Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Θέλω σαπούνι και το θέλω ΤΩΡΑ!!!


Καταρχάς δεν είναι σωστό να είστε τόσο ανυπόμονοι. Η υπομονή είναι μεγάλη αρετή. Προχώρα αργά για να φτάσεις σίγουρα, που λένε. Όποιος βιάζεται σκοντάφτει, που επίσης λένε. Η υπομονή είναι η τέχνη της ελπίδας, λένε άλλοι.

Όμως... εγώ βρήκα κι άλλες ρήσεις για την υπομονή:
Αυτός που περιμένει πολύ, δεν πρέπει να περιμένει πολλά.
Η υπομονή είναι μια μικρή μορφή απελπισίας, μεταμφιεσμένη σε αρετή.
Η υπομονή έχει τα όριά της, μετά γίνεται δειλία.

Και φυσικά το αγαπημένο μου: Θεέ μου, δώσ' μου υπομονή, ΑΜΕΣΩΣ ΤΩΡΑ!

Όπως καταλάβατε, έχω υπομονή μέχρις ενός σημείου. Το απέδειξα αρκετά νομίζω. Έκανα υπομονή και περίμενα ούτε ξέρω πόσα batches σαπουνιών, για να δω ότι όλα θα πάνε καλά. Δύο μήνες για το ένα, τρεις για το άλλο, τέσσερις για το Καστίλης. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα. Αν συνεχίσω με αυτούς τους ρυθμούς, για να δοκιμάσω όλες τις συνταγές που αυτή τη στιγμή περιφέρονται ανέμελες στο κεφάλι μου περιμένοντας πότε θα τις κάνω πράξη, θα βρεθώ με Πι και διασωληνωμένη! Όχι, κυρίες και κύριοι, δεν έχουμε άλλη υπομονή. Τουλάχιστον για τα πρώτα batches καινούργιων συνταγών ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΑΜΕΣΑ αν είναι καλό το σαπούνι, κι όχι να περιμένω συνολικά κανένα χρόνο για να το φέρω στα "μέτρα" μου. 

Έψαξα λοιπόν -γιατί είμαι πολύ του σκαλίσματος- και βρήκα ότι ευτυχώς ο κόσμος είναι γεμάτος ανυπόμονους ανθρώπους σαν εμένα, που κρύβουν την "ατέλειά" τους στα σκοτάδια και το παίζουν ήρεμοι και καλόβολοι. Τους φαντάστηκα να τρώνε κι αυτοί τα νύχια τους νυχθημερόν για δύο μήνες πάνω από ένα batch περιμένοντας για το αποτέλεσμα, ώσπου κάποιος απ' αυτούς - ο πιο έξυπνος προφανώς και του βγάζω το καπέλο- ανακάλυψε μια τεχνική!

Ναι, σας έχω την τεχνική που θα σας δώσει σαπούνι της κρύας μεθόδου, με όλα τα υπέρ της κρύας μεθόδου, αλλά με έτοιμο το πεχά μέσα σε δύο μέρες το πολύ, και με σκληρότητα σαπουνιού ίδια με αυτή ενός σαπουνιού 2 μηνών! Για την ακρίβεια, το πρώτο κομμάτι το πέτυχα ήδη. Το δεύτερο το δουλεύω και είμαι πολύ κοντά! Είναι ένα work in progress δηλαδή, αλλά πάει πολύ καλά και σύντομα θα φτιάχνετε ένα σαπούνι σήμερα και θα το έχετε έτοιμο για χρήση σε 10 μέρες, άντε δύο βδομάδες το πολύ. Πολύ καλύτερα από τους 2 ή 3 μήνες, ε;

Ξεκινάμε λοιπόν. Έχω καταγράψει την τεχνική όσο πιο αναλυτικά μπορούσα. Σας έχω και φωτογραφίες από την παρασκευή. Η τεχνική δοκιμάστηκε αρχικά στο σαπούνι τριαντάφυλλο, μόνο που δεν έβαλα χρώμα... γιατί το ξέχασα. Ας πούμε ότι έχουμε ένα σαπούνι λευκού τριαντάφυλλου λοιπόν, και είμαστε καλυμμένοι!

Η τεχνική βασίζεται στο εξής. Στην παρασκευή με την κρύα μέθοδο, το μεγαλύτερο μέρος της σαπωνοποίησης γίνεται στο καλούπι, σε αντίθεση με την μέθοδο του μαγειρέματος, που ολοκληρώνεται στην κατσαρόλα. Μπορεί με την δεύτερη μέθοδο να έχεις έτοιμο σαπούνι επίσης σε λίγες μέρες, αλλά και εμφανισιακά είναι πολύ διαφορετικό (τραχύ και old style) και σίγουρα το μαγείρεμα τόσο ευαίσθητων υλικών, όπως πχ το γάλα ή τα αιθέρια ή οι χυμοί, δεν είναι και το καλύτερο για τα υλικά μας. Είναι καλή μέθοδος για απλά σαπούνια, χωρίς πολλά-πολλά υλικά, το πολύ με μερικά εγχύματα βοτάνων, που έτσι κι αλλιώς ζεστά τα βάζουμε, και η ρουστίκ εμφάνιση το ενισχύει αυτό. Αλλά εμείς είμαστε τύποι απαλοί, smooth, ραφινάτοι βρε παιδί μου. Θέλουμε λείες επιφάνειες, και να μυρίζει το ροδόνερο από το μπάνιο μέχρι το σαλόνι!!! Γι' αυτό θέλουμε την κρύα μέθοδο και γι' αυτό θέλουμε μια τεχνική που δε θα επηρεάσει αρνητικά τα υλικά μας, απλώς θα τα βοηθήσει να σαπωνοποιηθούν πιο γρήγορα.

Εν συντομία η τεχνική έχει ως εξής:
Φτιάχνουμε το σαπούνι μας όπως έχουμε μάθει, και αφού το βάλουμε στο καλούπι μας, το σκεπάζουμε καλά, μα πολύ καλά με μεμβράνη (βάλτε σταυρωτά τουλάχιστον δύο κομμάτια μεμβράνης, γιατί ο αέρας του φούρνου τις βγάζει εύκολα) και βάζουμε το καλούπι μας στον φούρνο που τον έχουμε αναμμένο στους 70-80 βαθμούς το πολύ, στον αέρα και κατά προτίμηση μέσα σε ταψί, για την πιθανότητα να έχουμε κανένα φαινόμενο ηφαιστείου, σαν εκείνο που είχα πάθει μια φορά. Κι αν πάθουμε κανά τέτοιο, πάει ο φούρνος μας! Έτσι όμως δεν έχουμε πρόβλημα. Το σαπούνι μας έτσι κι αλλιώς φτάνει ακριβώς σε αυτές τις θερμοκρασίες στην διάρκεια της σαπωνοποίησης, εμείς το φτάνουμε λίγο πιο γρήγορα και πιο σταθερά, αφήνοντάς το στον φούρνο μας στους 70-80 βαθμούς για 2 ώρες, ελέγχοντας τακτικά (αλλά χωρίς να ανοίγουμε τον φούρνο κάθε τρεις και λίγο). Εγώ το έβαλα στους 75. Μόλις περάσουν οι δύο ώρες, κλείνουμε τον φούρνο και το αφήνουμε μέσα να κρυώσει, χωρίς πάλι να ανοίξουμε τον φούρνο, για 12 ώρες τουλάχιστον ή για ένα βράδυ. Μόλις περάσουν οι 12 ώρες το βγάζουμε και είναι έτοιμο για κόψιμο. Ελέγχουμε το πεχά. Το πιο πιθανό είναι να είναι έτοιμο. Υπάρχει όμως και περίπτωση να μην είναι για κάποιον λόγο (χαμηλή θερμοκρασία για τα υλικά μας, συνδυασμός υλικών που αντιστέκεται στις γρήγορες λύσεις... άντε να βγάλεις άκρη τώρα....) Τότε το αφήνουμε να ωριμάσει κανονικά για 6-8 βδομάδες. Αλλιώς περνάμε στο δεύτερο στάδιο... της σκλήρυνσης του σαπουνιού μας. 

Το σαπούνι μας είναι ακόμα μαλακό. Αν περιμένουμε καμιά 10αριά μέρες θα είναι αρκετά πιο σκληρό, σχεδόν έτοιμο, αλλά πιθανά να τελειώνει πιο γρήγορα στην χρήση από ό,τι αν το αφήναμε κανονικά να ωριμάσει. Υπάρχει λύση; Of course. Μειώνουμε το νερό της συνταγής μας. Και σ' αυτό ακριβώς το στάδιο πειραματισμού βρίσκομαι τώρα. Αυτή τη βδομάδα θα φτιάξω δύο batches με διαφορετικές αναλογίες νερού, για να δω ποιο δίνει αρκετά σκληρό σαπούνι. Και θα ενημερώσω εννοείται. Από έρευνα βρήκα ότι αυτό ακριβώς κάνουν όσοι χρησιμοποιούν την τεχνική, και λένε πως το αποτέλεσμα είναι ένα σαπούνι ακριβώς ίδιο με αυτά που αφήνουν να ωριμάσουν για μήνες. Οι περισσότεροι το αφήνουν έτσι κι αλλιώς 10 μέρες να έρθει στα ίσα του, αλλά μετά τις 10 μέρες είναι -λέει- πανέτοιμο. Είμαι ανοιχτή, γι' αυτό το δοκιμάζω άλλωστε. Μέχρι στιγμής χαίρομαι που το πεχά είναι εξαρχής τελειωμένη υπόθεση, και δε θα 'χω να το σκέφτομαι πια. Πάντα πρέπει να ελέγχουμε το πεχά μόλις το βγάζουμε από το καλούπι μας, αλλά για φανταστείτε να είναι ουδέτερο το σαπούνι σας μέσα σε δύο μέρες. Καταπληκτικό δεν είναι; 

ΠΡΟΣΟΧΗ-ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτή την τεχνική δεν την κάνουμε με υλικά που έτσι κι αλλιώς αυξάνουν την θερμοκρασία του σαπουνιού, όπως η ζάχαρη, το μέλι και το γάλα, γιατί σίγουρα θα μας κάτσει το ηφαίστειο. Αν θέλουμε σώνει και ντε να το κάνουμε, έχω βρει ότι το αφήνουν μόλις 15 λεπτά στον φούρνο, και μετά σβήνουν το φούρνο και το αφήνουν κανονικά μέχρι την άλλη μέρα. Λένε ότι δεν έχουν πρόβλημα έτσι, και ότι το πεχά και πάλι είναι καλό. Δεν ξέρω, δεν έχω φτιάξει έτσι με γάλα, ούτε με ζάχαρη, οπότε δεν το εγγυώμαι. Αν το κάνω θα σας πω. Προς το παρόν...

...πάμε στην τεχνική αναλυτικά και με φωτογραφίες περικαλώ.

Ζυγίζουμε και συγκεντρώνουμε τα υλικά μας. Νερό, σόδα, λάδια (υγρά και στέρεα) και σε ένα ποτηράκι τα πρόσθετα που θα βάλουμε όταν κάνει τρέις το σαπούνι μας, για να μην ψαχνόμαστε τελευταία στιγμή.

 Εδώ μια πανοραμική!
 Έτοιμο και το καλούπι μας (σιλικόνης εδώ) και φυσικά το μίξερ μας.
Εδώ έβαλα το ταψί κάτω κάτω στον φούρνο και από πάνω την σχάρα (για να κυκλοφορεί σχετικά ο αέρας) και πάνω από την σχάρα έβαλα και χαρτί ψησίματος για σιγουριά.
Εδώ το έρμο το μπουκάλι που όλο το βάζω και το βγάζω από την κατάψυξη. Το έχω ειδικά γι' αυτή τη δουλειά. Κανονικά έπρεπε να έχω και παγάκια, αλλά λόγω χειμώνα δεν χρησιμοποιούμε, κι έτσι ξέμεινα με το μπουκάλι παγώματος...
 Αφού πάγωσε το νερό έβαλα το ροδόνερο και ετοιμάζομαι να ρίξω την σόδα λίγη-λίγη.
 Ιδού μετά την σόδα. Περιττό να πω ότι μοσχομύρισε η κουζίνα!
Θέρμανα στο μεταξύ τα λάδια μου ολίγον στον φούρνο, γιατί είναι αρκετά χαμηλή η θερμοκρασία του σοδο-ροδόνερου, και μπορεί να έχω πρόβλημα στο να λιώσει τα στέρεα λάδια μου (το καριτέ πχ), οπότε τα λιώνω εκ των προτέρων, χωρίς να τα θερμάνω πολύ.
Κι εδώ τα ενώσαμε, σόδα και λάδια και με ένα χτύπημα άσπρισε από το κακό του, αλλά πολύ το απολαμβάνουμε εμείς.
Ήδη σε λίγα δευτερόλεπτα έχει φτάσει σχεδόν σε τρέις. Βλέπετε που αφήνει ίχνος το μίξερ; Σας θυμίζω ότι το χρησιμοποιώ ως επί το πλείστον κλειστό, σαν ανακατευτήρι ένα πράγμα, και απλά το ενεργοποιώ ελάχιστα, για λίγα δευτερόλεπτα την φορά, στην διάρκεια του ανακατέματος, για να βοηθήσει λίγο την κατάσταση. ΔΕΝ ΧΤΥΠΑΜΕ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΜΕ ΑΝΑΜΜΕΝΟ ΤΟ ΜΙΞΕΡ.
Εδώ μπήκαν πια τα πρόσθετα και ήδη έχει πήξει αρκετά. Κανονικά σ' αυτή τη φάση θα έβαζα και το χρώμα, αλλά...
Το ρίχνουμε στο καλούπι μας, και αν χρειαστεί μαζεύουμε με κουτάλι ό,τι έχει μείνει και το βάζουμε και απλώνουμε καλά. Μπορεί να είναι αρκετά πηχτό και να πρέπει να το βάλουμε μόνο με κουτάλι. Δεν μας πειράζει, γιατί έτσι κι αλλιώς με την σαπωνοποίηση θα γίνει πάλι υγρό και θα έρθει να κάτσει σωστά στο καλούπι. Αυτός είναι ο λόγος που η κρύα μέθοδος δίνει λεία σαπούνια.
 Το σκεπάζουμε καλά, μα ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ με μεμβράνη. Μην ανησυχείτε, ο φούρνος δεν είναι τόσο καυτός ώστε να λιώσει η μεμβράνη μας.
Εδώ ο χαμός που με περιμένει για πλύσιμο... Όσο το σαπούνι μας θα μαγειρεύεται στον φούρνο, εμείς... καθαρίζουμε σαν καλές νοικοκυρές... και νοικοκύρηδες! Πώς τα πλένουμε; Ένας είναι ο τρόπος να φύγει η λαδίλα και η λίγδα από τα εργαλεία σας. Σαπούνι δικό σας, είναι το μόνο που καθαρίζει τα λίπη ή/και ελληνικός καφές που τον προσθέτουμε στο σαπουνόνερό μας. Ούτε που θα καταλάβετε για πότε τα καθαρίσατε.
Και μέχρι να τελειώσω -πολύ γρήγορα ομολογουμένως- το πλύσιμο, το σαπούνι μου ήδη έχει αρχίσει να σαπωνοποιείται. Δείτε το τζελ που δημιουργείται στις άκρες.
Εδώ σε πλήρη σαπωνοποίηση. Φτου φτου φτου. Δεν πιστεύω να ξεχάσατε να το σταυρώσετε όταν το βάλατε στον φούρνο, εεεεε;
Κι εδώ έτοιμο και κομμένο την επόμενη μέρα. Σαπούνι λευκό τριαντάφυλλο, κυρίες και κύριοι, έτοιμο κομμένο σε μία μέρα στην ουσία! Τα σκασιματάκια στην επιφάνεια, που δεν είναι και τόσο άσχημα, αλλά χαλάνε την τελειότητά του, σημαίνουν -λέει- πως ήταν λίγο πιο μεγάλη η θερμοκρασία απ' όσο έπρεπε. Επειδή ο φούρνος του καθενός διαφέρει, από τέτοιες λεπτομέρειες θα ξέρουμε ποια είναι η ιδανική θερμοκρασία για τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΦΟΥΡΝΟ. Εγώ στην επόμενη δόση θα το βάλω στους 70 βαθμούς για να δω το αποτέλεσμα.
Λείο και μυρωδιαστό.... Μαλακό ακόμα. Για να δούμε και το πεχά του. Εδώ έχω στο ένα ποτήρι σαπούνι τριαντάφυλλο δύο μηνών και βάλε, και στο άλλο το καινούργιο. Σας προκαλώ να μου πείτε ποιο είναι ποιο!
 Για ξαναδείτε κι από άλλη γωνία.
Μην σας κρατάω σε αγωνία. Το δεξί είναι το παλιότερο. Εξ ου και έχει το τέλειο χρώμα, αλλά είναι ανεπαίσθητη η διαφορά. Σε νούμερα πεχά πρέπει να είναι γύρω στο μισό πεχά η διαφορά τους. Μηδαμινή διαφορά, ειδικά όταν το ένα σαπούνι έχει φτιαχτεί μόλις ... χθες!

Όπως είδατε, λοιπόν, αυτή η τεχνική αξίζει όλη την προσοχή μας. Το σαπούνι αυτή τη στιγμή είναι σχεδόν 8 ημερών και ήδη είναι αρκετά πιο σκληρό. Ακόμα και δύο βδομάδες να θέλει για να σκληρύνει, πάλι κερδισμένη θα είμαι από πλευράς χρόνου, και πλέον δε θα το σκέφτομαι δέκα φορές να δοκιμάσω μια καινούργια συνταγή όσες φορές χρειαστεί μέχρι να την τελειοποιήσω. Καλά, εννοείται πως τέλειες μου βγαίνουν με την μία.... :P αλλά τώρα αρχίζω δοκιμές με πιο πολύπλοκες συνταγές και δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί η τύχη μου!

Καλά μαγειρέματα λοιπόν! Ανυπομονώ να μου πείτε τις δικές σας σαπουνοπεριπέτειες! :)