Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ ΜΑΣ ΜΕΡΗ



Και συνεχίζουμε με τον αυτοκαταστροφικό μας εαυτό που ανά πάσα στιγμή μπορεί να μας επιτεθεί. Ειναι εκείνα τα εγώ βίας που φέρουμε όλοι ή σχεδόν όλοι μέσα μας, τα οποία μπορεί να έχουν πάρει διάφορες μορφές, ανάλογα με το τι εικόνες ταΐζουμε τον εγκέφαλό μας. Προσωπικά μου την έχουν πέσει βαμπίρ μέσα στο γεμάτο αίματα σπίτι τους -αυτό που τους έφτιαξα μετά από χρόνια ηλίθιων αλλά πολύ ευχάριστων ομολογώ ταινιών!!! :]

Πώς κατάλαβα ότι είναι δικά μου εγώ κι όχι εγώ-βαμπίρ άλλων ή ίσως "πραγματικά" βαμπίρ, αφού τότε δεν γνώριζα αν υπάρχουν και τι είναι κλπ κλπ; Το Είναι μου τα αναγνώρισε και διαισθητικά δεν ένιωσα κανέναν φόβο γι' αυτά, ΑΛΛΑ μ' ενόχλησε η παρουσία τους, κι όχι επειδή η μορφή τους ήταν ενοχλητική και τρομακτική από μόνη της. Και τώρα μπορεί να ρωτήσει κάποιος: γιατί δεν φοβόμαστε τα εγώ βίας πχ, τα οποία είναι τρομακτικά, ενώ φοβόμαστε τον φύλακα ή άλλες μορφές που στέλνουν σε δοκιμασίες; Είναι απλό. Φοβάστε ένα κουνούπι που θα το πιάσετε στα πράσα να σας τσιμπάει; Όχι. Ίσως ταραχτείτε λίγο, αλλά δεν το φοβάστε. Αν όμως κάποιος σας πετάξει σε έναν θάλαμο γεμάτο με εκατομμύρια κουνούπια, τόσα που δεν βλέπετε ούτε τη μύτη σας... ελάτε να μου πείτε αν θα φοβηθείτε ή όχι. Ο φύλακας είναι το σύνολο ΟΛΩΝ των εγώ βίας, θυμού, κακίας, μίσους, και ό,τι χειρότερο έχουμε δημιουργήσει ανά τους αιώνες των υπάρξεών μας. Ένα εγώ βίας είναι ένα κουνούπι ενοχλητικό και τίποτε περισσότερο. Όχι ότι δεν υπάρχουν και εγώ περισσότερο τρομακτικά, αλλά πάντως ένας τρόπος να αναγνωρίζετε ότι είναι κάτι δικό σας, είναι όταν δεν σας προκαλεί φόβο, αλλά ίσως μια απλή ταραχή, ανησυχία κλπ.

