘΥΝΗ σου η ζωή και η πορεία αυτής της οντότητας, όπως είναι ευθύνη σου η ζωή σου στο φυσικό και στο αστρικό συνολικά, αλλά είσαι ένα βήμα από την αναγνώριση της ευθύνης μέχρι την ενοχή. Η ενοχή σου δημιουργεί αισθήσεις στο φυσικό σώμα, όπως κάθε λάθος συναίσθημα. Πχ, όταν σκέφτεται εκείνη τη στιγμή ο φίλος μου τον πιάνει ένας πόνος στο στήθος. Με τον καιρό και τη δουλειά που κάνει στο συναίσθημα ο πόνος γίνεται μικρότερος, αλλά στις αρχές ήταν πολύ έντονος. Η ενοχή πάντα τον χτυπάει στο στήθος στο τσάκρα της καρδιάς. Άλλους μπορεί να τους χτυπάει στο στομάχι. Εκείνον στο στομάχι τον χτυπάει κυρίως ο φόβος και το άγχος. Μελετήστε τον εαυτό σας, ανακαλύψτε πού αντανακλά το κάθε συναίσθημα/οντότητα/εγώ/σκεπτομορφή ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε αυτό που έχετε δημιουργήσει στα άλλα πεδία, και θα έχετε κάνει μεγάλο μέρος της δουλειάς. Σε μια άλλη δοκιμασία φόβου, πιο απλή, μια γνωστή που είδε μπροστά της μια σκιά πολύ απειλητική, μίλησε με αγάπη στη σκιά και της είπε περίπου: "Σ' ευχαριστώ που με βοηθάς να προχωρήσω, σε αγαπώ γι' αυτό, αλλά δε σε χρειάζομαι άλλο". Αυτά που είπε δεν τα είπε απλά, τα εννοούσε, οπότε η σκιά φυσικά εξαφανίστηκε!

Βεβαίως θα μπορούσε να μην είναι ούτε δοκιμασία, ούτε κάτι δικό της αυτή η σκιά. Θα μπορούσε να είναι ένας αρνητικός που θα ήθελε όντως να την βλάψει, και ένας αρνητικός δεν καταλαβαίνει από "ευχαριστώ, αλλά φύγε". Τι θα γινόταν τότε; Μάλλον θα της έκανε πραγματική και επώδυνη επίθεση. Από αυτές τις επιθέσεις που η αγάπη δεν πιάνει. Τώρα που είπα αυτό θυμάμαι κάτι που είχα διαβάσει πριν χρόνια και με είχαν πιάσει γέλια. Κακώς βέβαια, αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ. Με είχαν πιάσει γέλια τότε για την αφέλεια που ξεπερνούσε την χαζομάρα και την άγνοια και γινόταν πραγματικά επικίνδυνη! Ένας τύπος στην Νέα Υόρκη, οπαδός του Σάι Μπάμπα -γι' αυτόν θα πούμε άλλη φορά και δε θα είναι καλά- ακολουθώντας την συμβουλή του "μέγα" δάσκαλου να αγαπάει τους πάντες και να δίνει μόνο και πάντα αγάπη σε όλες τις περιπτώσεις και τότε όλα θα λυθούν μαγικά, όταν του την έπεσαν σε ένα στενό για να τον ληστέψουν, παρόλο που τους είπε ότι τους αγαπά και δεν θέλει ούτε να κάνει κακό σε αυτούς ούτε αυτοί να του κάνουν κακό, οι τύποι τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο, του πήραν ό,τι είχε και δεν είχε, και κατέληξε στο νοσοκομείο αιμόφυρτος και απολύτως συγχισμένος που δεν έπιασε η τόση αγάπη που τους έστειλε! Τρις έλεος! Αυτή η ιστορία δείχνει πόσο λάθος αντιμετωπίζουμε σοβαρές καταστάσεις, όταν δεν έχουμε την κριτική ικανότητα που μόνο η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ δίνει, η οποία μας επιτρέπει να κατανοούμε και να ξέρουμε πού πρέπει να μιλήσουμε, αν πρέπει να μιλήσουμε, τι πρέπει να πούμε ή να κάνουμε ή το αντίθετο. Σε έναν φονιά δε λες "σ' αγαπώ, πήγαινε και μετανόησε" ας πούμε. Όπως είπε ένας πραγματικός δάσκαλος, ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ, όταν ρώτησε τους μαθητές του τι θα έκαναν σε περίπτωση που έμπαινε μέσα στο σπίτι τους ένας κακοποιός για να κάνει κακό στην οικογένειά τους, όλοι οι μαθητές έλεγαν διάφορες παρόμοιες μπούρδες που οι σκεπτομορφές αγάπης που είχαν δημιουργήσει τους έκαναν να πούνε, γιατί ναι, δημιουργούμε και φαινομενικά καλές σκεπτομορφές, που όμως είναι οι πιο επικίνδυνες για την πορεία μας τελικά, γιατί μας θολώνουν την κριτική ικανότητα και μπορούν να μας κάνουν πιόνια των αρνητικών. Ένας, ο καλύτερος μαθητής του όμως, απάντησε πολύ σοβαρά όταν έφτασε η σειρά του: θα του έσπαγα το κεφάλι! Το Σύμπαν δεν είναι παράλογο. Και σίγουρα υπάρχουν ανώτεροι νόμοι που καταργούν τους κατώτερους. Αυτό το λέει ακόμα και η επιστήμη, αλλά και σχεδόν όλες οι εσωτεριστικές διδασκαλίες. Όταν έχεις την ευθύνη μιας οικογένειας ή μιας ομάδας, κάθε επίθεση κατά της ζωής τους σε αφορά άμεσα, σαν να επρόκειτο για το ίδιο σου το φυσικό σώμα. Όταν έχεις την ευθύνη για το φυσικό σώμα που σου δόθηκε, κάθε επίθεση κατά της ζωής σου οφείλεις να την αντιμετωπίσεις με σθένος και αποφασιστικότητα. Γιατί το φυσικό σου το χρειάζεσαι για να φτάσεις στον Πατέρα. Για να φτάσεις στο Είναι σου. Χωρίς το φυσικό δεν πας πουθενά στους ανώτερους κόσμους. Ο δρόμος περνά από δω, από τον φυσικό μας κόσμο! Εκτός αν έχεις φτάσει σε ένα επίπεδο αθανασίας του αστρικού έστω, οπότε όταν έρχεται ο άλλος να σε σκοτώσει του λες με αυστηρότητα: "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; αυτός που δε με νοιάζει αν θα πεθάνω", όπως είπε ένας δάσκαλος του Ζεν στον Ιάπωνα στρατηγό που έκανε επίθεση στο χωριό του σφαγιάζοντάς τους όλους, οπότε φτάνοντας στο δικό του σπίτι, αφού τον είδε να παραμένει σε στάση διαλογισμού του φώναξε: "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Αυτός που μπορεί να σε σκοτώσει". Ωραία η απάντηση του δασκάλου Ζεν. Βέβαια η κριτική ικανότητα συνεπάγεται επίσης να μπορείς να αναγνωρίσεις πότε σε "παίρνει" να παλέψεις. Πχ στην περίπτωση του δασκάλου Ζεν δεν είχε νόημα. Θα αντιδρούσε, θα σήκωνε όπλο, θα παρακάλαγε για τη ζωή του, ό,τι και να έκανε στο τέλος θα τον σκότωναν όπως έκαναν με όλους. Ενώ σε αυτή την περίπτωση, είναι η αλήθεια και όλο το ζουμί της ιστορίας, ο στρατηγός ΔΕΝ τον σκότωσε, αντίθετα υποκλίθηκε μπροστά του. Όχι ότι δε θα μπορούσε να τον σκοτώσει, αλλά σίγουρα ο δάσκαλος Ζεν πάλεψε καλύτερα με το να μην παλέψει παραμένοντας όμως ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ.

Θέλω να τονίσω και το εξής. Όταν δεν περνάμε μια δοκιμασία φόβου, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να χάσουμε την ικανότητά μας για αστρικό μέχρι να αποφασίσουμε να το αντιμετωπίσουμε τελικά. Κάτι παρόμοιο έζησα και η ίδια και επειδή κατατρόμαξα από μια τέτοια δοκιμασία, δεν μπορούσα να βγω για σχεδόν 2-3 χρόνια. Μέχρι που έκανα έναν διαλογισμό και προσπάθησα να κατανοήσω τους λόγους του φόβου μου, τι ακριβώς φοβόμουν και γιατί. Μετά προσπάθησα για μέρες να ξαναβγώ με στόχο να ξανασυναντήσω εκείνη την οντότητα και να την αντιμετωπίσω πια. Και το έκανα. Μετά επανέκτησα τη δυνατότητα για αστρικό.

Πάνω κάτω νομίζω πως καλύψαμε σε μεγάλο βαθμό το θέμα των δοκιμασιών ή των δικών μας μερών που η ίση αντίδραση -η μάχη- φέρνει λάθος αποτελέσματα. Είναι δηλαδή η τεχνική του Αϊκίντο που μας βοηθά σ' αυτές τις περιπτώσεις, που λέει ότι πρέπει να λυγίζεις κάτω από το βάρος της επίθεσης, σαν τα κλαδιά που λυγίζουν κάτω από το βάρος του χιονιού για να μην σπάσουν. Υπομένεις την επίθεση ας πούμε, χωρίς να αντιδράς με τον ίδιο τρόπο. Ανάλογα με το επίπεδό σου απαντάς με αγάπη, ή κατανόηση της κατάστασης και της εμπειρίας, ή απλή αδιαφορία σαν τον δάσκαλο του Ζεν!

Σε άλλη ανάρτηση θα συζητήσουμε και για τα δικά μας μέρη, πχ τα εγώ ή τις σκεπτομορφές που μας κάνουν επιθέσεις και πώς πρέπει να αντιδρούμε, δηλαδή για μέρη μας που δεν επιθυμούν να μας δοκιμάσουν για το "καλό" μας, αλλά που με τάσεις αυτοκαταστροφικές θέλουν όντως να μας βλάψουν. Θα πούμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας βλάψουν και τι κόλπα χρησιμοποιούν,  αλλά θα μιλήσουμε κυρίως για επιθέσεις που γίνονται από αρνητικούς αστροταξιδευτές και δάσκαλους, μαύρους μάγους του αστρικού, άλλους αστροταξιδευτές που λειτουργούν "βαμπιρικά", αρνητικές οντότητες του αστρικού, κλπ κλπ.

Μέχρι την επόμενη ανάρτηση... καλή δύναμη... Δεν είστε ποτέ μόνοι, μην το ξεχνάτε.

ΥΓ Ψάχνοντας για ωραίες εικόνες του φύλακα του κατωφλιού, έπεσα τυχαία πάνω σε μια εμπειρία με τον φύλακα, αποτυχημένη μάλιστα. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, πάντως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι. Κι επειδή μια ιστορία ίσον χίλια βιβλία, ιδού και το λινκ. Το εν λόγω blog θα το έχω στα υπόψιν, αλλά ακόμα δεν μπορώ να το προτείνω! Μέχρι τότε, διαβάστε και μορφωθείτε: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/11/blog-post_9113.html

Δεν υπάρχουν σχόλια: