Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Κηραλοιφές: Ονυχομηκυτίαση

 Δεν το κρύβω, είμαι ερωτευμένη με τις κηραλοιφές, βρήκα τον σκοπό της ζωής μου. Την ευτυχία που νιώθω όταν κάποιος δικός μου άνθρωπος ή ακόμα και ξένος, νιώθει ανακούφιση χάρη σε μια κηραλοιφή μου, δεν την έχω βρει πουθενά. Σχεδόν έχω ξεχάσει τα σαπούνια μου. Όχι ότι τους κάνω κακό. Τα έχω αφήσει να ωριμάζουν σε κάτι ράφια και μοσχοβολάει ο τόπος, αλλά δεν πάω κάθε πρωί να τα μυρίσω ένα-ένα, όπως έκανα πριν!

Είμαι και από φύση μου του πειραματισμού και της εξερεύνησης, οπότε κάλυψα όλες μου τις ανάγκες για δημιουργία στις μαγικές αλοιφές μου!

Για να φτάσω όμως να δημιουργώ συνταγές που όντως έχουν αποτέλεσμα έφαγα πολλές εργατοώρες στο ίντερνετ, σε βιβλία, σε περιοδικά και εφημερίδες, σε ό,τι έπεφτε στα χέρια μου, ακόμα και ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση που έβλεπα τυχαία, ερευνώντας και εξερευνώντας τον μαγικό κόσμο των βοτάνων και των αιθέριων ελαίων. Έκατσα επίσης να διαβάσω για διάφορα προβλήματα, όπως αυτό του πόνου ή της οστεοαρθρίτιδας, ή της ονυχομυκητίασης, προκειμένου να καταλάβω τους μηχανισμούς δράσης τους στον οργανισμό, και με ποιον τρόπο εκδηλώνονται, ώστε να βρω τρόπο αντιμετώπισης.

Σε καμία περίπτωση δεν έγινα γιατρός ξαφνικά, ούτε θεωρώ ότι βρήκα τις αλοιφές που θεραπεύουν αυτές τις ασθένειες, τουλάχιστον όχι συνειδητά. Όμως κατόρθωσα, και δεν είμαι η μόνη προφανώς, να ελαττώσω ή και να ελέγξω τα συμπτώματα μιας ασθένειας ή ενός προβλήματος, κι αυτό μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω να διαβάζω και να δοκιμάζω συνταγές!

Αυτό που θα ήθελα περισσότερο απ' όλα είναι να μοιραστώ μαζί σας τις συνταγές των κηραλοιφών που έχουν ήδη δοκιμαστεί κι έχουν πετύχει τον σκοπό τους. Αλλά η αλήθεια είναι πως από τέλος Σεπτέμβρη το αργότερο θα πωλούνται κανονικά και με τον Νόμο, οπότε θα ήταν επιχειρηματικό λάθος μου. Ωστόσο είναι χαρά μου να μοιραστώ μαζί σας τα υλικά των κηραλοιφών μου, και να σας δώσω κατευθύνσεις για το πώς μπορείτε να εμπνευστείτε ή να υπολογίσετε τις ποσότητες του κάθε υλικού, ανάλογα με το τι θέλετε να πετύχετε. Αυτό που θα κάνω, καθώς δεν είμαι ειδικός ούτε πιστοποιημένη αρωματοθεραπεύτρια ας πούμε -τουλάχιστον όχι ακόμα- είναι να σας δείξω την πορεία των σκέψεών μου, το πώς καταλήγω εγώ η ίδια στην κάθε συνταγή. Από κει και πέρα μπορείτε να "παίξετε" μόνοι σας, και μέσα από την καρδιά μου εύχομαι να ζήσετε τη χαρά που έχω ζήσει ως τώρα...

Καταρχάς να συμπληρώσω κάτι για την βασική συνταγή. Μια φίλη πρότεινε την αναλογία 15γρ μελισσοκέρι και 100γρ λάδι, και ήταν πολύ καλή. Είναι λίγο σκληρή όταν μπαίνει στο ψυγείο, αλλά όχι τόσο ώστε να είναι απαγορευτική. Και μιλάμε πάντα για τα δικά μου γούστα. Επίσης καλό είναι, όταν βάλετε τα αιθέρια αφού θα έχει λίγο κρυώσει, που θα έχει σφίξει κιόλας, να την ξανανακατέψετε καλά με το κουτάλι σας -εγώ χρησιμοποιώ ένα πλαστικό- πρώτον για να ομογενοποιηθούν καλά τα υλικά και δεύτερον για να αποκτήσει πιο κρεμώδη υφή η κηραλοιφή σας. Κάπου είχα διαβάσει ότι αυτό το στάδιο το κάνουν με το μιξεράκι του καφέ, αλλά δε νομίζω πως χρειάζεται κάτι τόσο "δραστικό", εκτός που μετά δε θα καθαρίζει εύκολα το μιξεράκι!

Πάμε λοιπόν. Ξεκινάμε με την πιο πετυχημένη μου κηραλοιφή, αυτή για τους ονυχομήκυτες και το "πόδι του αθλητή"..
Μίκρυνα την εικόνα γιατί ξέρω πως δεν είναι και πολύ ευχάριστο θέαμα,
κι όμως πολλοί υποφέρουν από αυτή την αντιαισθητική και συχνά επώδυνη ασθένεια.

Αυτή η υπέροχη κηραλοιφή με τα άμεσα αποτελέσματα είναι φτιαγμένη από βαλσαμόλαδο, μελισσοκέρι, και αιθέρια έλαια τεϊόδεντρου και λεμονιού.

ΓΙΑΤΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΛΙΚΑ;

Το βαλσαμόχορτο είναι ένα από τα μεγάλα δώρα της φύσης στον άνθρωπο! Ειλικρινά, όπου και να το βάλετε δε θα χάσετε! Είναι αντισηπτικό, αντιφλεγμονώδες, αντιμικροβιακό, όλα τα αντί σε ένα απλό βοτάνι που φυτρώνει παντού στην Ελλάδα!

Κάποια στιγμή θέλω να οργανώσω μια μικρή βιβλιοθήκη με τα βασικά βότανα και αιθέρια και τις χρήσεις τους. Θα μας είναι πολύ χρήσιμο να τα έχουμε όλα μαζί κάπου οργανωμένα.

Τέλος πάντων, ενώ σε άλλες μου κηραλοιφές βάζω απλά ένα ποσοστό από αυτό το υπέροχο λάδι, στην περίπτωση της ονυχομηκυτίασης αποφάσισα να βάλω αποκλειστικά και μόνο βαλσαμόλαδο, λόγω του ότι το πρόβλημα είναι... οι μήκυτες και το βαλσαμόλαδο είναι ο μεγάλος τους εχθρός.

Άλλος μεγάλος τους εχθρός, ο μεγαλύτερος θα έλεγα, είναι το τεϊόδεντρο. Το νούμερο ένα αντισηπτικό αιθέριο έλαιο, που συστήνεται ακόμα και για τον καθαρισμό του σπιτιού μας. Και εκτός που είναι το πλέον αντισηπτικό, είναι και το πλέον ασφαλές. Το ξέρατε ότι μόνο το τεϊόδεντρο και η λεβάντα επιτρέπεται να εφαρμοστούν απευθείας στο δέρμα μας; Γι' αυτό άλλωστε και αυτά τα δύο μπορούν να εφαρμοστούν και απευθείας πάνω σε σπυράκια, ειδικά ακμής, τα οποία τα αντιμετωπίζουν άριστα!!! Για την ακρίβεια, θα μπορούσατε να βάζετε από μια σταγόνα τεϊόδεντρο στο κάθε προσβεβλημένο νύχι για να αντιμετωπίσετε την ονυχομηκυτίαση, αλλά πιο ακριβά θα σας έρθει από το να χρησιμοποιήσετε μια αλοιφή ή κηραλοιφή, και μπορείτε με μία εφαρμογή να επαλείψετε περισσότερα νύχια. Γενικά καλό είναι να βάζετε και στα διπλανά νύχια κάθε φορά, γιατί πολύ συχνά υπάρχουν κι εκεί μήκυτες που δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμα. Το τεϊόδεντρο υπόψιν μπήκε σε μεγάλη ποσότητα στην κηραλοιφή, ώστε η δράση του να είναι άμεση και επιθετική!

Και για να ενισχύσουμε τη δράση του τεϊόδεντρου, προσθέτουμε και λίγο αιθέριο λεμόνι, που είναι επίσης βαθιά αντισηπτικό και μυρίζει κι ωραία! Βασικά θα μπορούσατε να βάλετε και αιθέριο λεβάντας, που από μόνο του ενισχύει την δράση όλων των υπόλοιπων αιθέριων, και είναι επίσης αντισηπτικό με υπέροχη μυρωδιά. Απλώς το λεμόνι δυναμώνει και τα νύχια, οπότε έχουμε μια αλοιφή με διπλή δράση, μία "εκκαθάρισης" από το πρόβλημα, και μία "ενδυνάμωσης" του νυχιού.


ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ;

Από τις πρώτες δυο-τρεις μέρες αλλάζει εμφάνιση και υφή το νύχι. Σκληραίνει, δεν θρυμματίζεται πια, ούτε βγάζει σκόνη, και ασπρίζει. Αντιδρά άμεσα στην θεραπεία, και αν υπάρχουν πόνοι, όπως στην περίπτωση γυναίκας που πόναγε φρικτά κάθε φορά που ερχόταν σε επαφή με νερά, εξαφανίζονται ολοκληρωτικά! Το σημαντικό όμως είναι να συνεχίζεται η θεραπεία μέχρι να βγει καινούργιο νύχι. Αυτό σημαίνει 6 μήνες περίπου για νύχια των χεριών και 9 μήνες για νύχια των ποδιών. Επαλείφουμε το νύχι και την γύρω περιοχή του δάχτυλου, καθώς και τα διπλανά νύχια και είμαστε έτοιμοι! Μια φορά την ημέρα είναι υπέραρκετή, οπότε προτιμήστε το βράδυ πριν τον ύπνο, που δε θα φορέσετε παπούτσια μετά. Επίσης εξαφανίζει άμεσα τους μήκυτες ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών και όλα τους τα συμπτώματα, στην περίπτωση του λεγόμενου "ποδιού του αθλητή".

Ορίστε λοιπόν. Έχετε αρκετά στοιχεία για να φτιάξετε την πρώτη σας θεραπευτική κηραλοιφή. Θα ακολουθήσουν κι άλλες φυσικά κι εννοείται πως δεν εξαντλούνται οι πιθανότητες για την κάθε συνταγή με αυτά που λέω εγώ. Πειραματιστείτε, αφεθείτε στην έμπνευση, αλλά αφού πρώτα ΜΕΛΕΤΗΣΕΤΕ!

Καλές αλχημείες και καλύτερες επαλείψεις, με ολοκαίνουργια, υγιή νύχια!

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ ΜΑΣ ΜΕΡΗ



Και συνεχίζουμε με τον αυτοκαταστροφικό μας εαυτό που ανά πάσα στιγμή μπορεί να μας επιτεθεί. Ειναι εκείνα τα εγώ βίας που φέρουμε όλοι ή σχεδόν όλοι μέσα μας, τα οποία μπορεί να έχουν πάρει διάφορες μορφές, ανάλογα με το τι εικόνες ταΐζουμε τον εγκέφαλό μας. Προσωπικά μου την έχουν πέσει βαμπίρ μέσα στο γεμάτο αίματα σπίτι τους -αυτό που τους έφτιαξα μετά από χρόνια ηλίθιων αλλά πολύ ευχάριστων ομολογώ ταινιών!!! :]

Πώς κατάλαβα ότι είναι δικά μου εγώ κι όχι εγώ-βαμπίρ άλλων ή ίσως "πραγματικά" βαμπίρ, αφού τότε δεν γνώριζα αν υπάρχουν και τι είναι κλπ κλπ; Το Είναι μου τα αναγνώρισε και διαισθητικά δεν ένιωσα κανέναν φόβο γι' αυτά, ΑΛΛΑ μ' ενόχλησε η παρουσία τους, κι όχι επειδή η μορφή τους ήταν ενοχλητική και τρομακτική από μόνη της. Και τώρα μπορεί να ρωτήσει κάποιος: γιατί δεν φοβόμαστε τα εγώ βίας πχ, τα οποία είναι τρομακτικά, ενώ φοβόμαστε τον φύλακα ή άλλες μορφές που στέλνουν σε δοκιμασίες; Είναι απλό. Φοβάστε ένα κουνούπι που θα το πιάσετε στα πράσα να σας τσιμπάει; Όχι. Ίσως ταραχτείτε λίγο, αλλά δεν το φοβάστε. Αν όμως κάποιος σας πετάξει σε έναν θάλαμο γεμάτο με εκατομμύρια κουνούπια, τόσα που δεν βλέπετε ούτε τη μύτη σας... ελάτε να μου πείτε αν θα φοβηθείτε ή όχι. Ο φύλακας είναι το σύνολο ΟΛΩΝ των εγώ βίας, θυμού, κακίας, μίσους, και ό,τι χειρότερο έχουμε δημιουργήσει ανά τους αιώνες των υπάρξεών μας. Ένα εγώ βίας είναι ένα κουνούπι ενοχλητικό και τίποτε περισσότερο. Όχι ότι δεν υπάρχουν και εγώ περισσότερο τρομακτικά, αλλά πάντως ένας τρόπος να αναγνωρίζετε ότι είναι κάτι δικό σας, είναι όταν δεν σας προκαλεί φόβο, αλλά ίσως μια απλή ταραχή, ανησυχία κλπ.

Τι τα κάνουμε αυτά τα "καημένα" εγώ που έχουμε δημιουργήσει; Τα σκοτώνουμε; Δεν σκοτώνονται έτσι. Ακόμα κι αν δούμε να τα σκοτώνουμε, δεν τα έχουμε αφανίσει μέσα μας. Η διάλυση και ο θάνατος των εγώ είναι μια ολόκληρη εσωτερική πρακτική ζωής, που θέλει υπομονή και επιμονή. Το βασικό βήμα είναι να κατανοήσουμε πώς λειτουργούν μέσα μας, πώς μας κλέβουν ενέργειες για να τραφούν. Αυτό που θα μπορούσε να μας βοηθήσει από την επαφή μας μαζί τους στο αστρικό, είναι ότι εκεί μπορούμε να τα παρακολουθήσουμε στο "σπίτι" τους, εν δράση. Με κάποια λιγότερο επιθετικά εγώ μπορούμε να συζητήσουμε κιόλας. Βέβαια θέλει πολύ εξυπνάδα και "πονηριά" από την πλευρά μας, γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να πάρουμε πληροφορίες χωρίς να τα πονηρέψουμε. Τα πιο επιθετικά τα παρακολουθούμε στο πώς επιτίθενται, και πώς αγριεύουν και πού προσπαθούν να μας χτυπήσουν, πχ στο κεφάλι, στο χέρι, στην κοιλιά, αλλού; Εκεί που προσπαθούν να μας χτυπήσουν στο αστρικό, συνήθως είναι το σημείο που μας χτυπάνε όντως όταν εκδηλώνονται στο φυσικό. Αυτό είναι δική μου παρατήρηση και ίσως δεν είναι 100% σωστή, αλλά δεν χάνεται τίποτα να το ελέγξετε και εσείς. Πχ, ένα εγώ που είχα ανακαλύψει στο αστρικό, οποίο κατάλαβα ότι είναι κάτι δικό μου γιατί με ενοχλούσε η παρουσία του, ενώ δεν έκανε τίποτα περίεργο, απλά περιφερόταν σε ένα δωμάτιο και καθάριζε. Του έπιασα κουβέντα, chit-chat που λένε και οι Αμερικάνοι, αλλά αυτό αντιδρούσε ενοχλημένο επειδή το διέκοπτα από τις δουλειές του. Είχε πολλές δουλειές να κάνει, να καθαρίσει, να συμμαζέψει, να ετοιμάσει το φαί για την οικογένεια, και δεν είχε χρόνο για τίποτε άλλο. Εκείνη την ώρα δεν κατάλαβα ακριβώς ποιο ήταν και δεν είχε σημασία να καταλάβω. Όταν επέστρεψα στο φυσικό, έκανα έναν διαλογισμό για να κατανοήσω ποιο εγώ ήταν αυτό, φέροντας στο μου μου τις αντιδράσεις αυτού του εγώ. Και φυσικά κατάλαβα τι αντιπροσώπευε μέσα μου. Σιγά το δύσκολο, ε; Δηλαδή, σ' αυτή την περίπτωση, είναι όπως όταν βλέπεις κάποιον άλλον στη φυσική σου ζωή να κάνει ή να λέει κάτι, και εσύ σκέφτεσαι μέσα σου πχ "πω πω, πολύ θυμό έχει αυτός ο άνθρωπος μέσα του" ή "ώρε ένας μεγαλομανής" κ.ο.κ. Το να παρατηρείς τα εγώ σου στο αστρικό διευκολύνει τη δουλειά σου. Όσον αφορά καθαρόαιμες επιθέσεις εγώ, σε σχέση με αυτό που σας είπα για τα χτυπήματα. Τα εγώ-βίας βαμπίρ που είχα συναντήσει, προσπαθούσαν καταρχάς να μου επιδείξουν τη δύναμή τους και να με κάνουν να τρομάξω, να μου επιβληθούν. Δηλαδή απέφευγαν να με χτυπήσουν, κάτι σαν θρασύδειλα ανθρωπάκια ας πούμε με κοφτερά δόντια. Αντίθετα έρχονταν καταπάνω μου απειλητικά, μουγκρίζοντας και δείχνοντάς μου τα δόντια τους που ήταν μέσα στο αίμα, φέροντας τη βρωμερή τους μούρη ακριβώς μπροστά στη δική μου... αλλά αποφεύγοντας πάντα να με αγγίξουν. Όπως κάνουν κάτι πιτσιρίκια που πουλάνε νταηλίκια, ειδικά όταν είναι πολλά μαζί, σε κάποιον που αν τον συναντούσαν μόνα τους θα φοβόντουσαν να τον πλησιάσουν. Αυτό μου έδωσε να καταλάβω πως επρόκειτο όντως για θρασύδειλα εγώ - βίας μέσα μου, του τύπου "φωνάζω, χτυπιέμαι, αλλά δεν βαράω", κάτι σαν το "σκυλί που γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει". Επίσης το ότι προσπαθούσαν πάντα να έρθουν στο ίδιο επίπεδο με εμένα, ενώ ήταν αρκετά πιο κοντά, προσπαθούσαν να είναι τα μάτια μας στο ίδιο επίπεδο, μου έδωσε να καταλάβω πως είχαν να κάνουν περισσότερο με εγώ που αρέσκονται να εκδηλώνονται μόνο μέσω των σκέψεων... απόλυτα φυσιολογικό, ακριβώς επειδή είναι θρασύδειλα δε θα τολμούσαν ποτέ να εκδηλωθούν σε πράξεις, γιατί αυτό ίσως προκαλούσε.... τον νόμο! Άρα βίαιες σκέψεις που μου τρώνε ενέργεια. Κάποια στιγμή μαζεύτηκαν τόσα τριγύρω μου που θύμωσα με τον εαυτό μου για αυτό το άντρο βρυκολάκων που είχα δημιουργήσει. Με είχαν στη μέση ... πολύ τρομακτική κατάσταση, ε;- και όλα προσπαθούσαν με τη σειρά το ίδιο πράγμα.

Ένα άλλο εγώ όμως, ένα εγώ θυμού πολύ αρχαίο μάλιστα, κι αυτό το κατάλαβα πολύ αργότερα, καταρχάς γιατί είχε τη μορφή γριάς, και στεκόταν μπροστά από μια γέφυρα, σαν να μου έλεγε ότι θα μου κόψει το δρόμο μόνη της. Κατάλαβα πως ήταν κάποιο εγώ μου κι όχι κάποιος φύλακας, ας πούμε, επειδή, ενώ στην αρχή δεν ένιωσα τίποτα όταν την είδα, με το που με πλησίασε και με άγγιξε, χωρίς να κάνει τίποτε άλλο απειλητικό, ένιωσα τόσο θυμό όσο ποτέ στη ζωή μου. Και νομίζω ότι από τότε άλλαξα σαν άνθρωπος, απέκτησα μια ένταση που δεν είχα. Λες και μπήκε μέσα μου, ήταν η ώρα του να επανέλθει, να ξυπνήσει. Με το που με άγγιξε λοιπόν λες και ξύπνησε ένα θεριό θυμού μέσα μου, και αυτό είναι κάτι που μόνο αν το ζήσει κανείς μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της έντασης, και άρχισα να χτυπιέμαι και να βρίζω τη γριά στο αστρικό. Και φυσικά, μου έδειξε τη δύναμή της με ένα χτύπημα στο κεφάλι που πόνεσε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πολύ και πονούσε ακόμα κι όταν ξύπνησα απότομα. Ήταν τέτοιος ο πόνος που έψαχνα για καρούμπαλο! Εκείνο το βράδυ είχα κλάψει πολύ, παρόλο που δεν ήξερα ακόμα τίποτα για τα εγώ και τον τρόπο αντιμετώπισής τους. Ένιωσα όμως πως είχα "μολυνθεί" από κάτι αρχαίο, δυνατό και απολύτως δικό μου. Αυτή τη στιγμή το ισχυρότερό μου εγώ είναι ο Θυμός... Και θα τον δουλεύω μέχρι που να πεθάνω, είμαι σίγουρη...

Φυσικά θα μπορούσε να είναι κάποιος φύλακας. Ειδικά σε γέφυρες εμφανίζονται πολύ φύλακες επιπέδων και περιοχών, που μας δοκιμάζουν. Αν συναντήσετε κάτι τέτοιο, και δεν σας ξυπνήσει κάποιο πολύ έντονο συναίσθημα, τότε είναι κάποιος φύλακας. Αν απλά νιώσετε φόβο όπως θα νιώθατε ανά πάσα στιγμή που θα σας επιτίθονταν κάποιος, τότε είναι φύλακας. Και οι φύλακες κάνουν κανονικές επιθέσεις βέβαια, δεν σε πλησιάζουν απλά αγγίζοντάς σε.

Ας παραθέσω κι ένα παράδειγμα επαφής με εγώ άλλων, για να καταλάβετε τη διαφορά στην αντιμετώπιση από την πλευρά τους, και στην αίσθηση που δημιουργούν σε σας. Κάποια στιγμή βγαίνοντας αποφάσισα να περιπλανηθώ μέσα στο σπίτι μου για να δω τις ενέργειες, και μήπως συναντούσα κάποιο εγώ μου ή σκεπτομορφή που κυκλοφορούσε αμέριμνο. Και πέφτω πάνω στην μορφή του άντρα μου στην κουζίνα, να φτιάχνει ξημερώματα σάντουιτς εντελώς απορροφημένο από αυτό που έκανε. Το παρακολουθούσα να φτιάχνει το σάντουιτς και προσπαθούσα να καταλάβω αν είναι κάποιο εγώ δικό μου που έχει πάρει τη μορφή του άντρα μου για κάποιον λόγο. Είχα μπερδευτεί τελείως, αλλά ξεκαθάρισε η κατάσταση όταν ξαφνικά γύρισε ο "άντρας" μου με το πιάτο στο χέρι για να πάει να στρογγυλοκαθίσει στον καναπέ μάλλον! Και με το που με βλέπει παθαίνει ΣΟΚ! Γούρλωσε τα μάτια, παραλίγο να του πέσει το πιάτο. Με κοιτούσε σχεδόν τρομαγμένο. "Οκ", σκέφτηκα, "... αυτό δεν είναι δικό μου, αλλιώς θα ένιωθε άνετα δίπλα μου, ενοχλημένο ίσως, αλλά πιο χαλαρό. Ετούτο κοντεύει να κατουρηθεί πάνω του". Ασυναίσθητα τελείως χαμογέλασα και μου 'ρθε να βάλω τα γέλια, γιατί η κατάσταση ήταν τραγελαφική. Ένα εγώ λαιμαργίας του άντρα μου, που ενώ εκείνος κοιμόταν αυτό έφτιαχνε φαΐ, είχε τρομοκρατηθεί από την παρουσία μου! Σχεδόν το λυπήθηκα. Του είπα "Τι κάνεις, βρε;" όπως θα μίλαγα στον άντρα μου, κι εκείνο με κοιτούσε ακόμα με γουρλωμένα μάτια, λες και θα το έδερνα, λες και δεν το πίστευε ότι κάποιος ανακάλυψε την ύπαρξή του στα καλά καθούμενα! Είχε πλάκα, δεν λέω, αλλά τελικά το αποχαιρέτησα και έφυγα, φωνάζοντάς του "Μην τρως πολύ, θα γίνεις τόφαλος!". Ήξερα πως θα με άκουγε και ο άντρας μου στο φυσικό, και ήθελα να του κάνω μια πλάκα, δημιουργώντας του ενοχές για τις τάσεις λαιμαργίας που σπάνε τα νεύρα και στον πιο σκληροτράχηλο άνθρωπο, αφού τη μία κάνει εξαντλητικές δίαιτες και ασκήσεις, και την άλλη τρώει ό,τι βρει μπροστά του!

Σε ένα εγώ άλλου λοιπόν, δεν νιώθεις καμία "επαφή" εν ολίγοις. Αν συναντούσα κάποιο εγώ βίας του άντρα μου και μου έκανε επίθεση, πιθανά θα ένιωθα φόβο ή όχι, ανάλογα με την ψυχολογική μου κατάσταση εκείνη τη στιγμή, και την γενικότερη κατάσταση της επίθεσης, τη μορφή του εγώ του, κλπ. Πάντως "ενόχληση" δε θα ένιωθα. Κι αυτό επίσης είναι κάτι που πρέπει να το βιώσει κάποιος για να καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα στο "ενόχληση" και το "αντίδραση στην παρούσα κατάσταση".

Τι μπορούν να μας κάνουν τα επιθετικά εγώ; Μπορούν πράγματι να μας βλάψουν; Ο πόνος μπορεί να είναι πολύ αληθινός. Στο αστρικό τα πάντα είναι ή μπορούν να είναι εντελώς αληθινά στην βίωσή τους, και τα περισσότερα τα βιώνεις και μεγενθυμένα. Τα χρώματα είναι πιο έντονα -παρεμπιπτόντως, εγώ που είμαι στραβούλιακας στο φυσικό, στο αστρικό έχω αετίσιο μάτι!- οι ήχοι σε αγγίζουν πιο βαθιά, οι αισθήσεις πολλαπλασιάζονται. Γι' αυτό άλλωστε όλοι οι αδαείς κυνηγούν τις εμπειρίες σεξ στο αστρικό. Έχουμε ήδη πει πόσο επικίνδυνο και αθέμιτο είναι αυτό, αλλά θα το συζητήσουμε περισσότερο σε ειδική ανάρτηση για το θέμα! Παρομοίως, λοιπόν, και ο πόνος πολλαπλασιάζεται. Ένα χτύπημα στο κεφάλι σου δίνει την αίσθηση ότι το κεφάλι σου ανοίγει στα δύο! Κάποια εγώ δαγκώνουν, κι αν σας έχει δαγκώσει ποτέ σκύλος ή γάτα ή οτιδήποτε, ξεχάστε το, μην κάνετε καν τη σύγκριση. Δεν υπάρχει σύγκριση. Εκεί νιώθεις τα δόντια κι όχι μόνο σε ένταση, είναι λες κι ο χρόνος επιμηκύνεται για να "χορτάσεις" την αίσθηση. Λες και νιώθεις σε slow motion ένα πράγμα αυτά τα δόντια να μπαίνουν μέσα στο σώμα σου, να σπάνε αγγεία, μύες, κόκκαλα, ακούς τον ήχο που κάνει ακόμα και το δέρμα σου καθώς ξεσκίζεται. Αυτό είναι μεν τρομακτικό, αλλά όταν διατηρείς μέσα σου την γνώση ότι όλα αυτά είναι ελεγχόμενα από σένα ανά πάσα στιγμή, ο πόνος μπορεί να μειωθεί ή και να εξαφανιστεί, και πάντως μη φοβάστε, δεν κινδυνεύετε να πεθάνετε, ούτε καν από καρδιά, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι του χώρου, είτε από δικό τους φόβο μήπως πάρουν στον λαιμό τους άλλους, είτε από άγνοια, είτε επειδή είναι εντεταλμένοι να τρομάξουν τον κόσμο! Όσο κινδυνεύετε να πεθάνετε από καρδιά, από τον φόβο που βιώνετε στην διάρκεια ενός εφιάλτη, το ίδιο κινδυνεύετε και όταν τον βιώνετε συνειδητά! Ο εγκέφαλος όταν ονειρεύεται δεν ξεχωρίζει αν είναι κάτι πραγματικό ή ονειρικό. Δεν υπάρχει ονειρικό για τον εγκέφαλο. Το μόνο που ξεχωρίζει είναι η φαντασίωση. Επομένως είτε όντως το ζείτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, για τον εγκέφαλό σας ζείτε κάτι τρομακτικό. Από κει και πέρα επιλέγετε εσείς. Θέλετε να το ζήσετε συνειδητά ή ασυνείδητα; Συνειδητά εννοείται πως έχετε τρόπους αντιμετώπισης. Ασυνείδητα είστε έρμαιο των θηρευτών σας!

Τι άλλο θα μπορούσαν να μας κάνουν τα εγώ; Να μας πείσουν με τη δύναμή τους ότι δεν μπορούμε να τα πολεμήσουμε και να παρατήσουμε την προσπάθεια. Να μας κάνουν να πιστέψουμε -όταν δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν Εγώ και πιστεύουμε πως ό,τι βλέπουμε έξω από μας είναι κάτι ξεχωριστό από μας- ότι το αστρικό είναι ένας τόπος φρικιαστικός γεμάτος τέρατα, και να μην θελήσουμε να ξαναπατήσουμε το πόδι μας εκεί. Όταν -κι αυτό είναι σχεδόν αστείο- όλα αυτά τα τέρατα τα κουβαλάμε ανά πάσα στιγμή μέσα μας, και τα ταΐζουμε ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ!

Κλείνοντας θέλω να πω το εξής για τα υπόλοιπα εγώ με τα οποία συνδιαλεγόμαστε καμιά φορά για να πάρουμε πληροφορίες. Τα περισσότερα εγώ δεν έχουν επίγνωση του τι είναι. Θεωρούν πως είναι ξεχωριστές από μας οντότητες, και συχνά θεωρούν πως κι εμείς είμαστε σαν εκείνα. Υπάρχουν όμως και τα "συνειδητά" εγώ, τα πολύ δυνατά, που γνωρίζουν πολύ καλά τι είναι και τι κάνουν. Όταν τους μιλάς το καταλαβαίνεις. Αυτά τα εγώ έχουν την πονηριά του διαβόλου, που λένε. Και είναι καλύτερα όταν αναγνωρίσεις ότι έχουν αυτοσυνείδηση να μην συνεχίσεις να τους μιλάς, γιατί έχουν τη δύναμη να θρέψουν άλλα εγώ μέσω των συναισθημάτων που σου δημιουργούν. Πχ, μπορεί να σου δημιουργήσουν συναισθήματα ενοχής, ή συναισθήματα συμπάθειας. Τα περισσότερα απ' αυτά θα σου πουν, αν τα ρωτήσεις "Τι θες από μένα;"... "Να μ' αγαπάς, γιατί εγώ σ' αγαπώ". Αυτό είναι κάτι που μου είχε προτείνει μια μεγάλη δασκάλα στο φυσικό να δοκιμάσω. Και το δοκίμασα. Βέβαια εκείνη δεν είχε κατανοήσει ή δεν μου είχε πει ότι αν αρχίσεις τέτοια κουβέντα με αυτά χάνεις ενέργειες και το κάνουν συνειδητά για να σου κλέψουν ενέργειες. Είναι κάτι που το κατάλαβα μετά από μια τέτοια συνομιλία, που εκείνο το Εγώ μου προκάλεσε τρομερές τύψεις και έφτασα στο σημείο να αμφισβητώ την ίδια μου την εσωτερική εργασία, και να αναρωτιέμαι αν έπραττα σωστά και δίκαια ή μήπως έκανα κακό σε μένα την ίδια. Αυτό ακριβώς που θα πετύχαινε ο διάβολος αν μιλούσε με έναν μοναχό επιρρεπή ή νέο στον μοναχισμό. Αυτά τα εγώ λοιπόν, με το που θα τα καταλάβουμε, καλύτερα να τα αποφύγουμε. Δεν χρειάζονται ευγένειες. Κοιτάξτε το καλά στα μάτια και κρατήστε ό,τι συναίσθημα σας αφήνει διαισθητικά και απλώς πετάξτε μακριά ή σκεφτείτε ότι θέλετε να πάτε αλλού, και θα βρεθείτε αλλού. Μετά, επιστρέφοντας στο φυσικό σας, φέρτε πάλι σε σας το συναίσθημα που σας άφησε διαισθητικά και μέσα απ' αυτό προσπαθήστε να αναγνωρίσετε ποιο είναι αυτό το εγώ που έχει τόση δύναμη ώστε να έχει αποκτήσει αυτοσυνείδηση! Συνήθως αυτά φτάνουν και πολύ ψηλότερα από το αστρικό, μέχρι το αιτιατό, έχουν βαθιές ρίζες. Αλλά όλα δουλεύονται και όλα μπορείτε να τα διαλύσετε! Η κατανόηση είναι το ήμιση του παντός. Περισσότερα για την ακριβή εργασία διάλυσής τους, σε άλλη ανάρτηση...

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ... ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ... ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ.

 Ο Ταξιάρχης βασική μας φωτογραφία, αφού είναι ένας από τους Κύριους Πολεμιστές Αγγέλους, και προστάτης όποιου μάχεται στο αστρικό. Επικαλεστείτε τον. Οι ενέργειές του είναι τρομακτικές.

Αυτή η ανάρτηση, στα διάφορα μέρη της, γιατί σε ένα μέρος δεν "βγαίνει", θεωρώ πως είναι από τις σημαντικότερες που θα γράψω ποτέ σ' αυτό το ιστολόγιο. Ό,τι διαβάσετε βασίζεται τόσο σε γραπτές καταγραφές άλλων, όσο και σε προσωπικές εμπειρίες αλλά και εμπειρίες φίλων και γνωστών ή αγνώστων που είχαν αποτελέσματα προβλέψιμα και ακριβή. 

Αυτό σημαίνει απλά πως θα διαβάσετε για πράγματα ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΑ. Και μιλάω για τις τεχνικές αντιμετώπισης "προβλημάτων". Όσον αφορά στο γιατί και το πώς, όπως πάντα δεν θεωρώ πως είμαι ειδήμων, ούτε είμαι καμία φωτισμένη, οπότε δεν λέω ότι θα διαβάσετε την Αλήθεια. Μόνο τις δικές μου κατανοήσεις βάσει της μέχρι τώρα πορείας μου τόσο σε εμπειρικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο σπουδής και μελέτης θα διαβάσετε. Δηλαδή... πατάτες. Όπως έχω ξαναγράψει, αν το έχω ξαναγράψει, ο δάσκαλος είναι ΈΝΑΣ. Αυτός που έχει ο καθένας μέσα μας. Μπορεί να ζητήσετε οδηγίες στον δρόμο, να σας τις δώσουν, ακόμα και να σας δείξουν με το δάχτυλο πού να πάτε, αλλά πόσες φορές ήταν σωστές οι οδηγίες; Τις μισές; Και πόσες φορές φτάσατε στον προορισμό σας; Στοίχημα πως φτάσατε περισσότερες από τις μισές, αν όχι όλες!!! Αυτό τα λέει όλα. Οι οδηγίες είναι βοήθεια αλλά όχι πανάκεια. Την διαδρομή την κάνετε μόνοι σας από την αρχή μέχρι το τέλος. Ακόμα και τις οδηγίες εσείς τις ζητάτε!

Τέλος πάντων, αφού ξεκαθάρισα την θέση μου για άλλη μια φορά, συνεχίζουμε στο ζουμί. Μην βαράτε... Κρατήστε δυνάμεις γιατί θα σας χρειαστούν.

ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ...

 

Υπάρχουν οι εμπειρίες που κάποιος θα τις ονομάσει επιθέσεις γιατί αυτό νόμιζε ότι είναι. Και υπάρχουν και οι πραγματικές επιθέσεις που δεν υπάρχει περίπτωση να τις "παρεξηγήσεις". 

Στην πρώτη κατηγορία αναφέρω χαρακτηριστικά τις προσεγγίσεις δικών μας μερών, που προσπαθούν να μας τρομάξουν ή να μας "δοκιμάσουν". Ίσως φιλολογικά όλοι οι άλλοι ταξιδευτές να τις ονόμαζαν επιθέσεις. Για μένα προσωπικά είναι απλές δοκιμασίες, και πάντα θεωρώ σημαντικό να αναγνωρίζω και να εξακριβώνω με τι έχω να κάνω και τι έχω μπροστά μου να αντιμετωπίσω, για να μην κάνω κάποιο λάθος που θα μου στοιχίσει σε διάφορα επίπεδα. Υπάρχει μια σειρά ενεργειών που κάνουμε λοιπόν όταν αντιμετωπίζουμε κάτι άγνωστο, προκειμένου να εξακριβώσουμε για τι πρόκειται. Στο τελευταίο μέρος των αναρτήσεων αυτά.



Για παράδειγμα, είχα διαβάσει σε κάποιο φόρουμ να δίνει συμβουλές κάποιος "ειδήμονας" για μια περίπτωση απλής εμφάνισης φασμάτων, δηλαδή όχι φαντασμάτων ούτε οντοτήτων, απλά ανθρώπινων μορφών που έμοιαζαν να περνούν από συγκεκριμένο χώρο, και μάλιστα δεν έμοιαζαν να έχουν καμία επίγνωση της παρουσίας των ανθρώπων ή του γεγονότος ότι αυτά ήταν ορατά από τους ανθρώπους. Η συμβουλή του ήταν να αρχίσουν τους εξορκισμούς και τα αλάτια και τους αγιασμούς και τα χίλια δύο, λες και είχαν να αντιμετωπίσουν τον σατανά οι κάτοικοι του σπιτιού! Και μην σκεφτείτε καν "και τι έγινε; Κακός δεν είναι ο αγιασμός ας πούμε. Δεν πειράζει να το χρησιμοποιήσεις". Υπάρχει κάτι που λέγεται Σεβασμός στο Άγνωστο γιατί συνήθως αυτό που δεν ξέρουμε είναι πιο έξυπνο από μας, και κάτι άλλο που λέγεται Στάδια Αντιμετώπισης Προβλημάτων. Ακόμα και στην Εκκλησία πχ αν πάει κάποιος και ζητήσει βοήθεια, θα του ζητήσουν πληροφορίες για το "πρόβλημα" και θα του πουν ας πούμε αν χρειάζεται ευχέλαιο που θεωρείται πιο ισχυρό ή "απλό" αγιασμό... Παρομοίως και οι επιστήμονες γιατροί των ανθρώπων δε θα δώσουν αντιβίωση για ένα απλό κρύωμα, ας πούμε! Επομένως, δεν βαράμε με τα καλύτερά μας όπλα τσάμπα και βερεσέ και χωρίς να ξέρουμε πού τα ΣΠΑΤΑΛΑΜΕ!

Πίσω στην ιστορία μας, υπόψιν πως τα φάσματα γίνονταν ορατά μόνο από ένα άτομο και ξεκίνησε η ιστορία εντελώς ξαφνικά. Αντί λοιπόν να κάτσει να σκεφτεί κάποιος τις πιθανές αιτίες για αυτό το φαινόμενο, προκειμένου να βρει και την κατάλληλη λύση, άρχισαν τα νταηλίκια με δυνάμεις που ούτε εκείνο το άτομο γνώριζε, και οι συστάσεις για καουμποϊσμούς και τα συναφή σε κάτι που μπορεί να είναι πολύ απλό, κάτι που μπορεί να ευθύνεται αποκλειστικά το άτομο που έβλεπε τα φάσματα, αλλά και κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα από απλό και ανώδυνο και τυχαίο να εξελιχθεί σε κάτι επικίνδυνο για το ίδιο το άτομο, για δύο απλούστατους λόγους. Αν δεν ήταν κάτι πραγματικό και ήταν αποκύημα της φαντασίας του ατόμου, γιατί ναι υπάρχουν κι αυτά, τότε του έδινε τροφή για να δημιουργήσει χειρότερα οράματα. Αν ήταν κάτι πραγματικό και επρόκειτο για κατοίκους του αστρικού, είτε πραγματικούς, είτε κοιμισμένους ανθρώπους, τότε με κινήσεις επιθετικές θα τραβούσε την προσοχή τους ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ! Αλλά γιατί μου κάνει εντύπωση; Έτσι ακριβώς δεν φέρεται ο άνθρωπος σε όλη την Φύση; Αυτός ακριβώς δεν είναι ο λόγος που έχει καταστραφεί ένας ωραιότατος και νεότατος πλανήτης; Η εντύπωση που έχουμε ότι τα πάντα μας ανήκουν και είναι εδώ για μας, η έλλειψη σεβασμού σε οτιδήποτε δεν γνωρίζουμε ή δεν κατανοούμε ή διαφέρει από μας. Ούτε που πέρασε από το μυαλό του κυρίου ότι μπορεί με αυτόν τον τρόπο να ενοχλούνταν απλοί κάτοικοι του αστρικού, όπως ακριβώς ενοχλήθηκε το άτομο που άρχισε ξαφνικά να τα βλέπει! Ούτε που τον ένοιαξε για την ακρίβεια. Η απάντησή του ήταν: "έχω μάθει όταν κάτι μπαίνει στον χώρο μου που δεν μου αρέσει να το διώχνω με οποιονδήποτε τρόπο". Ωραία απάντηση. Το ότι μπορεί το άτομο που έβλεπε τα φάσματα, να εισχωρούσε στον διαστατικό χώρο εκείνων των οντοτήτων δεν ήταν καν πιθανό στο μυαλό του. Ας μην σχολιάσω άλλο γιατί θα γίνω πάλι κακιά, και ήδη προσπαθώ να ξεπεράσω το αρχικό σοκ της επιστροφής μου στην κυριολεκτικά πια μαύρη Αθήνα.

Όταν κάτι ή κάποιος δεν μας πειράζει, δεν τον πειράζουμε, ειδικά όταν δεν ξέρουμε τι είναι! Αν ένα φαινόμενο επιμένει προσπαθούμε να κατανοήσουμε το γιατί και να βρούμε την πραγματική πηγή του προβλήματος και δεν φορτίζουμε το αστρικό μας με συναισθήματα φόβου, γιατί οι επιθετικές πρακτικές είναι ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ, ειδικά από ανθρώπους απλούς, φορτισμένες με ΦΟΒΟ. Τα συναισθήματα φόβου που κρύβονται πίσω από την αντίδρασή μας έχουν τη δύναμη να δημιουργήσουν χειρότερες καταστάσεις, και πάντως σίγουρα δεν είναι καλοί συμβουλάτορες σε ένα πρόβλημα. Αν πχ αυτό το άτομο ξαφνικά "άνοιξε", και είναι κάτι που δεν το αντέχει ψυχολογικά, μπορεί να δοκιμάσει να "κλείσει", απλά ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ! Επομένως, μια και το έφερε η κουβέντα, σε τέτοιες περιπτώσεις που αρχίζουμε να βλέπουμε πράγματα και οντότητες, και δεν επιθυμούμε να συμβαίνει αυτό, απλά ζητάμε σε διαλογισμό/προσευχή και ταυτόχρονα ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ πραγματικά και συνειδητά να σταματήσει αυτό. Είναι τόσο απίστευτα απλό! Το πιο εύκολο είναι να κλείσουμε. Το δύσκολο είναι να ανοίξουμε!


Ένα άλλο παράδειγμα της πρώτης κατηγορίας είναι οι δοκιμασίες όπως είπα. Συνήθως είναι βέβαια δοκιμασίες φόβου. Η κλασσικότερη όλων αυτών των δοκιμασιών είναι η δοκιμασία του φύλακα του κατωφλιού, όπως έχει μείνει στη φιλολογία του εσωτερισμού. Λένε πως για κάθε επίπεδο υπάρχει κι ένας αντίστοιχος φύλακας, ο ένας πιο τρομακτικός από τον άλλον. Εγώ για έναν μπορώ να μιλήσω, και επειδή ήταν πολύ τρομακτικός, δεν τολμώ να φανταστώ πώς είναι οι άλλοι... Τέλος πάντων, ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να το μάθω! Σ' αυτές τις περιπτώσεις, δύο τινά μπορεί να συμβούν. Ή θα φοβηθείς και θα επιστρέψεις αμέσως στο σώμα σου και θα έχεις χάσει την δοκιμασία και μπορείς να βάλεις τα κλάμματα γιατί μόνο τρεις φορές θα έχεις την χαρά να δοκιμάσεις και μετά γιοκ για αυτή την ύπαρξη.... -ανάσα-... ή κατανοείς ότι πρόκειται απλά για μια δοκιμασία φόβου και παραμένεις γαλήνιος, σκέτος Βούδας! Τι μπορεί να συμβεί; Αν δει ότι δεν τρομάζεις με την μορφή του και μόνο, μπορεί κάλλιστα να σου επιτεθεί για να σε πνίξει, να σε χτυπήσει, να σε δαγκώσει κλπ. Συνήθως προσπαθεί να σε πνίξει γιατί η ασφυξία είναι ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου. Τι κάνεις; Παραμένεις γαλήνιος, ήρεμος και του στέλνεις αγάπη γεμάτη κατανόηση. Υπάρχει και η πιθανότητα απλά να αρχίσεις να τον κυνηγάς, αλλά έχω την αίσθηση πως αν κερδίσεις την δοκιμασία τη συγκεκριμένη με αυτόν τον τρόπο, θα βγεις "χειρότερος" σαν άνθρωπος, και θα χάσεις στο μέλλον σε άλλες δοκιμασίες. Αυτό κρατήστε το. Είναι κάτι που δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί σας ακόμα, αλλά μου έχει επιβεβαιωθεί εν μέρει από άλλες περιπτώσεις που την πέρασαν έτσι.

Σε μια περίπτωση γνωστής μου που την είχε πιάσει από τον λαιμό και της έκοβε την ανάσα, με αυτό το λίγο που μπορούσε να μιλήσει στο αστρικό, επαναλάμβανε κάτι αντίστοιχο του Ιησούς Χριστός Νικά, κάτι που της έδινε την αντίστοιχη δύναμη. Όταν είδε το "τέρας" της ότι δεν μπορούσε να την "ρίξει" στη δοκιμασία με αυτόν τον τρόπο, και εκείνη διατηρούσε την ψυχραιμία της αρκετά ώστε να βρει τρόπους αντιμετώπισης, απλά την άφησε και εκείνη είχε περάσει τη δοκιμασία. Μια άλλη φίλη έκανε το αδιανόητο. Την ώρα που της έκανε επίθεση ο φύλακας, εκείνη τον αγκάλιασε γεμάτη αγάπη! Ελεος! Η συγκεκριμένη είναι πολύ προχωρημένη βέβαια, και της αξίζει η θέση που έχει κερδίσει στους Ουρανούς. Μακάρι να είχα την μισή από την αγάπη και την κατανόηση που έχει εκείνη μέσα της. Ένας άλλος επαναλάμβανε συνέχεια στον εαυτό του ότι είναι δημιουργήμά του και του ζητούσε συγγνώμη που τον είχε κάνει τόσο άσχημο! Ναι, η συγκεκριμένη αντιμετώπιση περιέχει ενοχή, κι αυτό δεν είναι ακριβώς καλό, αλλά είναι πολύ καλύτερο από το κυνηγητό θεωρώ, αν και σίγουρα όχι καλύτερο από την αγάπη. Αργότερα προσπάθησε να δουλέψει αυτό το συναίσθημα και νομίζω πως είναι σε καλό δρόμο.

Το μυστικό σε όλα αυτά είναι να μην Ταυτίζεσαι με τίποτα από όσα βιώνεις. Απλά να τα παρατηρείς συνειδητά και να καταγράφεις τα πάντα, αναλύοντάς τα ΔΙΑΙΣΘΗΤΙΚΑ. Πχ, αυτό που έκανε ο τελευταίος ήταν να ταυτιστεί εν μέρει με αυτό που έβλεπε μπροστά του, γιατί ναι μεν ήταν σε καλό δρόμο αφού αναγνώριζε πως ήταν δικό του μέρος, αλλά ξέφυγε όταν ένιωσε ενοχές γι' αυτό. Η αγάπη δεν χωράει ενοχές. Η αγάπη κατανοεί μόνο ότι είναι δημιούργημά σου και ότι είναι ΕΥΘΥΝΗ σου η ζωή και η πορεία αυτής της οντότητας, όπως είναι ευθύνη σου η ζωή σου στο φυσικό και στο αστρικό συνολικά, αλλά είσαι ένα βήμα από την αναγνώριση της ευθύνης μέχρι την ενοχή. Η ενοχή σου δημιουργεί αισθήσεις στο φυσικό σώμα, όπως κάθε λάθος συναίσθημα. Πχ, όταν σκέφτεται εκείνη τη στιγμή ο φίλος μου τον πιάνει ένας πόνος στο στήθος. Με τον καιρό και τη δουλειά που κάνει στο συναίσθημα ο πόνος γίνεται μικρότερος, αλλά στις αρχές ήταν πολύ έντονος. Η ενοχή πάντα τον χτυπάει στο στήθος στο τσάκρα της καρδιάς. Άλλους μπορεί να τους χτυπάει στο στομάχι. Εκείνον στο στομάχι τον χτυπάει κυρίως ο φόβος και το άγχος. Μελετήστε τον εαυτό σας, ανακαλύψτε πού αντανακλά το κάθε συναίσθημα/οντότητα/εγώ/σκεπτομορφή ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε αυτό που έχετε δημιουργήσει στα άλλα πεδία, και θα έχετε κάνει μεγάλο μέρος της δουλειάς. Σε μια άλλη δοκιμασία φόβου, πιο απλή, μια γνωστή που είδε μπροστά της μια σκιά πολύ απειλητική, μίλησε με αγάπη στη σκιά και της είπε περίπου: "Σ' ευχαριστώ που με βοηθάς να προχωρήσω, σε αγαπώ γι' αυτό, αλλά δε σε χρειάζομαι άλλο". Αυτά που είπε δεν τα είπε απλά, τα εννοούσε, οπότε η σκιά φυσικά εξαφανίστηκε!

Βεβαίως θα μπορούσε να μην είναι ούτε δοκιμασία, ούτε κάτι δικό της αυτή η σκιά. Θα μπορούσε να είναι ένας αρνητικός που θα ήθελε όντως να την βλάψει, και ένας αρνητικός δεν καταλαβαίνει από "ευχαριστώ, αλλά φύγε". Τι θα γινόταν τότε; Μάλλον θα της έκανε πραγματική και επώδυνη επίθεση. Από αυτές τις επιθέσεις που η αγάπη δεν πιάνει. Τώρα που είπα αυτό θυμάμαι κάτι που είχα διαβάσει πριν χρόνια και με είχαν πιάσει γέλια. Κακώς βέβαια, αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ. Με είχαν πιάσει γέλια τότε για την αφέλεια που ξεπερνούσε την χαζομάρα και την άγνοια και γινόταν πραγματικά επικίνδυνη! Ένας τύπος στην Νέα Υόρκη, οπαδός του Σάι Μπάμπα -γι' αυτόν θα πούμε άλλη φορά και δε θα είναι καλά- ακολουθώντας την συμβουλή του "μέγα" δάσκαλου να αγαπάει τους πάντες και να δίνει μόνο και πάντα αγάπη σε όλες τις περιπτώσεις και τότε όλα θα λυθούν μαγικά, όταν του την έπεσαν σε ένα στενό για να τον ληστέψουν, παρόλο που τους είπε ότι τους αγαπά και δεν θέλει ούτε να κάνει κακό σε αυτούς ούτε αυτοί να του κάνουν κακό, οι τύποι τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο, του πήραν ό,τι είχε και δεν είχε, και κατέληξε στο νοσοκομείο αιμόφυρτος και απολύτως συγχισμένος που δεν έπιασε η τόση αγάπη που τους έστειλε! Τρις έλεος! Αυτή η ιστορία δείχνει πόσο λάθος αντιμετωπίζουμε σοβαρές καταστάσεις, όταν δεν έχουμε την κριτική ικανότητα που μόνο η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ δίνει, η οποία μας επιτρέπει να κατανοούμε και να ξέρουμε πού πρέπει να μιλήσουμε, αν πρέπει να μιλήσουμε, τι πρέπει να πούμε ή να κάνουμε ή το αντίθετο. Σε έναν φονιά δε λες "σ' αγαπώ, πήγαινε και μετανόησε" ας πούμε. Όπως είπε ένας πραγματικός δάσκαλος, ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ, όταν ρώτησε τους μαθητές του τι θα έκαναν σε περίπτωση που έμπαινε μέσα στο σπίτι τους ένας κακοποιός για να κάνει κακό στην οικογένειά τους, όλοι οι μαθητές έλεγαν διάφορες παρόμοιες μπούρδες που οι σκεπτομορφές αγάπης που είχαν δημιουργήσει τους έκαναν να πούνε, γιατί ναι, δημιουργούμε και φαινομενικά καλές σκεπτομορφές, που όμως είναι οι πιο επικίνδυνες για την πορεία μας τελικά, γιατί μας θολώνουν την κριτική ικανότητα και μπορούν να μας κάνουν πιόνια των αρνητικών. Ένας, ο καλύτερος μαθητής του όμως, απάντησε πολύ σοβαρά όταν έφτασε η σειρά του: θα του έσπαγα το κεφάλι! Το Σύμπαν δεν είναι παράλογο. Και σίγουρα υπάρχουν ανώτεροι νόμοι που καταργούν τους κατώτερους. Αυτό το λέει ακόμα και η επιστήμη, αλλά και σχεδόν όλες οι εσωτεριστικές διδασκαλίες. Όταν έχεις την ευθύνη μιας οικογένειας ή μιας ομάδας, κάθε επίθεση κατά της ζωής τους σε αφορά άμεσα, σαν να επρόκειτο για το ίδιο σου το φυσικό σώμα. Όταν έχεις την ευθύνη για το φυσικό σώμα που σου δόθηκε, κάθε επίθεση κατά της ζωής σου οφείλεις να την αντιμετωπίσεις με σθένος και αποφασιστικότητα. Γιατί το φυσικό σου το χρειάζεσαι για να φτάσεις στον Πατέρα. Για να φτάσεις στο Είναι σου. Χωρίς το φυσικό δεν πας πουθενά στους ανώτερους κόσμους. Ο δρόμος περνά από δω, από τον φυσικό μας κόσμο! Εκτός αν έχεις φτάσει σε ένα επίπεδο αθανασίας του αστρικού έστω, οπότε όταν έρχεται ο άλλος να σε σκοτώσει του λες με αυστηρότητα: "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; αυτός που δε με νοιάζει αν θα πεθάνω", όπως είπε ένας δάσκαλος του Ζεν στον Ιάπωνα στρατηγό που έκανε επίθεση στο χωριό του σφαγιάζοντάς τους όλους, οπότε φτάνοντας στο δικό του σπίτι, αφού τον είδε να παραμένει σε στάση διαλογισμού του φώναξε: "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Αυτός που μπορεί να σε σκοτώσει". Ωραία η απάντηση του δασκάλου Ζεν. Βέβαια η κριτική ικανότητα συνεπάγεται επίσης να μπορείς να αναγνωρίσεις πότε σε "παίρνει" να παλέψεις. Πχ στην περίπτωση του δασκάλου Ζεν δεν είχε νόημα. Θα αντιδρούσε, θα σήκωνε όπλο, θα παρακάλαγε για τη ζωή του, ό,τι και να έκανε στο τέλος θα τον σκότωναν όπως έκαναν με όλους. Ενώ σε αυτή την περίπτωση, είναι η αλήθεια και όλο το ζουμί της ιστορίας, ο στρατηγός ΔΕΝ τον σκότωσε, αντίθετα υποκλίθηκε μπροστά του. Όχι ότι δε θα μπορούσε να τον σκοτώσει, αλλά σίγουρα ο δάσκαλος Ζεν πάλεψε καλύτερα με το να μην παλέψει παραμένοντας όμως ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ.

Θέλω να τονίσω και το εξής. Όταν δεν περνάμε μια δοκιμασία φόβου, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να χάσουμε την ικανότητά μας για αστρικό μέχρι να αποφασίσουμε να το αντιμετωπίσουμε τελικά. Κάτι παρόμοιο έζησα και η ίδια και επειδή κατατρόμαξα από μια τέτοια δοκιμασία, δεν μπορούσα να βγω για σχεδόν 2-3 χρόνια. Μέχρι που έκανα έναν διαλογισμό και προσπάθησα να κατανοήσω τους λόγους του φόβου μου, τι ακριβώς φοβόμουν και γιατί. Μετά προσπάθησα για μέρες να ξαναβγώ με στόχο να ξανασυναντήσω εκείνη την οντότητα και να την αντιμετωπίσω πια. Και το έκανα. Μετά επανέκτησα τη δυνατότητα για αστρικό.

Πάνω κάτω νομίζω πως καλύψαμε σε μεγάλο βαθμό το θέμα των δοκιμασιών ή των δικών μας μερών που η ίση αντίδραση -η μάχη- φέρνει λάθος αποτελέσματα. Είναι δηλαδή η τεχνική του Αϊκίντο που μας βοηθά σ' αυτές τις περιπτώσεις, που λέει ότι πρέπει να λυγίζεις κάτω από το βάρος της επίθεσης, σαν τα κλαδιά που λυγίζουν κάτω από το βάρος του χιονιού για να μην σπάσουν. Υπομένεις την επίθεση ας πούμε, χωρίς να αντιδράς με τον ίδιο τρόπο. Ανάλογα με το επίπεδό σου απαντάς με αγάπη, ή κατανόηση της κατάστασης και της εμπειρίας, ή απλή αδιαφορία σαν τον δάσκαλο του Ζεν!

Σε άλλη ανάρτηση θα συζητήσουμε και για τα δικά μας μέρη, πχ τα εγώ ή τις σκεπτομορφές που μας κάνουν επιθέσεις και πώς πρέπει να αντιδρούμε, δηλαδή για μέρη μας που δεν επιθυμούν να μας δοκιμάσουν για το "καλό" μας, αλλά που με τάσεις αυτοκαταστροφικές θέλουν όντως να μας βλάψουν. Θα πούμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας βλάψουν και τι κόλπα χρησιμοποιούν,  αλλά θα μιλήσουμε κυρίως για επιθέσεις που γίνονται από αρνητικούς αστροταξιδευτές και δάσκαλους, μαύρους μάγους του αστρικού, άλλους αστροταξιδευτές που λειτουργούν "βαμπιρικά", αρνητικές οντότητες του αστρικού, κλπ κλπ.

Μέχρι την επόμενη ανάρτηση... καλή δύναμη... Δεν είστε ποτέ μόνοι, μην το ξεχνάτε.

ΥΓ Ψάχνοντας για ωραίες εικόνες του φύλακα του κατωφλιού, έπεσα τυχαία πάνω σε μια εμπειρία με τον φύλακα, αποτυχημένη μάλιστα. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, πάντως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι. Κι επειδή μια ιστορία ίσον χίλια βιβλία, ιδού και το λινκ. Το εν λόγω blog θα το έχω στα υπόψιν, αλλά ακόμα δεν μπορώ να το προτείνω! Μέχρι τότε, διαβάστε και μορφωθείτε: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/11/blog-post_9113.html

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΣΕ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ...

Ήρθα... και με το που ήρθα με υποδέχτηκε μια Αθήνα κατακαμμένη... και κατακαϋμένη! Μαυρίλα, καπνός, αποπνικτική ατμόσφαιρα, απειλές να αιωρούνται παντού, σχεδόν να μπορείς να τις αγγίζεις γύρω σου, το απόλυτο μαύρο έξω και μέσα, και εδώ και παντού...

Τα τρισκατάρατα καθάρματα κάνουν καλά τη δουλειά τους, και έχουν τους καλύτερους βοηθούς. ΕΜΑΣ! Γιατί έχει ειπωθεί με πολλούς τρόπους από πολλούς σοφούς ανθρώπους, αλλά από τη μία μπαίνει, από την άλλη βγαίνει. Ας το παραφράσω μπας και γίνει κατανοητό. Όταν μας στήνουν τα οπίσθια όπως τα θέλουν, μας τη φοράνε και εμείς δεν κουνιόμαστε καν, απλά τους διευκολύνουμε!

Πού αναφέρομαι; Σε ποιούς; Όποιον και να έχετε στο μυαλό σας, σωστοί θα είστε. Γιατί όποιον και να φέρατε στο μυαλό σας σημαίνει πως νιώθετε ότι αυτός σας τη φοράει. 

Η κυβέρνηση; Αυταπόδεικτο, δε χρειάζεται καν να το συζητήσουμε, ούτε να επιβεβαιώσουμε ότι όντως τους διευκολύνουμε σαν λαός. Καλά τώρα... τα καλύτερα κορόιδα παγκοσμίως, κυρίες και κύριοι. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Οι αρνητικοί του εσωτερισμού και όχι μόνο; Εντάξει, αυτούς όχι μόνο τους διευκολύνουμε, αλλά δεν τους βλέπουμε καν. Κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και βλέπουμε έναν καλό άνθρωπο, που παλεύει, αγωνίζεται, μοχθεί, την "ψάχνει", αγαπάει και μπούρδες κατσαρές, τη στιγμή που απλώς κοιτάμε ένα εγωϊστικό ηλίθιο ανθρωπάκι που δεν αγαπά ούτε τον εαυτό του και μονίμως ψάχνει για δικαιολογίες για ό,τι κάνει και ό,τι λέει, ή ακόμα χειρότερα για ό,τι ΔΕΝ κάνει και ό,τι ΔΕΝ λέει! Ένα ανθρωπάκι που φοβάται τον θάνατο, φοβάται και τη ζωή.

Το αφεντικό; Να με συγχωράτε δηλαδή, αλλά όταν σας λέει "δεν επιτρέπεται η τουαλέτα" κι εσείς φοράτε πάνες, επειδή φοβάστε μην χάσετε τη δουλειά σας και μετά πώς θα ταϊσετε τα παιδιά σας -κι αυτό το λέει μια μάνα που αγχώνεται κάθε μέρα για τα παιδιά της και το μέλλον τους- θα ακούσετε κανέναν όταν σας πει ότι ακριβώς με αυτή τη συμπεριφορά καταστρέφετε και υποδαυλίζετε το όποιο μέλλον και την όποια ευκαιρία των παιδιών σας;

Ο καιρός; Ναι, και ο καιρός και ο Θεός φταίει, βρε παιδιά! Όλοι φταίνε εκτός από μας, διάβολε!

Εντάξει, είμαι λίγο πιεσμένη να το πω; Τσαντισμένη να το πω; Απογοητευμένη να το πω; Φως δεν βλέπω πουθενά και από κανέναν να το πω; Όχι, αυτό το τελευταίο δε θα το πω, γιατί ανάμεσα στα ανθρωπάκια που δεν βλέπουν ούτε πέρα από τον καθρέφτη ούτε καν μέσα στον καθρέφτη, υπάρχουν άνθρωποι που κοιτούν πολύ πιο βαθιά και πολύ πιο μακριά. Αυτοί οι λίγοι που έχω κρατήσει στη ζωή μου, γιατί χρειάζομαι ανθρώπους να μου θυμίζουν ότι είμαι άνθρωπος κι όχι ζώο, αλλά κι άλλοι... καινούργιοι φίλοι που ήρθαν στη ζωή μου για να μείνουν για τους ίδιους ακριβώς λόγους, μου δίνουν δύναμη να ανασαίνω κάθε μέρα, και μου γλυτώνουν το εγκεφαλικό κάθε φορά.

Σ' αυτούς λοιπόν, παλιούς και νέους φίλους, παντοτινούς αληθινούς φίλους, στέλνω τις ειλικρινείς ευχές μου και πολλά-πολλά ευχαριστώ βγαλμένα μέσα από την καρδιά μου.

Και προχωράμε μαχητικά, και το εννοώ αυτή τη φορά, δεν είναι τρόπος του λέγειν. ΚΟΜΜΕΝΑ ΤΑ "ΤΡΟΠΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΕΙΝ", το πράγμα σηκώνει δράση και μόνο. Γράφω το επόμενο άρθρο. Σηκώστε τα όπλα και χτυπήστε με εξυπνάδα... Δικαιολογίες τέλος. Και κυρίως οι δικαιολογίες στον εαυτό μας.