Τι τα κάνουμε αυτά τα "καημένα" εγώ που έχουμε δημιουργήσει; Τα σκοτώνουμε; Δεν σκοτώνονται έτσι. Ακόμα κι αν δούμε να τα σκοτώνουμε, δεν τα έχουμε αφανίσει μέσα μας. Η διάλυση και ο θάνατος των εγώ είναι μια ολόκληρη εσωτερική πρακτική ζωής, που θέλει υπομονή και επιμονή. Το βασικό βήμα είναι να κατανοήσουμε πώς λειτουργούν μέσα μας, πώς μας κλέβουν ενέργειες για να τραφούν. Αυτό που θα μπορούσε να μας βοηθήσει από την επαφή μας μαζί τους στο αστρικό, είναι ότι εκεί μπορούμε να τα παρακολουθήσουμε στο "σπίτι" τους, εν δράση. Με κάποια λιγότερο επιθετικά εγώ μπορούμε να συζητήσουμε κιόλας. Βέβαια θέλει πολύ εξυπνάδα και "πονηριά" από την πλευρά μας, γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να πάρουμε πληροφορίες χωρίς να τα πονηρέψουμε. Τα πιο επιθετικά τα παρακολουθούμε στο πώς επιτίθενται, και πώς αγριεύουν και πού προσπαθούν να μας χτυπήσουν, πχ στο κεφάλι, στο χέρι, στην κοιλιά, αλλού; Εκεί που προσπαθούν να μας χτυπήσουν στο αστρικό, συνήθως είναι το σημείο που μας χτυπάνε όντως όταν εκδηλώνονται στο φυσικό. Αυτό είναι δική μου παρατήρηση και ίσως δεν είναι 100% σωστή, αλλά δεν χάνεται τίποτα να το ελέγξετε και εσείς. Πχ, ένα εγώ που είχα ανακαλύψει στο αστρικό, οποίο κατάλαβα ότι είναι κάτι δικό μου γιατί με ενοχλούσε η παρουσία του, ενώ δεν έκανε τίποτα περίεργο, απλά περιφερόταν σε ένα δωμάτιο και καθάριζε. Του έπιασα κουβέντα, chit-chat που λένε και οι Αμερικάνοι, αλλά αυτό αντιδρούσε ενοχλημένο επειδή το διέκοπτα από τις δουλειές του. Είχε πολλές δουλειές να κάνει, να καθαρίσει, να συμμαζέψει, να ετοιμάσει το φαί για την οικογένεια, και δεν είχε χρόνο για τίποτε άλλο. Εκείνη την ώρα δεν κατάλαβα ακριβώς ποιο ήταν και δεν είχε σημασία να καταλάβω. Όταν επέστρεψα στο φυσικό, έκανα έναν διαλογισμό για να κατανοήσω ποιο εγώ ήταν αυτό, φέροντας στο μου μου τις αντιδράσεις αυτού του εγώ. Και φυσικά κατάλαβα τι αντιπροσώπευε μέσα μου. Σιγά το δύσκολο, ε; Δηλαδή, σ' αυτή την περίπτωση, είναι όπως όταν βλέπεις κάποιον άλλον στη φυσική σου ζωή να κάνει ή να λέει κάτι, και εσύ σκέφτεσαι μέσα σου πχ "πω πω, πολύ θυμό έχει αυτός ο άνθρωπος μέσα του" ή "ώρε ένας μεγαλομανής" κ.ο.κ. Το να παρατηρείς τα εγώ σου στο αστρικό διευκολύνει τη δουλειά σου. Όσον αφορά καθαρόαιμες επιθέσεις εγώ, σε σχέση με αυτό που σας είπα για τα χτυπήματα. Τα εγώ-βίας βαμπίρ που είχα συναντήσει, προσπαθούσαν καταρχάς να μου επιδείξουν τη δύναμή τους και να με κάνουν να τρομάξω, να μου επιβληθούν. Δηλαδή απέφευγαν να με χτυπήσουν, κάτι σαν θρασύδειλα ανθρωπάκια ας πούμε με κοφτερά δόντια. Αντίθετα έρχονταν καταπάνω μου απειλητικά, μουγκρίζοντας και δείχνοντάς μου τα δόντια τους που ήταν μέσα στο αίμα, φέροντας τη βρωμερή τους μούρη ακριβώς μπροστά στη δική μου... αλλά αποφεύγοντας πάντα να με αγγίξουν. Όπως κάνουν κάτι πιτσιρίκια που πουλάνε νταηλίκια, ειδικά όταν είναι πολλά μαζί, σε κάποιον που αν τον συναντούσαν μόνα τους θα φοβόντουσαν να τον πλησιάσουν. Αυτό μου έδωσε να καταλάβω πως επρόκειτο όντως για θρασύδειλα εγώ - βίας μέσα μου, του τύπου "φωνάζω, χτυπιέμαι, αλλά δεν βαράω", κάτι σαν το "σκυλί που γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει". Επίσης το ότι προσπαθούσαν πάντα να έρθουν στο ίδιο επίπεδο με εμένα, ενώ ήταν αρκετά πιο κοντά, προσπαθούσαν να είναι τα μάτια μας στο ίδιο επίπεδο, μου έδωσε να καταλάβω πως είχαν να κάνουν περισσότερο με εγώ που αρέσκονται να εκδηλώνονται μόνο μέσω των σκέψεων... απόλυτα φυσιολογικό, ακριβώς επειδή είναι θρασύδειλα δε θα τολμούσαν ποτέ να εκδηλωθούν σε πράξεις, γιατί αυτό ίσως προκαλούσε.... τον νόμο! Άρα βίαιες σκέψεις που μου τρώνε ενέργεια. Κάποια στιγμή μαζεύτηκαν τόσα τριγύρω μου που θύμωσα με τον εαυτό μου για αυτό το άντρο βρυκολάκων που είχα δημιουργήσει. Με είχαν στη μέση ... πολύ τρομακτική κατάσταση, ε;- και όλα προσπαθούσαν με τη σειρά το ίδιο πράγμα.

Ένα άλλο εγώ όμως, ένα εγώ θυμού πολύ αρχαίο μάλιστα, κι αυτό το κατάλαβα πολύ αργότερα, καταρχάς γιατί είχε τη μορφή γριάς, και στεκόταν μπροστά από μια γέφυρα, σαν να μου έλεγε ότι θα μου κόψει το δρόμο μόνη της. Κατάλαβα πως ήταν κάποιο εγώ μου κι όχι κάποιος φύλακας, ας πούμε, επειδή, ενώ στην αρχή δεν ένιωσα τίποτα όταν την είδα, με το που με πλησίασε και με άγγιξε, χωρίς να κάνει τίποτε άλλο απειλητικό, ένιωσα τόσο θυμό όσο ποτέ στη ζωή μου. Και νομίζω ότι από τότε άλλαξα σαν άνθρωπος, απέκτησα μια ένταση που δεν είχα. Λες και μπήκε μέσα μου, ήταν η ώρα του να επανέλθει, να ξυπνήσει. Με το που με άγγιξε λοιπόν λες και ξύπνησε ένα θεριό θυμού μέσα μου, και αυτό είναι κάτι που μόνο αν το ζήσει κανείς μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της έντασης, και άρχισα να χτυπιέμαι και να βρίζω τη γριά στο αστρικό. Και φυσικά, μου έδειξε τη δύναμή της με ένα χτύπημα στο κεφάλι που πόνεσε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πολύ και πονούσε ακόμα κι όταν ξύπνησα απότομα. Ήταν τέτοιος ο πόνος που έψαχνα για καρούμπαλο! Εκείνο το βράδυ είχα κλάψει πολύ, παρόλο που δεν ήξερα ακόμα τίποτα για τα εγώ και τον τρόπο αντιμετώπισής τους. Ένιωσα όμως πως είχα "μολυνθεί" από κάτι αρχαίο, δυνατό και απολύτως δικό μου. Αυτή τη στιγμή το ισχυρότερό μου εγώ είναι ο Θυμός... Και θα τον δουλεύω μέχρι που να πεθάνω, είμαι σίγουρη...

Φυσικά θα μπορούσε να είναι κάποιος φύλακας. Ειδικά σε γέφυρες εμφανίζονται πολύ φύλακες επιπέδων και περιοχών, που μας δοκιμάζουν. Αν συναντήσετε κάτι τέτοιο, και δεν σας ξυπνήσει κάποιο πολύ έντονο συναίσθημα, τότε είναι κάποιος φύλακας. Αν απλά νιώσετε φόβο όπως θα νιώθατε ανά πάσα στιγμή που θα σας επιτίθονταν κάποιος, τότε είναι φύλακας. Και οι φύλακες κάνουν κανονικές επιθέσεις βέβαια, δεν σε πλησιάζουν απλά αγγίζοντάς σε.

Ας παραθέσω κι ένα παράδειγμα επαφής με εγώ άλλων, για να καταλάβετε τη διαφορά στην αντιμετώπιση από την πλευρά τους, και στην αίσθηση που δημιουργούν σε σας. Κάποια στιγμή βγαίνοντας αποφάσισα να περιπλανηθώ μέσα στο σπίτι μου για να δω τις ενέργειες, και μήπως συναντούσα κάποιο εγώ μου ή σκεπτομορφή που κυκλοφορούσε αμέριμνο. Και πέφτω πάνω στην μορφή του άντρα μου στην κουζίνα, να φτιάχνει ξημερώματα σάντουιτς εντελώς απορροφημένο από αυτό που έκανε. Το παρακολουθούσα να φτιάχνει το σάντουιτς και προσπαθούσα να καταλάβω αν είναι κάποιο εγώ δικό μου που έχει πάρει τη μορφή του άντρα μου για κάποιον λόγο. Είχα μπερδευτεί τελείως, αλλά ξεκαθάρισε η κατάσταση όταν ξαφνικά γύρισε ο "άντρας" μου με το πιάτο στο χέρι για να πάει να στρογγυλοκαθίσει στον καναπέ μάλλον! Και με το που με βλέπει παθαίνει ΣΟΚ! Γούρλωσε τα μάτια, παραλίγο να του πέσει το πιάτο. Με κοιτούσε σχεδόν τρομαγμένο. "Οκ", σκέφτηκα, "... αυτό δεν είναι δικό μου, αλλιώς θα ένιωθε άνετα δίπλα μου, ενοχλημένο ίσως, αλλά πιο χαλαρό. Ετούτο κοντεύει να κατουρηθεί πάνω του". Ασυναίσθητα τελείως χαμογέλασα και μου 'ρθε να βάλω τα γέλια, γιατί η κατάσταση ήταν τραγελαφική. Ένα εγώ λαιμαργίας του άντρα μου, που ενώ εκείνος κοιμόταν αυτό έφτιαχνε φαΐ, είχε τρομοκρατηθεί από την παρουσία μου! Σχεδόν το λυπήθηκα. Του είπα "Τι κάνεις, βρε;" όπως θα μίλαγα στον άντρα μου, κι εκείνο με κοιτούσε ακόμα με γουρλωμένα μάτια, λες και θα το έδερνα, λες και δεν το πίστευε ότι κάποιος ανακάλυψε την ύπαρξή του στα καλά καθούμενα! Είχε πλάκα, δεν λέω, αλλά τελικά το αποχαιρέτησα και έφυγα, φωνάζοντάς του "Μην τρως πολύ, θα γίνεις τόφαλος!". Ήξερα πως θα με άκουγε και ο άντρας μου στο φυσικό, και ήθελα να του κάνω μια πλάκα, δημιουργώντας του ενοχές για τις τάσεις λαιμαργίας που σπάνε τα νεύρα και στον πιο σκληροτράχηλο άνθρωπο, αφού τη μία κάνει εξαντλητικές δίαιτες και ασκήσεις, και την άλλη τρώει ό,τι βρει μπροστά του!

Σε ένα εγώ άλλου λοιπόν, δεν νιώθεις καμία "επαφή" εν ολίγοις. Αν συναντούσα κάποιο εγώ βίας του άντρα μου και μου έκανε επίθεση, πιθανά θα ένιωθα φόβο ή όχι, ανάλογα με την ψυχολογική μου κατάσταση εκείνη τη στιγμή, και την γενικότερη κατάσταση της επίθεσης, τη μορφή του εγώ του, κλπ. Πάντως "ενόχληση" δε θα ένιωθα. Κι αυτό επίσης είναι κάτι που πρέπει να το βιώσει κάποιος για να καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα στο "ενόχληση" και το "αντίδραση στην παρούσα κατάσταση".

Τι μπορούν να μας κάνουν τα επιθετικά εγώ; Μπορούν πράγματι να μας βλάψουν; Ο πόνος μπορεί να είναι πολύ αληθινός. Στο αστρικό τα πάντα είναι ή μπορούν να είναι εντελώς αληθινά στην βίωσή τους, και τα περισσότερα τα βιώνεις και μεγενθυμένα. Τα χρώματα είναι πιο έντονα -παρεμπιπτόντως, εγώ που είμαι στραβούλιακας στο φυσικό, στο αστρικό έχω αετίσιο μάτι!- οι ήχοι σε αγγίζουν πιο βαθιά, οι αισθήσεις πολλαπλασιάζονται. Γι' αυτό άλλωστε όλοι οι αδαείς κυνηγούν τις εμπειρίες σεξ στο αστρικό. Έχουμε ήδη πει πόσο επικίνδυνο και αθέμιτο είναι αυτό, αλλά θα το συζητήσουμε περισσότερο σε ειδική ανάρτηση για το θέμα! Παρομοίως, λοιπόν, και ο πόνος πολλαπλασιάζεται. Ένα χτύπημα στο κεφάλι σου δίνει την αίσθηση ότι το κεφάλι σου ανοίγει στα δύο! Κάποια εγώ δαγκώνουν, κι αν σας έχει δαγκώσει ποτέ σκύλος ή γάτα ή οτιδήποτε, ξεχάστε το, μην κάνετε καν τη σύγκριση. Δεν υπάρχει σύγκριση. Εκεί νιώθεις τα δόντια κι όχι μόνο σε ένταση, είναι λες κι ο χρόνος επιμηκύνεται για να "χορτάσεις" την αίσθηση. Λες και νιώθεις σε slow motion ένα πράγμα αυτά τα δόντια να μπαίνουν μέσα στο σώμα σου, να σπάνε αγγεία, μύες, κόκκαλα, ακούς τον ήχο που κάνει ακόμα και το δέρμα σου καθώς ξεσκίζεται. Αυτό είναι μεν τρομακτικό, αλλά όταν διατηρείς μέσα σου την γνώση ότι όλα αυτά είναι ελεγχόμενα από σένα ανά πάσα στιγμή, ο πόνος μπορεί να μειωθεί ή και να εξαφανιστεί, και πάντως μη φοβάστε, δεν κινδυνεύετε να πεθάνετε, ούτε καν από καρδιά, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι του χώρου, είτε από δικό τους φόβο μήπως πάρουν στον λαιμό τους άλλους, είτε από άγνοια, είτε επειδή είναι εντεταλμένοι να τρομάξουν τον κόσμο! Όσο κινδυνεύετε να πεθάνετε από καρδιά, από τον φόβο που βιώνετε στην διάρκεια ενός εφιάλτη, το ίδιο κινδυνεύετε και όταν τον βιώνετε συνειδητά! Ο εγκέφαλος όταν ονειρεύεται δεν ξεχωρίζει αν είναι κάτι πραγματικό ή ονειρικό. Δεν υπάρχει ονειρικό για τον εγκέφαλο. Το μόνο που ξεχωρίζει είναι η φαντασίωση. Επομένως είτε όντως το ζείτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, για τον εγκέφαλό σας ζείτε κάτι τρομακτικό. Από κει και πέρα επιλέγετε εσείς. Θέλετε να το ζήσετε συνειδητά ή ασυνείδητα; Συνειδητά εννοείται πως έχετε τρόπους αντιμετώπισης. Ασυνείδητα είστε έρμαιο των θηρευτών σας!

Τι άλλο θα μπορούσαν να μας κάνουν τα εγώ; Να μας πείσουν με τη δύναμή τους ότι δεν μπορούμε να τα πολεμήσουμε και να παρατήσουμε την προσπάθεια. Να μας κάνουν να πιστέψουμε -όταν δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν Εγώ και πιστεύουμε πως ό,τι βλέπουμε έξω από μας είναι κάτι ξεχωριστό από μας- ότι το αστρικό είναι ένας τόπος φρικιαστικός γεμάτος τέρατα, και να μην θελήσουμε να ξαναπατήσουμε το πόδι μας εκεί. Όταν -κι αυτό είναι σχεδόν αστείο- όλα αυτά τα τέρατα τα κουβαλάμε ανά πάσα στιγμή μέσα μας, και τα ταΐζουμε ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ!

Κλείνοντας θέλω να πω το εξής για τα υπόλοιπα εγώ με τα οποία συνδιαλεγόμαστε καμιά φορά για να πάρουμε πληροφορίες. Τα περισσότερα εγώ δεν έχουν επίγνωση του τι είναι. Θεωρούν πως είναι ξεχωριστές από μας οντότητες, και συχνά θεωρούν πως κι εμείς είμαστε σαν εκείνα. Υπάρχουν όμως και τα "συνειδητά" εγώ, τα πολύ δυνατά, που γνωρίζουν πολύ καλά τι είναι και τι κάνουν. Όταν τους μιλάς το καταλαβαίνεις. Αυτά τα εγώ έχουν την πονηριά του διαβόλου, που λένε. Και είναι καλύτερα όταν αναγνωρίσεις ότι έχουν αυτοσυνείδηση να μην συνεχίσεις να τους μιλάς, γιατί έχουν τη δύναμη να θρέψουν άλλα εγώ μέσω των συναισθημάτων που σου δημιουργούν. Πχ, μπορεί να σου δημιουργήσουν συναισθήματα ενοχής, ή συναισθήματα συμπάθειας. Τα περισσότερα απ' αυτά θα σου πουν, αν τα ρωτήσεις "Τι θες από μένα;"... "Να μ' αγαπάς, γιατί εγώ σ' αγαπώ". Αυτό είναι κάτι που μου είχε προτείνει μια μεγάλη δασκάλα στο φυσικό να δοκιμάσω. Και το δοκίμασα. Βέβαια εκείνη δεν είχε κατανοήσει ή δεν μου είχε πει ότι αν αρχίσεις τέτοια κουβέντα με αυτά χάνεις ενέργειες και το κάνουν συνειδητά για να σου κλέψουν ενέργειες. Είναι κάτι που το κατάλαβα μετά από μια τέτοια συνομιλία, που εκείνο το Εγώ μου προκάλεσε τρομερές τύψεις και έφτασα στο σημείο να αμφισβητώ την ίδια μου την εσωτερική εργασία, και να αναρωτιέμαι αν έπραττα σωστά και δίκαια ή μήπως έκανα κακό σε μένα την ίδια. Αυτό ακριβώς που θα πετύχαινε ο διάβολος αν μιλούσε με έναν μοναχό επιρρεπή ή νέο στον μοναχισμό. Αυτά τα εγώ λοιπόν, με το που θα τα καταλάβουμε, καλύτερα να τα αποφύγουμε. Δεν χρειάζονται ευγένειες. Κοιτάξτε το καλά στα μάτια και κρατήστε ό,τι συναίσθημα σας αφήνει διαισθητικά και απλώς πετάξτε μακριά ή σκεφτείτε ότι θέλετε να πάτε αλλού, και θα βρεθείτε αλλού. Μετά, επιστρέφοντας στο φυσικό σας, φέρτε πάλι σε σας το συναίσθημα που σας άφησε διαισθητικά και μέσα απ' αυτό προσπαθήστε να αναγνωρίσετε ποιο είναι αυτό το εγώ που έχει τόση δύναμη ώστε να έχει αποκτήσει αυτοσυνείδηση! Συνήθως αυτά φτάνουν και πολύ ψηλότερα από το αστρικό, μέχρι το αιτιατό, έχουν βαθιές ρίζες. Αλλά όλα δουλεύονται και όλα μπορείτε να τα διαλύσετε! Η κατανόηση είναι το ήμιση του παντός. Περισσότερα για την ακριβή εργασία διάλυσής τους, σε άλλη ανάρτηση...

Δεν υπάρχουν σχόλια: