Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Και ο πόνος βρήκε ... το λάδι του!

Πολύ βιαστικά, λόγω περασμένης ώρας και κούρασης και και και... αλλά επειδή το υποσχέθηκα και επειδή εντελώς τυχαία (???) ήδη δίνω την συνταγή μέσω μέιλ σε μία φίλη στο εξωτερικό που έχει μείνει ξάπλα στο κρεβάτι από τον πόνο στην πλάτη, αποφάσισα να δώσω άμεσα την συνταγή και εδώ. Φωτογραφίες θα ανεβάσω αύριο, για να δείτε το χρωματάκι του. Πάντως ο άντρας μου το διαφημίζει όπου βρει. Υπέφερε κάτι μέρες κι όλο του έλεγα να του βάλω το λάδι αλλά του βρώμαγε. Όταν δεν άντεξε άλλο του το έβαλα και γύρισε από την δουλειά μέσα στον ενθουσιασμό, λέγοντας: "Μα είναι δυνατόν να εξαφάνισε τον πόνο;"
Και βέβαια είναι, χρυσέ μου. Να την ακούς την γυναικούλα σου. Τσάμπα μου βγήκαν τα μάτια από το κλάμα και το τσούξιμο με τις πιπεριές... που κάποια στιγμή έφτιαχνα το λάδι εντελώς με το τυφλό σύστημα μιλάμε;;; Τσάμπα; Ε;;;;

Άντε, γιατί τα θυμάμαι και ... φουντώνω!!! 

Τα συστατικά τα βρίσκετε τα περισσότερα στο σούπερ μάρκετ, και επίτηδες το έκανα έτσι γιατί δεν είναι να ψάχνεσαι έτσι και ξεμείνεις πχ, και πρέπει να φτιάξεις λάδι πόνου! Από τις πιπεριές σας θα αφαιρέσετε με πολλή προσοχή τα σπόρια και δεν θα πιάσετε τα μάτια σας πριν τελειώσετε γιατί θα χάσετε το φως σας, και μπορεί να σπάσετε και κανένα κεφάλι την ώρα που θα πετάγεστε στο ταβάνι από το τσούξιμο και τον πόνο. Αν νομίζατε ότι με το κρεμμύδι κλαίτε, δοκιμάστε να καθαρίσετε τις πιπεριές καγιέν και τσίλι από τα σπόρια τους κι ελάτε να μου πείτε πόσα κιλά δάκρυα μαζέψατε... Πάντως το αποτέλεσμα αξίζει τον κόπο. Σκέφτομαι να το κάνω και κηραλοιφή για πιασίματα. Ήδη βάζω αρκετή ποσότητα στην θεραπευτική αλοιφή μου για φλεγμονές μυών-οστών, γιατί να ξέρετε πως οι τσίλι και οι καγιέν είναι από μόνες τους η καλύτερη θεραπεία για τέτοια πράγματα, και οι Ινδιάνοι τις είχαν για πανάκεια στην κυριολεξία. Έσπαγαν πόδι; Πιπεριές. Είχαν καούρες; Πιπεριές. Είχαν πονόδοντο; Πιπεριές. Τους έτρωγε... κάτι; Πιπεριές. Ακόμα και σε τραύματα το έβαζαν. Υπέφεραν λέει, αλλά μετά τον πόνο ερχόταν η γαλήνη. Τώρα δεν ξέρω αν αυτό το τελευταίο είναι το γνωστο κόλπο του "μεγάλος πόνος διώχνει μικρό πόνο". Προσωπικά δε θα το έβαζα πάνω σε πληγή, αλλά από την άλλη εγώ δεν είμαι Ινδιάνα... Ούτε εσείς είστε, γι' αυτό ας μείνουμε στους πόνους που είναι και το θέμα μας.

Τα υλικά σας:
Ελαιόλαδο1lt
Πιπεριές καγιέν χωρίς σπόρια50γρ
πιπεριές τσίλι χωρίς σπόρια50γρ
Κανέλα σκόνη2 κ.σούπας
Μαύρο πιπέρι1 κ.γλυκού
κόκκινο πιπέρι1 κ.γλυκού
γαρυφαλλάκια6
κύμινο1 κ.γλυκού
μοσχοκάρυδο2 κ.σούπας
τζίντζερ σκόνη2 κ.γλυκού
θυμάρι2 κ. σούπας
δεντρολίβανο2 κ. σούπας
βασιλικό2 κ. σούπας
φασκόμηλο2 κ. σούπας
ρίγανη4 κ. Σούπας
χαμομήλι1 κ.σούπας


Η διαδικασία:
Αφού καθαρίσετε τις πιπεριές σας, τις χτυπάτε σε ένα γουδί ή όπως αλλιώς νομίζετε -σίγουρα θα σας έρθουν πολλές ιδέες για την κακομεταχείρισή τους μετά από τον πόνο που θα έχετε τραβήξει για να τις φτιάξετε- μαζί με τα αποξηραμένα βότανά σας  (θυμάρι, δεντρολίβανο, βασιλικό, φασκόμηλο, ρίγανη, χαμομήλι). Τα υπόλοιπα είναι όλα σκόνη και σίγουρα τα έχετε στο ντουλάπι σας. 
Μετά τα ρίχνετε όλα μαζί στο λάδι σας μέσα σε μπεν μαρί και το αφήνετε στην φωτιά για 3 ώρες, ανακατεύοντας κάθε μισή/μία ώρα, και ελέγχοντας ΤΑΚΤΙΚΑ το νερό, γιατί 'σώνεται' γρήγορα. Μετά τις τρεις ώρες, κι αφού έχει πάρει ένα βαθύ κόκκινο προς το μπορντώ χρώμα το λάδι σας, το αφήνετε να κρυώσει ως έχει πάνω στην φωτιά, με σβηστό το μάτι. Αφού κρυώσει το σουρώνετε, και το φυλάτε σε σκοτεινό δροσερό μέρος ή μέσα στο ψυγείο. Κρατάει... ουυυουουουουου. Μπορεί και δύο χρόνια! Και είναι... Παναγιά μου βόηθα για τους πόνους. Αν δεν σας πιάσει αυτό όταν πονάτε, κάτι άλλο τρέχει. Πχ της μάνας μου τελικά της πόναγαν τα νεφρά. Και το καταλάβαμε όταν δεν την έπιασε αυτό το λάδι!

Καλά μαγειρέματα και με προσοχή.

ΥΓ Ενημέρωση: Το λάδι βάφει τα ρούχα, γι' αυτό καλό είναι να βάζετε ένα παλιό ύφασμα ή ρούχο ή πετσέτα στο σημείο που κάνατε την επάλειψη για να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο. Η μαμά μου απλά φόραγε μια φανέλα που δεν την φόραγε ποτέ, και την κρατάει μόνο για αυτή τη δουλειά. Με τον άντρα μου δεν το καταλάβαμε ότι βάφει γιατί ολα μαύρα τα φοράει :P

Αποκωδικοποίηση της Διαθήκης του Φλαμέλ ΙΙ



 Εξαιρετικοί αλχημιστικοί συμβολισμοί. Ακόμα και τα χρώματα των λουλουδιών δεν είναι τυχαία.

Μείναμε στο τρίτο σημείο της διαθήκης:
«Αλλά έσφαλα πολύ για 23 χρόνια και  μισό, εργαζόμενος χωρίς να μπορώ  να παντρέψω την Σελήνη, που είναι ο φιλοσοφικός υδράργυρος,  με τον Ήλιο, και να εξάγω από αυτούς τον κόπρο από την γεννεσιουργό τους δύναμη (σημ.μεταφρ. και «σπερματική δύναμη»), που είναι ένα θανατηφόρο δηλητήριο.. Γιατί τότε δεν γνώριζα τον συντελεστή ή φορέα για να ενισχύσω τον Ερμή-υδράργυρο. Γιατί χωρίς αυτόν τον συντελεστή, ο Ερμής-υδράργυρος είναι άχρηστος.»

Όπως είπαμε πριν η σελήνη είναι η θηλυκή ενέργεια και ο Ήλιος η αρσενική. Η γυναίκα θεωρείται θηλυκή ενέργεια αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι ενέργειές της είναι μόνο θηλυκές. Το αυτό ισχύει και για τον άντρα. Επομένως, ασχέτως με την εργασία μέσω της πραγματικής ένωσης άντρα γυναίκας, όταν λέει να παντρέψει την Σελήνη με τον Ήλιο αναφέρεται καθαρά στον φιλοσοφικό υδράργυρο, όπως λέει και ο ίδιος που πρέπει να τον επεξεργαστούμε. Ο φιλοσοφικός υδράργυρος, ο Ερμής-υδράργυρος στην καθαρή του μορφή, είναι ο ακατέργαστος υδράργυρος, δηλαδή η ενέργεια, η οντότητα των σεξουαλικών μας υγρών, που ακατέργαστα εμπεριέχουν κόπρο, δηλαδή τις ακαθαρσίες των Εγώ και των σκεπτομορφών και των επιθυμιών και των αρνητικών συναισθημάτων μας, αλλά και γεννεσιουργό δύναμη, δηλαδή Θεϊκή δύναμη, δύναμη Θέλησης, αυτή την δύναμη που μας κάνει ΚΑΘΑΡΟΥΣ, και ισάξιους των αγγέλων. Αυτό δείχνει πως η ουσία/η ψυχή του σπέρματος, στους ανώτερους κόσμους εμπεριέχει τη δύναμη της πραγματικής δημιουργίας μέσα μας, ακριβώς όπως γίνεται και στον φυσικό κόσμο. Μόνο μέσω του ωαρίου και του σπερματοζωαρίου μπορούμε να δημιουργήσουμε ζωή. Αλλά αυτή η τρομερή δύναμη έχει «μολυνθεί» με περιττές ενέργειες, με την λεγόμενη «κόπρο» των αλχημιστών, και η οποία καθόλου άσχετη δεν είναι με την κόπρο που καθάρισε κάποτε ο Ηρακλής (θα τα συζητήσουμε σε άλλη ανάρτηση αυτά για να δούμε την διαχρονικότητα της Εργασίας). Όταν καθαριστεί αυτή η κόπρος μένει μόνο ο πυρήνας της γεννεσιουργού μας δύναμης, η Ουσία μας καθαρή και ξάστερη. Αλλά πώς γίνεται να καθαρίσεις την βρωμιά όταν είσαι ήδη μέσα στη βρωμιά; Αυτό είναι που δεν μπόρεσε να καταλάβει ο Φλαμέλ για 23 χρόνια. Πώς μπορείς να δεις καθαρά πχ, μέσα από ένα βρώμικο τζάμι; Και το χειρότερο... Πώς καθαρίζεις αυτή τη βρωμιά ώστε να ενισχυθεί ο Ερμής-υδράργυρος, η καθαρότητα μέσα μας δηλαδή;

«Να γνωρίζεις με ποιον τρόπο ο Ερμής μπορεί να ενισχυθεί από έναν μεταλλικό συντελεστή, χωρίς τον οποίο δεν μπορεί ποτέ να εισχωρήσει στην κοιλιά του Ήλιου και της Σελήνης. Μετά πρέπει να σκληρυνθεί, κάτι που δεν μπορεί να γίνει χωρίς το θειϊκό οξύ (σημ. αλλά και ψυχή) του χρυσού ή του ασημιού. Γι’αυτό πρέπει πρώτα να ανοίξεις αυτά με έναν μεταλλικό συντελεστή, δηλαδή με βασιλική σατούρνια (κρόνιο), και μετά πρέπει να θέσεις σε κίνηση τον Ερμή με φιλοσοφικό τρόπο, ώστε να μπορέσεις μετά  με αυτόν τον  Ερμή να διαλύσεις μέσα σε αλκοόλη χρυσού και Σελήνης, και να εξάγεις από την αποσύνθεσή τους τον γεννεσιουργό κόπρο.»

Όπως είπαμε και πριν και όπως λέει εν μέρει εδώ ο Φλαμέλ και πιο καθαρά αργότερα, αφού ενισχυθεί ο Ερμής, πρέπει να σκληρυνθεί με το θειϊκό οξύ, δηλαδή το VITRIOL. Πώς ενισχύεται καταρχήν; Ο μεταλλικός συντελεστής είναι λέει η βασιλική σατούρνια, ή αλλιώς το κρόνιο. Ο συγκεκριμένος μεταλλικός συντελεστής ή κρόνιο δεν έχει να κάνει με την ψυχή του Κρόνου, που είναι το διανοητικό μας σώμα. Όχι ακόμα. Έχει να κάνει, όπως θα δούμε παρακάτω να το αναφέρει σχεδόν ξεκάθαρα για όσους έχουν ελάχιστη γνώση αλχημείας, με το λεγόμενο Κηρύκειο του Ερμή, δηλαδή τον φορέα των εξαχνωμένων/μετατρεμμένων σεξουαλικών μας υγρών, την αιθερική σπονδυλική στήλη, που ξεκινάει από την έδρα της Κουνταλίνι μας, του κέντρου της ατομικής μας Σελήνης, της θηλυκής μας υπόστασης, είτε είμαστε άντρες είτε γυναίκες. Είναι η λεγόμενη έδρα της Θεϊκής μας Μητέρας κατά τους Βουδιστές και Ινδοστανούς. Γύρω από την σπονδυλική στήλη τυλίγονται τα δύο αιθερικά κορδόνια, αυτά που είναι φορτισμένα «θετικά» ή «αρνητικά», αντίθετα σε άντρες και γυναίκες, και μέσω των οποίων γίνεται η μαγνητική ένωση την ώρα της σεξουαλικής επαφής ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, και η οποία ένωση είναι πολύ εύθραυστη, μπορεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή όταν επέλθει ένωση όπως είπαμε με άλλο άτομο, αλλά έχει και την δύναμη να γίνεται πανίσχυρη όσο ενισχύεται μέσω της ένωσης με το ίδιο άτομο. Όχι έτσι απλά και ξερά. Η Εργασία θέλει συγκεκριμένη Φωτιά για να λειτουργήσει. Το εργαστήριο των αλχημιστών έκαιγε νυχθημερόν και οι αλχημιστές πρόσεχαν την φωτιά τους σαν τα μάτια τους... Όταν η Σελήνη η εσωτερική του καθενός ανέλθει μέσω της Εργασίας, που θα δούμε πώς... όλη την διαδικασία στην πορεία της διαθήκης, φτάνει κάποια στιγμή μετατρεμμένη ενεργειακά στο κεφάλι, στην έδρα του Πατέρα, του Ήλιου δηλαδή και τότε γίνεται ο λεγόμενος Ερμής-υδράργυρος, εξ ου και Κηρύκειο του ΕΡΜΗ.

Εν ολίγοις, μέσω της σεξουαλικής εργασίας, η ψυχή του σπέρματος μετατρέπεται και καταφέρνει να εισχωρήσει στις αιθερικές έδρες του Ήλιου και της Σελήνης. Αλλά δεν αρκεί αυτό. Πρέπει να σκληρυνθεί, να λαξευθεί μέσω της ενδοσκόπησης, της αυτοπαρατήρησης, της πραγματικής αυτογνωσίας, που είναι το VITRIOL, το θειϊκό οξύ του χρυσού ή του ασημιού. Τι θα πει αυτό; Ο στόχος των αλχημιστών ήταν η δημιουργία χρυσού, άρα εδώ δεν μιλάει για τον τελικό χρυσό, που είναι το λεγόμενο χρυσό σώμα, αλλά προφανώς για τον άντρα και τη γυναίκα. Εδώ δηλαδή υπονοεί πως η εργασία του VITRIOL μπορεί να γίνει μόνο από τον έναν από τους συντρόφους (την φορά ή εξ ολοκλήρου... θα εξηγήσουμε αργότερα). Ανοίγεις λοιπόν τις έδρες μέσω της σεξουαλικής ένωσης, και θέτεις σε κίνηση αυτές τις ενέργειες μέσω του σεξ (ο φιλοσοφικός τρόπος), ώστε να διαλύσεις μέσα στην αλκοόλη χρυσού και σελήνης, δηλαδή της ερωτικής ένωσης του ζευγαριού, την κόπρο, και από την αποσύνθεση της εσωτερικής κόπρου να εξάγεις την γεννεσιουργό δύναμη. Επομένως η κόπρος, ακόμα κι όταν ανακαλύπτεται και μπορείς να την δεις, διαλύεται εξ ολοκλήρου στην διάρκεια του σεξ. Το πώς γίνεται αυτό ακριβώς θα το δούμε παρακάτω, στην αναφερόμενη πρακτική.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Ξέρω πως ακόμα μοιάζει λίγο ακατανόητο. Είναι επειδή δεν μπορεί ακριβώς να αναλυθεί κομμάτι κομμάτι. Αναγκάζομαι άλλες φορές να αναφέρομαι σε κλειδιά που δίνονται αργότερα ή να μην αναφέρω κλειδιά που χρειάζονται εκείνη τη στιγμή γιατί θα μπερδευτείτε περισσότερο. Σ' αυτή μου την προσπάθεια ανησυχώ κι εγώ μην μπλεχτώ και κάνω κανένα λάθος και επειδή είναι κουραστικό λόγω αυτής της προσπάθειας, σπάω την ανάλυση σε πολλα κομμάτια όπως βλέπετε. Ακόμα κι αν γίνει λάθος όμως θα διορθωθεί στο τέλος, και όταν ενωθούν  όλα τα κομμάτια, και ξαναδιαβάσετε την ανάλυση -ή ίσως καταγράψουμε πολύ πιο απλά και περιεκτικά όλη την διαδικασία- θα δείτε ότι είναι πολύ πιο απλό απ' όσο φαίνεται τώρα. Και ίσως τα "σπασμένα" μέρη έχουν λόγο να είναι έτσι, για να έχετε χρόνο να κατανοήσετε έστω τα λίγα που δίνονται κάθε φορά. Θέλω να ελπίζω πως είναι έτσι δηλαδή.

Όσοι ταράζεστε με την υπόνοια του τι θα διαβάσετε παρακάτω, παρακαλώ μην συνεχίσετε, γιατί θα ταραχτείτε περισσότερο. Η αλχημεία πάντα απαιτούσε ατρόμητους ανθρώπους, και όσοι φοβούνται δεν είναι κατακριτέοι, αλλά δεν είναι και γι' αυτή την Εργασία, γιατί θα ήταν προσβολή για όσους αλχημιστές κυνηγήθηκαν ανά τους αιώνες για τις γνώσεις τους, και παρόλο τον κίνδυνο συνέχιζαν να μεταφέρουν κωδικοποιημένη την Εργασία για το καλό της ανθρωπότητας. 

Όσοι αντέχετε ή ακόμα καλύτερα αδημονείτε για την συνέχεια, σας θυμίζω πως απλά μεταφέρω γνώσεις που ήδη έχουν δωθεί από σπουδαίους ανθρώπους και δασκάλους, και οι όποιες ευχαριστίες σας θα πρέπει να δωθούν νοερά σε Εκείνους και ΜΟΝΟ. Η μόνη μου συμβολή στο Μεγάλο Έργο είναι η επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων του μέσω της πρακτικής, και αυτό αντιστάθηκα πολύ μέχρι να πάρω την απόφαση να το κάνω πράξη.

Υπομονή, να ζητάτε την βοήθεια του Θεού για κατανόηση, όπως προτρέπει και ο αλχημιστής της διαθήκης μας, και οι ουρανοί δεν είναι καν το όριο, παρά μόνο τα σκαλοπάτια προς την Τελειότητα...

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Αποκωδικοποίηση της Διαθήκης του Φλαμέλ.



Το Σύνολο του Αλχημιστικού Έργου.
Αφήνω τα βότανά μου στην άκρη, λοιπόν, όπως μου το ζήτησε η φίλη Blue Angel, και ξεκινάω με πολλή καθυστέρηση ομολογουμένως την ανάλυση της διαθήκης του Νίκολας Φλαμέλ στον ανιψιό του (για την ακρίβεια τον ανιψιό της συζύγου του).
Πριν ξεκινήσουμε θέλω να κάνω μια μικρή αναφορά –και ίσως υπάρξει και εκτενέστερη με νέα ανάρτηση- στα διάφορα σενάρια που κυκλοφορούν όσον αφορά στο κατά πόσον ήταν πράγματι αλχημιστής, εάν όντως η διαθήκη ήταν δική του, σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις αμφισβητείται ότι είχε και ανιψιό (!), και μήπως ήταν απλά ένας τοκογλύφος που βρήκε τον τρόπο να κρύβει τα κέρδη του, μέσω των επαφών του με Εβραίους της εποχής.
Καταρχάς είναι καταγεγραμμένη ιστορικά η φιλανθρωπική του δράση. Μετά το ταξίδι του στην Ισπανία όπου υποτίθεται πως βρήκε ένα από τα κλειδιά για την αποκωδικοποίηση αλχημιστικού κειμένου της εποχής (του μάγου Αμπραμέλιν), ξαφνικά έγινε πλούσιος. Όμως δεν έκανε αυτό που κάνουν συνήθως οι πλούσιοι. Δεν άλλαξε σπίτι, ούτε τρόπο ζωής. Δεν σταμάτησε καν να εργάζεται ως γραφιάς και βιβλιοπώλης. Απλώς άλλαξε μαγαζί, μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερο και ταυτόχρονα άρχισε να χτίζει και να ενισχύει οικονομικά νοσοκομεία, ορφανοτροφεία και εκκλησίες, με ρυθμούς απίστευτους και ακατανόητους. Αλλά το πιο ακατανόητο ήταν πως τα καινούργια κτίρια ήταν όλα διακοσμημένα με αλχημιστικούς συμβολισμούς. Πολλοί δρόμοι πήραν το όνομά του και το όνομα της γυναίκας του γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, και υπήρχαν άνθρωποι που τιμούσαν κάθε χρόνο την προσφορά του μέχρι και 100 χρόνια μετά τον θάνατό του, όπως ένας οίκος τυφλών του Παρισιού. Βλέπουμε λοιπόν πως σε καμία περίπτωση δεν έκρυψε τα ξαφνικά πλούτη του. Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε με τους «κατηγόρους» του ότι με αυτές τις προσφορές του εξασφάλισε την ανοχή της εκκλησίας, αφού η Καθολική Εκκλησία είχε καταδικάσει με θάνατο τους Χριστιανούς τοκογλύφους, αφήνοντας στην ουσία την «τέχνη» στους Εβραίους της εποχής. Αλλά δεν μπορεί να εξηγηθεί το ότι έκανε τόση προσπάθεια να εξασφαλίσει αυτή την ανοχή την στιγμή που δεν άλλαξε τίποτε σημαντικό στην ζωή του. Για ποιον λόγο δηλαδή να διακινδυνεύσει με το να βγει τόσο πολύ προς τα «έξω», την στιγμή που δεν κέρδισε τίποτε άλλο από πλευράς απολαύσεων; Επίσης δεν εξηγείται η ταφόπλακα που ο ίδιος έφτιαξε για τον εαυτό του, η οποία είναι γεμάτη αλχημιστικούς συμβολισμούς. Γιατί να ενδιαφέρεται κάποιος να συντηρήσει έναν μύθο μετά το θάνατό του, αφού δε θα του χάριζε τίποτα, όπως δεν του χάρισε ούτε όσο ζούσε;
Κι αν ακόμα κι αυτό μπορεί να εξηγηθεί σε κάποιο φανατισμένο μυαλό, τότε η εκτέλεση ενός από τους απογόνους του από τον βασιλιά Λούι τον όγδοο πώς εξηγείται; Ο Ντιμπουά, απόγονος και κληρονόμος του Φλαμέλ έκανε μια επίσημη επίδειξη στον βασιλιά, μετατρέποντας μπροστά σε αυτόν και την Αυλή του μπάλες σιδήρου σε χρυσό. Ο καρδινάλιος Ρισελιέ τον ανέκρινε για να μάθει το μυστικό της Φιλοσοφικής Λίθου, αλλά καθώς φαίνεται ο άτυχος Ντιμπουά απλώς είχε στην κατοχή του μέρος της «αλχημιστικής πούδρας» που είχε απομείνει στο σπίτι του Φλαμέλ. Ο Ρισελιέ εξοργισμένος θανάτωσε τον Ντιμπουά, κατάσχεσε όλη του την περιουσία και έκανε άνω-κάτω το σπίτι και το μαγαζί του Φλαμέλ, ψάχνοντας για το Μυστικό... προς μεγάλη του απογοήτευση.
Όλα αυτά δεν συνάδουν με τις αναφορές για έναν έξυπνο τοκογλύφο Χριστιανό που κατάφερε να γίνει ζάμπλουτος από τόκους, και μάλιστα εν μέσω ενός πολύ κλειστού εβραϊκού κυκλώματος που προστάτευε τους δικούς του. Ο Φλαμέλ εργαζόταν σε περιοχή Εβραίων και ήταν Καθολικός. Ακόμα και κολλητούς να είχε Εβραίους, αυτό δεν θα του εξασφάλιζε σε καμία περίπτωση την ανοχή των Εβραίων στο να εισβάλλει στις «δουλειές» τους.
Πέραν αυτών, στον μύθο του Φλαμέλ ήρθε να προστεθεί το γεγονός ότι ο τάφος του ανοίχθηκε από τον Ρισελιέ και βρέθηκε άδειος. Ίσως είχε κλαπεί το πτώμα του, για κάποιον περίεργο λόγο, πάντως να εξαφάνισε ο ίδιος ο Φλαμέλ την σορό του για να ενισχύσει τον μύθο, είναι κομματάκι δύσκολο!

Το Αλχημιστικό Κηρύκειο του Ερμή.
Προφανώς, ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστέψει ό,τι θέλει.. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι η παρούσα «διαθήκη» περιέχει αλχημιστικά κλειδιά που πλέον είναι γνωστά, και έχουν εφαρμοστεί και εφαρμόζονται με επιτυχία εδώ και αιώνες από αλχημιστές της εσωτερικής αλχημείας. Άρα ως σύγγραμμα και μόνο είναι ενδιαφέρον για όποιον επιθυμεί να ξεκινήσει την εσωτερική αλχημιστική εργασία. Οι καιροί ευνοούν κάτι τέτοιο, γιατί ως γνωστόν οι δυσκολίες είναι αυτές που δίνουν τις μεγαλύτερες ευκαιρίες, και ο δρόμος προς το Είναι μας είναι δύσβατος. Όσοι λοιπόν ξυπόλητοι και ειλικρινείς, προσέλθετε και με δική σας ευθύνη αναλάβετε το έργο της Μετατροπής σας σε Θεούς, αντάξιους να μιλάτε με τους Αγγέλους. Το κλειδί έχει παραδοθεί από Μυστικιστές του 19ου και 20ου αιώνα, αλλά υπάρχει σε γραπτά των Βουδιστών, των Ινδουιστών αλλά και του εσωτερικού Χριστιανισμού, από απαρχής των διδασκαλιών τους. Ξεκαθαρίζω πως η εσωτερική αλχημεία δεν έχει καμία σχέση με την εξωτερική αλχημεία ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ, αλλά οι νόμοι είναι ακριβώς οι ίδιοι. Και όποιος μετατρέψει τον εσωτερικό του σίδηρο σε χρυσό στα ανώτερα επίπεδα, μετατρέπει το ίδιο του το σώμα, και έχει την δύναμη κάποια στιγμή να μετατρέψει και σώματα «έξω» απ’ αυτόν, όπως σίδηρο του φυσικού επιπέδου σε χρυσό του φυσικού επιπέδου. Φυσικά μπορείτε να ασχοληθείτε αποκλειστικά με την «εξωτερική» αλχημεία. Δεν έχω ασχοληθεί γιατί θεωρώ ελλειπή οποιαδήποτε τέχνη ή επιστήμη μένει μόνο στη φυσική εκδήλωση, ή και αντίστροφα οποιαδήποτε τέχνη ή επιστήμη μένει μόνο στην εσωτερική αναζήτηση. Για μένα δεν υπάρχει ολοκληρωμένη πρακτική οποιουδήποτε τύπου που δεν εμπεριέχει κατά το δυνατόν όλα τα επίπεδα, δηλαδή Φύση, Συναίσθημα, Διάνοια και Θέληση! Η επιλογή δική σας για το πώς θα πράξετε από δω και πέρα, τα πιθανά λάθη ή επιτυχίες επίσης δικά σας. Χωρίς ευφημισμούς και ψευτοευγένειες, λοιπόν, ιδού η ανάλυση:

«Και επ’ αυτού μήν ξεχάσεις να ζητήσεις από τον Θεό να σου απονείμει την κατανόηση της λογικής της αλήθειας της φύσης, που θα δεις σε αυτό το βιβλίο, όπου έχω καταγράψει τα μυστικά λέξη προς λέξη, σελίδα προς σελίδα, και όπως τα πραγματοποίησα με την αγαπημένη σου θεία Περενέλ, η οποία μου λείπει πολύ.»
Εργάστηκε με την σύζυγό του Περενέλ, ακριβώς επειδή η εσωτερική αλχημεία πραγματοποιείται μέσω της ερωτικής ένωσης των νόμιμων συζύγων, στα μάτια του Θεού ή/και των ανθρώπων. Γιατί αυτό; Επειδή η ερωτική ένωση «δένει» ενεργειακά ή μαγνητίζει αν θέλετε τους συντρόφους. Αυτός ο δεσμός είναι η βάση όλης της εργασίας μας, και σπάει όταν επέλθει ερωτική ένωση με άλλον. Μπορεί να επανέλθει φυσικά, αλλά στην ουσία ξεκινάμε από την αρχή και ό,τι εργασία έχουμε κάνει ως τότε έχει καταστραφεί.

«Η αιτία της φύσης είναι ο Ερμής, ο Ήλιος και η Σελήνη»
Τα εργαλεία της εργασίας μας είναι ο Ερμής, τα σεξουαλικά υγρά, ο Ήλιος, δηλαδή η οντότητα του σπέρματος, ο άντρας, και η Σελήνη, δηλαδή η οντότητα του ωαρίου, η γυναίκα.

«Αλλά έσφαλα πολύ για 23 χρόνια και  μισό, εργαζόμενος χωρίς να μπορώ  να παντρέψω την Σελήνη, που είναι ο φιλοσοφικός υδράργυρος,  με τον Ήλιο, και να εξάγω από αυτούς τον κόπρο από την γεννεσιουργό τους δύναμη (σημ.μεταφρ. και «σπερματική δύναμη»), που είναι ένα θανατηφόρο δηλητήριο.. Γιατί τότε δεν γνώριζα τον συντελεστή ή φορέα για να ενισχύσω τον Ερμή-υδράργυρο. Γιατί χωρίς αυτόν τον συντελεστή, ο Ερμής-υδράργυρος είναι άχρηστος.»

Είναι πολύ εύκολο να κάνεις λάθος στην εργασία, και το μεγαλύτερο λάθος είναι όταν ενώνουμε τον Ήλιο με την Σελήνη χωρίς το θειικό οξύ, το οποίο αναφέρεται παρακάτω, και δεν είναι άλλο από το λεγόμενο vitriol, που αποτελεί ακρωνύμιο για την εξής φράση: Visita Interiora Terra Rectificando Invenies Ocultum Lapidem, που σημαίνει «Επισκέψου το εσωτερικό της γης σου, και μέσω της αποκατάστασής της/του καθαρισμού της θα ανακαλύψεις την κρυμμένη πέτρα», το οποίο με την σειρά του σημαίνει πολύ απλά Γνώθι Σ’ Αυτόν και μέσω της Κάθαρσης θα δεις το Είναι σου». Δεν αρκεί το να γνωρίσεις την εσωτερική σου γη, το μέσα σου, την ψυχολογία σου. Πρέπει να καθαρίσεις αυτή τη γη από το «σίδηρο», από την βρωμιά για να βρεις, να αποκαλύψεις και να ανακαλύψεις αυτό που ήδη υπάρχει μέσα σου κρυμμένο. Κι όχι μόνο θα το δεις, αλλά θα το λαξεύσεις κιόλας. Αυτή είναι η Φιλοσοφική Λίθος, η λαξευμένη πέτρα, η Γη μας που έχει καθαριστεί, και που με το καθάρισμα αποκαλύπτει την αληθινή της φύση, την τετραγωνισμένη ή μάλλον κυβική της φύση, αυτή που εκδηλώνεται μέσω των τεσσάρων στοιχείων που εμπεριέχουν το πέμπτο μέσα στα σωθικά του κύβου, και που είναι αυτό που δίνει μορφή στον κύβο... Τότε το χάος... ο κύκλος, τετραγωνίζεται ή μάλλον κυβοποιείται, μορφοποιείται. Αυθαίρετος συμβολισμός; Δεν ξέρω, μπορεί...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κύλησε το βότανο και βρήκε το λάδι Α'



   
Ξύπνησε ένα ωραίο πρωϊνό του Ιούνη το βαλσαμόχορτο και είδε το τρυφερό χεράκι μου με ένα ψαλιδάκι να του κόβει τα ανθάκια. Παραλίγο να στεναχωρηθεί, αλλά όταν είδε πως καθόλου δεν πόνεσε, και αφού το διαβεβαίωσα πως τα λουλουδάκια του θα ζούσαν μια νέα ζωή και θα πρόσφεραν χαρά και ανακούφιση στον κόσμο, χάρηκε και το βαλσαμόχορτο  -και γλύτωσα κι εγώ το βοτανοβρισίδι!

Κάπως έτσι βρίσκεται μια λάτρης των βοτάνων με μια σακούλα φρέσκα, ανοιγμένα λουλούδια βάλσαμου. Κι αφού τα τινάξει ΠΟΛΥ ΑΠΑΛΑ από τυχόν σκόνες τα βάζει σε καλής ποιότητας λαδάκι, κατά προτίμηση ελαιόλαδο, κλείνει καλά-καλά το βάζο του, το φασκιώνει με λευκό πανί και το βάζει στον ήλιο, ή σε ηλιόλουστο μέρος, πχ ένα παράθυρο, για 40 μέρες, ανακινώντας μια φορά την ημέρα το βάζο. Το βαλσαμόλαδο γίνεται ΜΟΝΟ με φρέσκα άνθη, γιατί αποξηραμένα έχουν χάσει το αιθέριό τους που τα κάνει μοναδικά. 

Αυτή η συνταγή για βαλσαμέλαιο είναι μόνο για εξωτερική χρήση. Αν το θέλουμε για πόσιμο -θα πούμε σε άλλη ανάρτηση τις ιδιότητες του βαλσαμέλαιου- καλό είναι να ακολουθήσουμε την ψυχρή μέθοδο εκχύλισης, αφού πρώτα το αφήσουμε για 2-3 μέρες στον ήλιο. Το βάλσαμο για εξωτερική χρήση κάνει για: οκ, τα πάντα σχεδόν. Μολυσμένα τσιμπήματα, πληγές που δεν κλείνουν, έλκη από κατακλίσεις, έλκη ποδιών από ουρικό οξύ, καψίματα, κοψίματα, κυτταρίτιδα, ονυχομηκυτιάσεις, ξηροδερμίες, ακμή και σπυράκια κι ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Εξ ου και το βάζω σε όλες μου τις κηραλοιφές και σε λίγο θα το βάζω και στα σαπούνια μου φαίνεται!!! Το παρόν λοιπόν δεν νοείται να λείπει από ελληνικό σπίτι.

Και πάμε στο σύμφυτο, τον θεραπευτή ιστών και οστών, τον μάγο της ανάπλασης. Οι ρίζες και τα φύλλα του περιέχουν αλλαντοΐνη, μια ουσία ανάπλασης που την βρίσκετε απομονωμένη σε πολλα καλλυντικά και θεραπευτικά σκευάσματα. Έχουν γίνει πολλές μελέτες και έρευνες για την αποτελεσματικότητά του στην οστεοαρθρίτιδα, μια κατεξοχήν ασθένεια των οστών, και το σύμφυτο απέδειξε ότι όχι μόνο αντιμετωπίζει τα συμπτώματα, αλλα θεραπεύει κιόλας σε μεγάλο βαθμό της βλάβες των οστών, καλυτερεύοντας την κίνηση των ασθενών. 
 
Η ρίζα, όπως όλες οι ρίζες, δεν παραδίνεται εύκολα. Θέλει τρόπο, κόπο και πολλή υπομονή. Ένας καλός τρόπος είναι να μουλιάσετε για κανένα μισάωρο την ρίζα, και να συνεχίσετε με τη θερμή εκχύλιση σε μπεν μαρί ή σε βάζο μέσα σε κατσαρολίτσα με νερό, όπου το θερμαίνετε στην χαμηλότερη δυνατή θερμοκρασία για 3-4 ώρες, μετά το αφήνετε να κρυώσει πάνω στο μάτι, ανακατεύετε ελαφρά, και επαναλαμβάνετε την διαδικασία για τουλάχιστον άλλες δύο φορές με την ίδια ρίζα. Δεν αλλάζουμε το υλικό μας εδώ, προσπαθούμε να το "πείσουμε" να μας δώσει τις θεραπευτικές του ουσίες. Εγώ συνολικά το κάνω τέσσερις φορές, γιατί έτσι βγαίνουν μαζί με την ώρα κρυώματος σχεδόν 24 ώρες. Όταν φτιάχνω σύμφυτο... του χαρίζω μια ολόκληρη μέρα και το κάνω με πολλή χαρά και απέραντη ευγνωμοσύνη. Και για να γίνουμε πιο ωμοί... ακόμα κι αν κουραστώ σκέφτομαι ότι με 10 ευρώ θα αγόραζα 100 ml λαδιού, ενώ με τα ίδια λεφτά φτιάχνω σχεδόν ένα λίτρο πολύ δυνατού λαδιού σύμφυτου. Όπως και να το δει κανείς, κερδισμένοι είμαστε.

Ιδού και η πανέμορφη πορτοκαλίζουσα καλέντουλα. Χαζός ήταν ο Γαληνός που την χρησιμοποιούσε ως βασικό συστατικό στην αλοιφή του για την επούλωση των πληγών των μονομάχων; Κι εμείς... με τους μονομάχους τα παιδια μας, την τιμούμε δεόντως και την προσθέτουμε στην κηραλοιφή Πρώτων Βοηθειών κι έχουμε κλείσει πληγές και πληγές σ' αυτά τα τρυφερά γονατάκια που όπου δουν σκαλί ή λακούβα θα πέσουν μέσα να τσακιστούν. Η καλέντουλα έχει τις θεραπευτικές ιδιότητες του βαλσαμόχορτου και όπου κι αν έψαξα βρήκα παρόμοιες χρήσεις. Αντισηπτική, επουλωτική, αναπλαστική, εν ολίγοις τέλεια!
Εγώ λοιπόν χρησιμοποιώ τα δύο λάδια σε ίσες ποσότητες σε πολλές από τις επουλωτικές μου κηραλοιφές και έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Έχω δει σημαντικά αποτελέσματα όταν τα χρησιμοποιώ μαζί. Η Καλέντουλα λοιπόν μπορεί να εκχυλιστεί με οποιονδήποτε από τους τρόπους που ενδείκνυνται για εκχύλιση ανθέων αλλά σας προτείνω τον ακόλουθο, που φαίνεται πως δίνει πιο δυνατό λάδι. Σημειώστε, αναλογίες 50/50 βότανο, λάδι. 

Εδώ στα στραγγίσματα... Και το τουλπάνι μας κάνει.


Βάζετε σε μπεν μαρί το λάδι και την καλέντουλα και το θερμαίνετε ΑΝΟΙΧΤΟ αυτή τη φορά για 1 ώρα περίπου. Μετά τη μία ώρα βάλτε το υλικό σας σε καθαρό αποστειρωμένο βάζο, βάλτε ένα τουλπάνι από πάνω του, και από πάνω κλείστε το βάζο. Καλύτερα να χρησιμοποιήσετε αυτά που είναι για μαρμελάδες, όχι αυτά με το στριφτό καπάκι. Το τουλπάνι θα κρατήσει πιθανή υγρασία, γιατί η καλέντουλα και γενικά τα άνθη κρατάνε υγρασία, ακόμα κι όταν είναι αποξηραμένα. Εμένα μου είχε χαλάσει λάδι καλέντουλας λόγω υγρασίας και ήταν αποξηραμένα καλά και πολλές βδομάδες τα λουλούδια! Μετά αφήστε το βάζο σε ένα φωτεινό παράθυρο για δύο βδομάδες. Και μετά ακολουθείτε την σύνηθη διαδικασία. Θα έχετε ένα μοσχομυριστό λαδάκι. Στην καλέντουλα βάζω συνήθως ηλιέλαιο γιατί μ' αρέσει το απαλό πορτοκαλί χρώμα που παίρνει! Θα το δοκιμάσω και με ελαιόλαδο όμως, με τριπλή εκχύλιση και θα μοιραστώ τα αποτελέσματα! Σε επόμενες αναρτήσεις θα μιλήσουμε και για άλλα βοτανόλαδα. Ο κατάλογος είναι μεγάλος. Υπομονή να έχετε.


Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Τα καλύτερα λάδια βοτάνων...

 ....είναι πάντα αυτά που φτιάχνουμε με τα χεράκια μας. Καταρχάς γιατί τα κάνουμε δυνατά-δυνατά κι όχι νερομπουρμπουλέ σαν του εμπορίου. Και γιατί μοσχοβολάνε βοτανίλα κι όχι λαδίλα. Και γιατί με μια εξωτερική χρήση σε αντίστοιχο πρόβλημα βλέπεις άμεσα αποτέλεσμα. Και γιατί... δεν κατάλαβα από πού κι ως πού πρέπει να χρυσοπληρώνουμε για δώρα που μας δίνει απλόχερα και δωρεάν η μαμά Φύση!!!



Καταρχάς μπορείτε να φτιάξετε εκχύλισμα από φρέσκα βότανα/άνθη ή από αποξηραμένα. Κάποια βότανα εκχυλίζονται καλύτερα φρέσκα, όπως το βαλσαμόχορτο, και άλλα δεν έχουν πρόβλημα όπως και να τα δουλέψεις, πχ η λεβάντα. Υπάρχουν πάλι άλλα, όπως η καλέντουλα, που δίνει καλύτερο αποτέλεσμα με πιο πολύπλοκη διαδικασία, που θα την δούμε στην επόμενη ανάρτηση. 

Σε γενικές γραμμές υπάρχουν τρεις τρόποι να φτιάξουμε εκχυλίσματα βοτάνων:

Η ΚΡΥΑ ΜΕΘΟΔΟΣ, η ευκολότερη, αφού δεν ασχολούμαστε με την εκχύλιση στο στάδιο της ωρίμανσης. Αυτή η μέθοδος ενδείκνυται για εκχύλιση ανθέων και φύλλων.
1. Μαζέψτε τα βότανα ή / και τα λουλούδια σας. Χρειάζεστε τόσα ώστε να γεμίσει το βάζο που θα χρησιμοποιήσετε για την εκχύλιση.
2. Αφήστε τα ένα βράδυ απλωμένα πάνω σε χαρτί κουζίνας να μαραθούν. Πρέπει να αποξηρανθούν καλά πριν την εκχύλιση, αλλιώς η υγρασία θα χαλάσει και θα ταγγίσει το λάδι σας. Φυσικά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε απευθείας αποξηραμένα βότανα, είτε δικά σας είτε από πηγή που ξέρετε πως έχει καλή ποιότητα βοτάνων. Όσο καλύτερο και πιο πρόσφατα αποξηραμένο το βότανο, τόσο περισσότερες οι ουσίες που θα "βγουν" στο λάδι σας. Αν θέλετε να χρησιμοποιήσετε φρέσκα βότανα παραλείπετε αυτό το βήμα και το επόμενο. Γενικά όμως η κρύα μέθοδος δεν προτιμάται για φρέσκα βότανα γιατί χαλάει πολύ πιο εύκολα το λάδι μας. Μάλλον επειδή λείπει η μαγεία του ηλιακού φωτός!
3. "Σπάστε" τα βότανά σας με το χέρι ή κοπανίστε τα ελαφρά σε ένα γουδί. Αν χρησιμοποιείτε φρέσκα βότανα, απλώς στεγνώστε τα καλά για ένα δίωρο με χαρτί κουζίνας. Δεν θα αποξηρανθούν, αλλά η πολλή υγρασία θα φύγει.
4. Βάλτε τα μέσα στο βάζο σας, το οποίο θα έχετε απολυμάνει με λίγο οινόπνευμα. Το βάζο θέλουμε να κλείνει καλά για διάφορους λόγους. Βάλτε τα βότανά σας στο βάζο χωρίς να τα συμπιέσετε και καλύψτε τα με λάδι καλής ποιότητας, κατά προτίμηση ελαιόλαδο, αλλιώς άλλο λάδι ψυχρής έκθλιψης, όπως ηλιέλαιο, αμυγδαλέλαιο κλπ. Βάλτε το πίσω μέρος μιας ξύλινης κουτάλας μέσα στο βάζο και ανακατέψτε ελαφρά για να πάει παντού το λάδι και να ξεφορτωθείτε πιθανές φυσαλίδες αέρα. Όταν επιλέγετε το λάδι σας, σκεφτείτε ότι το ελαιόλαδο έχει την τάση να καλύπτει την μυρωδιά των βοτάνων σας, εκτός αν τα κάνετε σούπερ ντούπερ εκχύλιση, κάτι που δεν είναι εφικτό με την κρύα μέθοδο. Τα υπόλοιπα λάδια είναι πιο "ήπια" με τα βότανά μας. Από την άλλη, το ελαιόλαδο είναι το πιο ανθεκτικό από τα λάδια ακόμα και για την κρύα μέθοδο και το πιο πλούσιο σε ουσίες εννοείται. Οπότε, ζυγίστε τα και αποφασίστε. Εγώ την κρύα μέθοδο δεν την προτιμώ έτσι κι αλλιώς. Αν δεν υπάρχει "φωτιά" στη διαδικασία με κάποιον τρόπο, είτε μέσω του Ήλιου είτε μέσω της κουζίνας μου, έχω θέμα.. 
5. Κλείστε καλά το βάζο και βάλτε του μια ετικετούλα με την ημερομηνία για να ξέρετε πότε να κάνετε τις υπόλοιπες εργασίες σας.
6. Φυλάξτε το σε δροσερό και σκοτεινό μέρος (μακριά από τον ήλιο) για έξι βδομάδες το πολύ αλλιώς μπορεί να χαλάσει.
7. Μετά τις έξι βδομάδες στραγγίξτε καλά το λάδι σας με ένα τουλπάνι, πιέστε όσο περισσότερο μπορείτε τα λαδωμένα σας βότανα, γιατί εκεί είναι το "καλό το πράγμα", και βάλτε το λάδι σας σε καθαρό αποστειρωμένο βάζο, κατά προτίμηση σκούρου χρώματος. Μπορείτε να το φυλάξετε στο ψυγείο.

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ, επίσης ενδείκνυται για άνθη και φύλλα και απαιτεί περισσότερο την προσοχή μας από την προηγοήμενη μέθοδο, έτσι για κάποιους είναι πιο δύσκολη από τις υπόλοιπες θερμές μεθόδους, γιατί πρέπει την πρώτη βδομάδα να το ανοίγεις και να ελέγχεις κάθε μέρα μήπως έπιασε μύκητες το λάδι μας, να ανακινείς το βάζο, να ελέγχεις το χρώμα κλπ κλπ. Από τη δεύτερη βδομάδα απλά ανακινείς κάθε μέρα και ελέγχεις για μύκητες χωρίς να το ανοίγεις, κι αυτό το συνεχίζεις για τις επόμενες δύο ή πέντε βδομάδες που μένουν. Πολλή προσοχή όταν το ανακινούμε να μην δημιουργήσουμε φυσαλίδες αέρα, γιατί αυτές είναι που ενθαρρύνουν την ανάπτυξη μυκήτων. Στην ανάγκη ανοίγουμε και ανακατεύουμε πάλι με την ξύλινη κουτάλα.
Η διαφορά με την προηγούμενη μέθοδο είναι ότι από το τέταρτο βήμα και μετά, το βάζετε είτε απευθείας στον ήλιο για δύο βδομάδες το πολύ, έξω στην βεράντα πχ, είτε σε ένα σημείο με φως για 3-6 βδομάδες. Μπορούμε στις 2 βδομάδες περίπου να ανανεώσουμε το λάδι μας με νέο βότανο, και να το αφήσουμε άλλο τόσο. Έτσι θα γίνει πιο δυνατό. Μπορούμε να το κάνουμε μέχρι τρεις φορές άνετα αυτό. Συνολικά μέχρι έξι βδομάδες και πάλι. Ένα τιπ: μπορούμε να ανοίγουμε μια φορά τη βδομάδα το βάζο, για να ελέγχουμε αν έχει υγρασία στο κάτω μέρος του καπακιού, και να την σκουπίζουμε. Η υγρασία είναι no, no, no κατάσταση. Η υγρασία κια οι φυσαλίδες. Σημειώσατε; 

Μπράβο... Πάμε παρακάτω, στα ωραία!

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΘΕΡΜΗΣ ΕΚΧΥΛΙΣΗΣ ΣΕ ΜΠΕΝ ΜΕΡΙ, ΦΟΥΡΝΟ, Ή ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΓΑΣΤΡΑ (crockpot). Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα και ηλεκτρική κουβέρτα, λένε, και δεν έχω καμία αμφιβολία. Σίγουρα όμως μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ηλεκτρικός παρασκευαστής γιαουρτιού ή ηλεκτρικό φουρνάκι. Είναι η αγαπημένη μου και ενδείκνυται για τις περισσότερες εκχυλίσεις, ειδικά για ρίζες και φλοιούς δέντρων, που δεν εκχυλίζουν εύκολα τις θεραπευτικές τους ουσίες. Μόνο για τα βότανα που εκχυλίζονται φρέσκα δεν κάνει, όπως το βαλσαμόχορτο. Επίσης βολεύει πολύ γιατί απαιτούνται μόλις μερικές ώρες για να έχεις ένα πολύ δυνατό θεραπευτικό λάδι της αρεσκείας σου!

Ας δούμε την διαδικασία και τους διαφορετικούς τρόπους. 

-ΣΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ: Βάλτε τα βότανά σας σε ένα σχετικά χαμηλό πυρέξ, αλλά αρκετά βαθύ για να χωρέσει τα βότανά σας μαζί με το λάδι, χωρίς να γεμίσετε το φούρνο λάδια κι άντε μετά να καθαρίζετε! Το λοιπόν, βάζετε τα βότανά σας και τα καλύπτετε με το λάδι σας. Καλύπτετε το πυρέξ. Πολλά έχουν δικό τους καπάκι, ή τουλάχιστον αυτό το σετάκι που πήρα δώρο γάμου έχει. Μερσί, θεία! Ανάβετε τον φούρνο στη χαμηλότερη θερμοκρασία ή γύρω στους 40 βαθμούς και το αφήνετε 3-5 ώρες. Το ιδανικό είναι να το αφήσετε όλη μέρα, αλλά ποιος έχει την υπομονή. Εγώ την έχω... περιέργως! Πρέπει όμως να το παρακολουθείτε πού και πού, να ανακατεύετε με μια ξύλινη κουτάλα -το αντίστοιχο της ανακίνησης των προηγούμενων μεθόδων. Όσο θα περνάει η ώρα θα βλέπετε να αλλάζει το χρώμα και πιθανά και η μυρωδιά. Μην το ζαλίσετε με το άνοιξε-κλείσε του φούρνου, αλλά μην το ξεχάσετε κιόλας! Όταν αποφασίσετε ότι ήρθε η ώρα να κλείσετε τον φούρνο σας, κάντε το, αλλά μην βγάλετε ακόμα από μέσα το πυρέξ. Αφήστε το να "κρυώσει" μέσα, δε θα πάρει πάνω από μια ώρα. Και μετά συνεχίζετε κανονικά, στραγγίζοντας με το τουλπάνι κλπ. Για πιο δυνατή εκχύλιση, σ' αυτή τη φάση μπορείτε να ανανεώσετε και πάλι τα βότανά σας στο ίδιο λάδι και να επαναλάβετε την διαδικασία, στον ίδιο χρόνο περίπου. Πχ το θερμάνατε 4 ώρες; Ξανακάντε το ίδιο με το νέο βότανο. 24 ώρες; Το ίδιο. Μπορείτε να το κάνετε και πάλι μέχρι τρεις φορές. Βασικά μπορείτε να το κάνετε και τέσσερις και πέντε και δέκα φορές, αλλά ειλικρινά θα είναι περιττό μετά τις τρεις, ή τέλος πάντων αν είναι να το κάνετε παραπάνω, προτιμήστε μια από τις επόμενες μεθόδους, αδελφέ! Δε θα εκχυλίζετε το ίδιο βότανο όλο το χρόνο, έλεος!
Θα σας πω πως τα καλύτερα λάδια τα θερμαίνουν είτε σε ηλεκτρικό φουρνάκι είτε σε crockpot για μία ολόκληρη βδομάδα, ανανεώνοντας άλλες δύο φορές τα βότανα. Κάνουν τριπλή εκχύλιση στο ίδιο λάδι δηλαδή, συνολικά σε περίοδο τριών εβδομάδων. Τρομερό και φοβερό το αποτέλεσμα! Τα χρώματα και οι μυρωδιές δεν περιγράφονται!!! Δεν μυρίζει λάδι, ούτε έχει το χρώμα του λαδιού. ακόμα κι αν έχει χρησιμοποιηθεί ελαιόλαδο, που είναι πολύ βαρύ και δύσκολο λάδι. Αλλά σίγουρα δεν ενδείκνυται για όσους εργάζονται ή λείπουν ώρες από το σπίτι. Ένα σαββατοκύριακο όμως θα μπορούσατε να το αφιερώσετε, έτσι δεν είναι; Επίσης μπορείτε να εκχυλίσετε στον ίδιο φούνρο δύο ή περισσότερα βότανα, ανάλογα πόσα πυρέξ μπορείτε να "χωρέσετε". Κάποιοι βάζουν κατευθείαν τα βάζα, αλλά μέσα σε ένα βαθύ ταψί που έχει μέσα νερό. Πολύ οικονομική μέθοδος γενικά... κι αν δείτε τις τιμές που χρεώνουν για κάποια λάδια, θα συμφωνήσετε!

-ΣΕ ΔΙΠΛΗ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ Ή ΜΠΕΝ ΜΑΡΙ. Πολύ βολικό επίσης, αλλά απαιτεί ακόμα περισσότερο την προσοχή σας, γιατί εδώ βάζετε νερό σε μια κατσαρόλα και μπορείτε να κάνετε τα εξής: 1. Να τοποθετήσετε το ΚΛΕΙΣΤΟ βάζο σας με το βότανο και το λάδι μέσα στην κατσαρόλα με το νερό -σ' αυτή την περίπτωση το νερό δεν πρέπει να είναι τόσο πολύ που να μην μπορεί να σταθεί το βάζο πχ. 2. Να βάλετε περισσότερο νερό στην κατσαρόλα κι από πάνω βάζετε ένα μπεν μαρί ή κάτι σχετικό, στο οποίο μπορείτε να στερεώσετε ένα ή περισσότερα βάζα με βότανα και λάδι ή απλά δουλεύετε απευθείας μέσα στο μπεν μαρί, αλλά σ' αυτή την περίπτωση πρέπει να έχετε κάτι να το καλύψετε όσο θα θερμαίνεται, έστω και ελαφρά ανοιχτό.. Αυτό το πράγμα στη φωτογραφία που είναι ορθάνοιχτο και χάσκει, εγκώ ντεν το καταλαβαίνει!!! Δεν μαγειρεύουμε φασολάδα, χρυσή μου, βοτανόλαδο φτιάνουμε!
Προσωπικά σας προτείνω ένα πείραμα. Να θερμάνετε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο άνθη καλέντουλας. Την μία δόση να την κάνετε με ανοιχτό το μπεν μαρί σας και την άλλη δόση με κλειστό. Και ελάτε να μου πείτε την διαφορά στο χρώμα καταρχήν, που συνεπάγεται εκχύλιση ουσιών που δεν εκχυλίστηκαν στην πρώτη περίπτωση! Τι να λέμε τώρα... Στα κλειστά και υγρά μέρη γίνονται τα θαύματα της φύσης!

Εγώ χρησιμοποιώ την δεύτερη μέθοδο του μπεν μαρί αλλά με βάζα, και έχω καταβολευτεί με ένα τρυπητό πράγμα που είχε η χύτρα ταχύτητός μου, το οποίο έρχεται και κάθεται ακριβώς πάνω από μια μικρότερη κατσαρόλα. Επειδή δεν είναι κοίλο αλλά επίπεδο, μπορώ να βολέψω μέχρι και τρία μεγάλα βάζα, και επειδή είναι τρυπητό ανανεώνω το νερό της κατσαρόλας με ένα μπρίκι απευθείας χωρίς να το σηκώνω. Ανάβουμε στην χαμηλότερη θερμοκρασία, πχ στο 1, το μάτι μας, και αφήνουμε για 2-4 ώρες το λιγότερο. Θέλει πολλή προσοχή αυτή η μέθοδος γιατί το νερό αν και στην χαμηλότερη θερμοκρασία "σώνεται" πιο γρήγορα απ' ό,τι φαντάζεστε και μπορεί να βρεθείτε με κατεστραμμένη κατσαρολίτσα. Κρίμας είναι... Για πιο δυνατή εκχύλιση ανανεώνουμε και πάλι τα βότανα, αφού το αφήσουμε να κρυώσει ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΑΤΙ, και επαναλαμβάνουμε την διαδικασία μέχρι άλλες δύο φορές. Σούπερ ντούπερ...Εδώ το λάδι μας δείχνει να ανεβάζει περισσότερο θερμοκρασία, γι' αυτό καλό είναι να μην το κάνουμε πάνω από 4 ώρες τη φορά... αλλά δίνει εξαιρετικά δυνατά λάδια. Το λάδι ιπποκαστανιάς και το λάδι σύμφυτου έτσι το κάνω και γίνεται τέλειο! Με τριπλή εκχύλιση εννοείται! Αλλά και το καροτέλαιο έτσι το έκανα τελευταία. Θα δούμε ξεχωριστά πώς εκχυλίζονται κάποια βότανα, γιατί υπάρχουν μικρές διαφορές και κόλπα για το καθένα. Πχ το καροτέλαιο το βάζουμε απευθείας πάνω στο μάτι σε κατσαρολάκι, κι όχι σε διπλή κατσαρόλα ή μπεν μαρί. και κλείνουμε το κατσαρολάκι μας. Περισσότερα στην επόμενη ανάρτηση.

-Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΟΣ -CROCKPOT Ή ELECTRIC OVEN ROASTER.. Αυτό το λοιπόν είναι ένα εργαλείο που έχω ζητήσει δώρο από τον Άη Βασίλη γι' αυτά τα Χριστούγεννα. Το δεύτερο βασικά. Ήμουν πολύ καλό κορίτσι όλο το χρόνο γι' αυτόν και μόνο τον λόγο. Ελπίζω να μην με απογοητεύσει... ο Άη Βασίλης... γιατί θα θυμώσω... Ακούς, Λουκάααααααα;
Για να δουλέψει αυτή η μέθοδος πρέπει το crockpot σας να έχει ρύθμιση για "ζέσταμα". Το roaster δεν έχει τέτοια προβλήματα. Μπορείτε να δουλέψετε και πάλι με διάφορα βάζα, μέχρι και πέντε απ' ό,τι διαβάζω... Αχ, ο παράδεισος! Τα βάζετε μέσα και τα αφήνετε για 3 - 6 περίπου ώρες στο crockpot ή ... πολύ περισσότερο, πχ μέχρι και τρεις βδομάδες σχεδόν, στο roaster! Εξ ου και το παρόν εργαλειάκι είναι πολύ αγαπητό στους σύγχρονους herbalists, και... αχ... το θέλω πολύ λέω. Και δεν είναι ακριβό! Εννοείται πως μπορείτε να ανανεώσετε και πάλι τα βότανά σας και να επαναλάβετε την διαδικασία για τρεις συνολικά φορές.

Κι ένα τιπ: η λιγότερη αλλά και προτεινόμενη ογκομετρική ποσότητα βοτάνου σε σχέση με λάδι που μπορείτε να βάλετε είναι 1 προς 4. Έτσι λένε οι περισσότεροι, αλλά έχω διαβάσει σε άπειρες πηγές από επαγγελματίες όλων των εποχών -στην κυριολεξία από τον 15ο αιώνα μέχρι και σήμερα- και έχω εμπειριώσει και η ίδια, και δεν βλέπω κανέναν λόγο να μην είναι έτσι ακριβώς, πως όσο περισσότερο βότανο βάζετε -όπως και όσο πιο πολλές εκχυλίσεις στο ίδιο λάδι κάνετε- τόσο πιο δυνατό θα είναι το λάδι σας. Προσωπικά προτιμώ την αναλογία 50:50 για μονή εκχύλιση και 30:70 όταν πρόκειται να το ανανεώσω το βότανο. Καμιά φορά δεν υπολογίζω καν τις αναλογίες. Απλά γεμίζω το βάζο μου με το βότανο και μετά το καλύπτω με το λάδι, αφήνοντας ελάχιστο κενό από το λάδι μέχρι το καπάκι. Ή ανάλογα πόσο βότανο έχω, το βάζω μέσα και καλύπτω με το λάδι μου και συνεχίζω την διαδικασία. Δεν χρειάζεται να είστε με μια ζυγαριά παραμάσχαλα.
Κάποια λάδια, όπως το καγιέν ή η κανέλα που είναι πολύ θερμαντικά, δεν υπάρχει λόγος να τα κάνετε τόσο τούρμπο ή να τα εκχυλίσετε για ώρες ή για περισσότερες από μία φορές, γιατί κινδυνεύετε ακόμα και να σας κάψουν. Αλλά άλλα λάδια όπως το σύμφυτο, η καλέντουλα, η ιπποκαστανιά, η λεβάντα... και γενικά οποιοδήποτε μη-θερμαντικό λάδι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην πάρετε όσο το δυνατόν περισσότερες ουσίες. Πιο πολύ σεβασμό δείχνετε έτσι στο βότανο, παρά αν το "αγγίξετε" ίσα-ίσα με την επεξεργασία σας και μετά το πετάξετε με άλλες τόσες ουσίες μέσα του που θα πάνε χαμένες... Εδώ άλλωστε μιλάμε για λάδια για εξωτερική χρήση, κι όχι για μαγείρεμα και εσωτερική κατανάλωση, οπότε θέλουμε στο φουλ τις ιδιότητες των βοτάνων μας! Σωστά;

Σωστά...

Πάρτε και μια φωτογραφία από την κατάληψη που έχουν κάνει τα λαδάκια στην πόρτα του ψυγείου! Αναγκάστηκα να ζητιανέψω ένα ψυγειάκι για τα υλικά μου. Αλλά τι να έκανα; Σε λίγο δε θα έχουμε χώρο ούτε για το φαΐ μας! Θα με χωρίσει ο άντρας μου, καταλαβαίνετε; Όχι, δεν καταλαβαίνετε ακόμα. Όταν αρχίσετε να φτιάχνετε κι εσείς λαδάκια, τότε θα με καταλάβατε...



Μείνετε συντονισμένοι. Εντός των υπόλοιπων ολίγων ημερών ακολουθούν οδηγίες για συγκεκριμένα βότανα και άλλα μυστικά για ωραίους παλιούς και νέους βοτανολάτρεις!

ΥΓ Έκανα τις διορθώσεις μου και τις συμπληρώσεις μου και ετοιμάζω ήδη την δεύτερη ανάρτηση. Μέχρι τότε ονειρευτείτε λαδάκια μοσχομυριστά και το κυριότερο θεραπευτικά! Να, σαν αυτό με το κόκκινο καπάκι δεξά στην πάνω φωτογραφία. Δεν φαίνεται αλλά είναι κατακόκκινο και είναι ένα λάδι πόνου, έτσι ακριβώς το λέω. Αυτό με την μυρωδιά και μόνο σού θεραπεύει όλους τους πόνους. Βάζω μια ποσότητα πλέον και στην κηραλοιφή του πόνου. Δεν τολμάω να το βάλω μόνο του πάνω σε ώμο... εκτός αν έχω καμιά ψύξη!!!

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Η Αμερικάνικη Πολυθρόνα...


Στην πρώτη μου ανάρτηση σε αυτό το μπλογκ είχα πει ότι ίσως ανέβαζα και τις μικρές ή μεγάλες μου ιστορίες που κάποτε θεωρούσα πολύ σημαντικές όταν έβλεπα μέσα απ' αυτές ένα μέλλον ήρεμο σε ένα γραφείο με θέα έναν κήπο - ακόμα κι αν το γραφείο ή ο κήπος ήταν κι αυτά ένα αποκύημα της φαντασίας μου- όπου έγραφα και έγραφα και έγραφα. Τελικά καλά το έβλεπα, ποτέ δεν σταμάτησα να γράφω, αλλά σταμάτησα να γράφω για πράγματα της φαντασίας μου. Και ξέρω γιατί. Κάποια συνειδητά σταμάτησα να τα γράφω γιατί πλέον δεν ήταν συντονισμένα με το μέσα μου. Άλλα απλά τα κατέστρεψα γιατί επιτέλεσαν το έργο τους, άλλα κρύφτηκαν από φόβο μπροστά στην καταστροφική μου μανία μα τα ξετρυπώνω ένα-ένα, και άλλα νιώθω πως περιμένουν υπομονετικά σε ένα γραφείο στην άκρη του μυαλού μου με θέα έναν κήπο. Νομίζω πως είναι η καλύτερη ευκαιρία να διώξω ό,τι θέλει να πεθάνει και να βγάλω στο φως ό,τι θέλει να φανερωθεί. Και θα ξεκινήσω σχεδόν αυτοβιογραφικά την πορεία μιας συγγραφέως που ποτέ συγγραφέας δεν υπήρξε, με την πρώτη μου ολοκληρωμένη ιστορία που με έβαλε στο ταξίδι της συγγραφής, όταν επιλέχθηκε ανάμεσα σε πολλές σε διαγωνισμό το 1997 και εκδόθηκε μαζί με άλλες 20 ιστορίες από τον Καστανιώτη. Είναι επίσης η πρώτη ιστορία που ακυρώθηκε ολοκληρωτικά μέσα μου για λόγους που πιθανά κάποιοι που με ξέρουν έστω και λίγο θα κατανοήσουν. Εδώ μπαίνει γιατί μ' αρέσει όλα τα πράγματα να είναι στη θέση τους, κι αυτό γίνεται αυτή τη στιγμή. Αν γράψω καινούργιες ιστορίες, θα μπουν επίσης στο μπλογκ μου. Δεν ζητάω κριτική ούτε καλή ούτε κακή, γιατί δε θα με βοηθούσε πουθενά, αφού την αυτοκριτική της Πέγκυς-συγγραφέως την έχω ήδη κάνει και συνεχίζω να την κάνω κάθε φορά που γράφω έστω και μία λέξη. Αν θέλετε να γράψετε κάτι να το κάνετε επειδή το έχετε εσείς ανάγκη κι όχι επειδή ίσως νομίζετε ότι το έχω εγώ. Μέσα από κάθε γραπτό μου οι πιο ψιλιασμένοι θα αναγνωρίσουν κομμάτια μου και την εξέλιξή μου συναισθηματικά, διανοητικά, εσωτερικά ή ανάλογα με το "βλέμμα" του ό,τι μπορεί ο καθένας να δει σε μένα.. Κάποια από αυτά τα κομμάτια μου έχουν πεθάνει, κάποια γεννήθηκαν μέσα απο τις ίδιες τις ιστορίες και κάποια είμαι Εγώ αυτή τη στιγμή.

Καλή ανάγνωση και να θυμάστε ότι διαβάζετε αυτό που ήμουν πριν από 15 σχεδόν χρόνια.


                                 Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ



Η καλύτερη ώρα της ημέρας είναι όταν βγάζει τα χοντρά μυωπικά γυαλιά του και ξαπλώνει στην υπέροχη πολυθρόνα του. Με τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι του μικρού καθιστικού και το τηλεκοντρόλ στο χέρι νιώθει ήδη χαλαρωμένος. Οταν έρχεται στο σπίτι απο την δουλειά, βγάζει πάντα τους φακούς επαφής και φοράει αυτά τα απαίσια γυαλιά, εκτός κι αν έχει παρέα μαζί του. Δεν έχει αφήσει κανέναν, και πολύ περισσότερο καμία, να τον δει με τα γυαλιά του. Γύρω στη μία με δύο το πρωί όμως αν δεν καθίσει μπροστά στην τηλεόραση με γυμνούς οφθαλμούς, ξέρει οτι δεν πρόκειται να κοιμηθεί όλο το βράδυ. Βέβαια δεν βλέπει τίποτα χωρίς τα γυαλιά του, δεν βλέπει τίποτε απο αυτά που βλέπουν οι άλλοι. Απο μικρός κατάλαβε οτι ο κόσμος του καθενός είναι αυτός που τα μάτια του αντιλαμβάνονται σαν κόσμο. Θεωρούσε τον εαυτό του τυχερό, γιατί ζούσε ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Βυθίστηκε στην μαλακωσιά της πολυθρόνας του λοιπόν κι άνοιξε την τηλεόραση. Καμιά φορά έκλεινε όλα τα φώτα στο σαλόνι κι άλλαζε με απίστευτα γρήγορο ρυθμό τα κανάλια. Δημιουργούσε έτσι μία κάπως μυστηριακή ατμόσφαιρα. Το ίδιο έκανε κι αυτό το βράδυ. Οι εικόνες διαδέχονταν η μία την άλλη, στέλνοντας τα κάπως θολά οπτικά σήματα. Για δέκατα του δευτερολέπτου επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι. Κι ενώ προλάβαινε να νιώσει την παγωμένη ψυχή του σκοταδιού, είχε την εντύπωση πως όλες οι εικόνες γίνονταν μία. Ολα τα χρώματα θολά κι αχνά, μόνο το σκοτάδι ήταν πεντακάθαρο.
Ενιωσε τα μάτια του να κλείνουν. Βαριόταν όμως να σηκωθεί και να πάει στο κρεβάτι του. Ειχε βολευτεί για τα καλά στην πολυθρόνα. Ενιωθε και μία γλυκιά ζεστασιά. Ασυναίσθητα έκλεισε την τηλεόραση και βυθίστηκε μαζί με το δωμάτιο στο σκοτάδι. Βρισκόταν στο ενδιάμεσο διάστημα ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνο. Τότε που δεν αναγνωρίζεις το πραγματικό απο το φανταστικό. Μόνο αγγίζοντας χαλαρά με τα δάχτυλα την πολυθρόνα του καταλάβαινε αν είχε κοιμηθεί ή όχι.
Ηταν ένα απλό βαμβακερό ύφασμα. Τόσο απαλό όμως, τόσο ευχάριστο στην αφή, σαν το δέρμα των γυναικών που απολάμβανε αρκετά συχνά. Ειχε μεγάλη αδυναμία στο απαλό δέρμα. Και του ήταν πολύ εύκολο να καταλάβει με μία ματιά πώς θα ήταν στην αφή το δέρμα μίας οποιασδήποτε γυναίκας. Δεν τον ένοιαζε αν θα ήταν όμορφη. Συχνά αυτοσαρκαζόταν λέγοντας ότι είχε αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση της αφής εξαιτίας της στραβωμάρας του.
Χάιδεψε ανεπαίσθητα το μπράτσο της πολυθρόνας και χαμογέλασε το ίδιο ανεπαίσθητα μέσα στον λήθαργό του. Ολόκληρο το κορμί του θυμήθηκε την ευχαριστη αίσθηση της χτεσινοβραδινής συντρόφου του. Σχεδόν μύρισε το άρωμα του κορμιού της. Του γεννήθηκε η ίδια ερωτική διάθεση που το προηγούμενο βράδυ τον είχε οδηγήσει στην αγκαλιά αυτής της απαλής γυναίκας. Θυμήθηκε ότι χαιδεύοντας την μέσα πλευρά του μπράτσου της έβγαζε μικρά, ιδιαίτερα ερεθιστικά  βογγητά. Είχε ανοίξει με την μεγαλύτερη άνεση τα πόδια της, τα οποία είχε ακουμπισμένα στα μπράτσα της πολυθρόνας.
Αυτή ήταν η αγαπημένη του στάση, η «στάση του γυναικολόγου» όπως την έλεγε. Γι’αυτό συχνά οδηγούσε τις περιστασιακές ερωμένες του στην πολυθρόνα. Πολύ λίγες είχε γευτεί στην άνεση του κρεβατιού του. Κι αυτές όμως δεν φαίνονταν να νοιάζονται για το πού θα γινόταν το μοιραίο. Μόνο το πότε τις ένοιαζε, και συνήθως όσο πιο γρήγορα προχωρούσαν τα πράγματα τόσο το καλύτερο.
Μούδιασε. Ενιωσε να τον πιέζει αφάνταστα το όργανό του. Του πέρασε απο το μυαλό να ξαλαφρώσει κάπως την κατάσταση, αλλά δεν είχε διάθεση. Ειχε χάσει την βολή του όμως και σηκώθηκε βαριεστημένα. Προχωρώντας στο σκοτάδι, κατάφερε να φτάσει μέχρι την τουαλέτα. Επέστρεψε στην πολυθρόνα χωρίς να ανάψει ούτε ένα φώς.


Ηταν μόνος του μέσα σε μία βάρκα. Τριγύρω του δεν υπήρχε στεριά. Κοίταξε το νερό περιμένοντας να διακρίνει κάποια μορφή ζωής. Δεν κολυμπούσαν ψάρια, και το νερό, ενώ ήταν πεντακάθαρο, έμοιαζε να μην κινείται στο ελάχιστο. Λες και κάποιος τον είχε βάλει στην βάρκα και είχε ζωγραφίσει γύρω του το γαλάζιο νερό και τον γαλάζιο ουρανό. Μέσα στην απέραντη ηρεμία ένας υπόκωφος θόρυβος τον τάραξε. Στριφογύριζε αλαφιασμένος το κεφάλι του, προσπαθώντας να καταλάβει απο πού ερχόταν.
Ανοιξε τα μάτια του ακόμα ταραγμένος, και αυθόρμητα σκέφτηκε: το τηλέφωνο! Συνειδητά πλέον ανησύχησε. Η ώρα ήταν τρεισήμισι τα ξημερώματα. Μήπως ο πατέρας του  έπαθε κάτι; Τα κωλοκρυώματα στην ηλικία του είναι πολύ επικίνδυνα.
«Ναι;» ανάσανε κοφτά, περιμένοντας την απάντηση.
«Ε…συγγνώμη για την ώρα! Δεν ήθελα να ανησυχήσεις.»
Δεν είναι δυνατόν! Ηταν η νεά του συνάδελφος. Αυτή με το υπέροχο δέρμα. Απο τις λίγες γυναίκες που ενώ είχε τόσο όμορφο δέρμα δεν του έκανε απολύτως καμία αίσθηση. Δαγκώθηκε και ένιωσε να σφίγγεται ολόκληρο το σώμα του απο τα νεύρα.
«Τρέχει τίποτα; Είσαι καλά;» ρώτησε, καταφέρνοντας να δείξει κάποιο μικρό ενδιαφέρον.
Η μαλακισμένη επειδή την είχε φιλήσει μία φορά απέκτησε ξαφνικά το δικαίωμα να τον παίρνει στο τηλέφωνο στις τρεισήμισι το βράδυ;
Η φωνή απο το τηλέφωνο συνέχισε κάπως διστακτικά:
«Είχες πει ότι αργείς να κοιμηθείς το βράδυ και μια και αύριο δεν δουλεύουμε…Είσαι και στο σπίτι, δεν περίμενα να σε βρω! Δεν μ’έπαιρνε ο ύπνος κι έτσι κι αλλιώς θα βγω. Αν έχεις διάθεση να βρεθούμε…»
Την έκοψε κάπως ευγενικά, μην πιστεύοντας κι ο ίδιος οτι της ζητούσε, αν δεν την πειράζει, να έρθει στο σπίτι του, γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν έχει διάθεση για έξω.
Η ικανοποίηση στην φωνή που ερχόταν απο το τηλέφωνο ήταν έκδηλη. Σε μισή ώρα θα ήταν εκεί. Κατέβασε το ακουστικό.
Για να εκδικηθεί λές τον εαυτό του, άναψε μεμιάς όλους τους διακόπτες του σαλονιού. Το δωμάτιο έμοιζε να χάνεται μεσα στην ένταση του φωτισμού. Ετριψε τα μάτια του και προχώρησε για άλλη μία φορά προς την τουαλέτα.
Πώς θα έβαζε τώρα τους φακούς; Φτού σου ρε πούστη! Τί γκαντεμιά είναι αυτή; Δεν τους βάζω! Ετσι κι αλλιώς για γαμήσι έρχεται. Γαμάω μία χαρά και χωρίς να βλέπω!
Σταμάτησε για λίγο ό,τι έκανε και αναλογίστηκε τις ίδιες του τις σκέψεις. Γέλασε. Μήπως είμαι ένα σωβινιστικό γουρούνι; Χάιδεψε με την ανοιχτή του παλάμη το στήθος του και, σηκώνοντας το ένα φρύδι σκέφτηκε: μάλλον ένα νυσταγμένο γουρούνι είμαι… Δεν βαριέσα. Ενιωσε να του φτιάχνει κάπως η διάθεση.
Βλέποντάς την στην πόρτα του φάνηκε λίγο διαφορετική.
«Εκοψες τα μαλλιά σου;» τη ρώτησε εύθυμα.
Εκείνη έστρωσε τα μαλλιά της ντροπαλά, κοκκινίζοντας λίγο.
«Σου πάνε πολύ. Σήμερα τα έκοψες;»
Φάνηκε αμέσως να αναθαρρεύει και, μπαίνοντας μέσα, είπε:
«Ναι, μετά την δουλειά, και νιώθω πολύ καλύτερα.»
Παρόλο που ήταν διατεθειμένος να κάνει ό,τι περνάει απο το χέρι του για να κυλήσει όμορφα η βραδιά, τσαντίστηκε όταν την είδε να κατευθύνεται προς την πολυθρόνα του και τελικά να κάθεται. Συγκρατήθηκε όμως. Ειχε βάλει και τους φακούς του και ήδη το είχε μετανιώσει. Ενιωθε λές και κάποιος είχε πετάξει άμμο μέσα στα μάτια του.
Ορθιος ακόμα κατάφερε να της χαμογελάσει. Ναι, και αυτός θα ήθελε έναν καφέ. Και, μη νομίζεις, ούτε αυτόν τον γεμίζει η συγκεκριμένη δουλειά. Ασφαλώς και είναι αναγκαίο κακό και είναι σημαντικό να ασχολείσαι με κάτι στον ελεύθερο χρόνο σου. Τα γραμματόσημα, όχι, δεν τον ενδιαφέρουν. Τί του αρέσει; Του αρέσει πολύ η πολυθρόνα του.
«Δηλαδή;»
Τί πάει να πει «δηλαδή»; Τη λατρεύει την πολυθρόνα του. Ειναι μία παλιά αμερικάνικη πολυθρόνα. Την αγόρασε σε εξευτελιστική τιμή. Τη σουλούπωσε λίγο, άλλαξε και το ύφασμα και νάτη. Του κρατάει συντροφιά τρία χρόνια τώρα.
«Είναι όντως πολύ ωραία, και πολύ αναπαυτική», απάντησε η γυναίκα, περνώντας τα χέρια της πάνω απο τα μπράτσα της πολυθρόνας.
Αποτύπωσε αυτή την εικόνα. Δεν είχε τίποτα το ερωτικό σαν εικόνα, απλώς τον έκανε να νιώσει κάπως πιο άνετα. Λές και η πολυθρόνα ήταν φτιαγμένη γι’ αυτή την γυναίκα. Ή το αντίθετο…
Την άκουγε να του λέει για το πόσο άσχημα ένιωθε που δεν είχε κάνει ακόμα φίλους. Δεν περνούσαν με τίποτα οι μέρες.
Είχε ακουμπισμένο το κεφάλι της στην πλάτη της πολυθρόνας και το μετακινούσε ελάχιστα με κάθε της κίνηση. Παρατήρησε, χωρίς να το θέλει, ότι τα κοντά της μαλλιά είχαν ηλεκτριστεί απο την επαφή με το ύφασμα. Τα φαντάζονταν να προσπαθούν να αποδεσμευτούν απο την δύναμη της πολυθρόνας. Δεν μπορούσαν όμως. Παρέμεναν αδιάρρηκτα δεμένα μαζί της. Κάποια στιγμή είχαν ηλεκτριστεί τόσο πολύ, που κοιτάζοντας τη γυναίκα στα μάτια είχε την εντύπωση ότι ένα στεφάνι είχε σχηματιστεί γύρω απο το πρόσωπό της.
«Ωχ, γαμώτο! Μόλις λούστηκα και κοίτα πώς γίνανε!»
Προσπαθούσε να τα τιθασεύσει πατώντας τα με τα χέρια, τίποτα όμως.
«Δεν πειράζει. Είναι πολύ όμορφα».
Τη στιγμή που σαν αποσβολωμένος της έλεγα αυτά, ένιωσε τα μάτια του να τσούζουν… Δεν άντεχε άλλο. Ζήτησε συγγνώμη και πήγε με μεγάλα βήματα στην τουαλέτα. Επέστρεψε νιώθοντας πολύ καλύτερα.
Μπαίνοντας στο σαλόνι έριξε μία ματιά προς το μέρος της γυναίκας, θέλοντας να της εξηγήσει ότι έβγαλε τους φακούς γιατί τον ενοχλούσαν αφάνταστα. Σε αυτή τη βιαστική ματιά του φάνηκε οτι η γυναίκα δεν καθόταν πια στην πολυθρόνα. Ή τουλάχιστον δεν ξεχώριζε η φιγούρα της. Ξεχώρισε μόνο το θολό σχήμα της πολυθρόνας του.
«Είσαι καλά;» άκουσε την φωνή απο την πολυθρόνα.
Εκανε ένα μικρό, αργό βήμα μπροστά για να κάτσει στην θέση που καθόταν πρίν. Μ’αυτό το μικρό βήμα όμως άρχισε να αποκαλύπτεται η φιγούρα της γυναίκας. Εκανε αυθόρμητα ένα μεγαλύτερο βήμα πίσω και έκατσε στην άλλη πολυθρόνα, ακριβώς απέναντι. Η φιγούρα της γυναίκας εξαφανίστηκε πάλι.
«Εισαι καλά;» ακούστηκε πιο ανήσυχη η φωνή της πολυθρόνας.
«Πολύ καλά. Πολύ καλά», απάντησε χαμογελώντας διάπλατα.
Η φωνή της πολύθρόνας συνεχισε αφηγούμενη τα προβλήματα και τις βαθύτερες ανησυχίες μίας γυναίκας που ήρθε απο μία πολύ μακρινή πόλη, μίας γυναίκας που εγκατέλειψε τους γονείς της και κάποιο φιλαράκο –πολύ ερωτευμένο μαζί της, λέει- για να ζήσει μόνη της και να αντιμετωπίσει την μοίρα της.
Μιλούσε αργά και ρυθμικά. Η ακατάπαυστη ομιλία της συνεχίστηκε για αιώνες. Δεν καταλάβαινε αν τα μάτια του παρέμεναν ανοιχτά ή άν είχε αφεθεί στον βασανιστικό ρυθμό της φωνής. Μιλούσε, μιλούσε και μετά ησυχία…

Σηκώθηκε απο την αμερικάνικη πολυθρόνα του και, όπως κάθε πρωί εδώ κι ένα χρόνο περίπου, πήγε στην κουζίνα και άναψε το γκαζάκι. Γέμισε με νερό το μπρίκι και έριξε μέσα τρεις κουταλιές ελληνικό καφέ. Εβγαλε δύο φλυτζάνια. Στο ένα έβαλε μία γεμάτη κουταλιά ζάχαρη και άφησε το κουταλάκι μέσα. Οπως κάθε πρωί εδώ κι ένα χρόνο περίπου βαριόταν να φτιάξει ένα σκέτο καφέ κι ένα μέτριο κι έτσι έβαζε τη ζάχαρη στο φλυτζάνι και απλώς το ανακάτευε.
Ηταν Σάββατο. Θυμήθηκε το πρώτο τους Σάββατο. Πάλι είχε φτιάξει καφέ και για τους δυο. Ειχε νιώσει την ανάγκη να τη φροντίσει. Εκείνο το βράδυ δεν είχαν κάνει έρωτα στην πολυθρόνα, γιατί αυτή δεν ήθελε η πρώτη τους φορά να είναι πάνω σε μία πολυθρόνα. Ούτε η δεύτερη φορά τους ήταν πάνω στην πολυθρόνα ούτε η τρίτη ούτε καμία.
Τα κοντά της μαλλιά είχαν μακρύνει αρκετά, τα βράδια όμως όταν έβγαζε τους φακούς και την άκουγε να μιλάει καταλάβαινε οτι ήταν η ίδια γυναίκα. Τα Σαββατοκύριακα, άν έμεναν μέσα, δεν φορούσε καθόλου τους φακούς. Καθόντουσαν, αυτός στην πολυθρόνα, αυτή ξάπλα στον καναπέ, και άνοιγαν την τηλεόραση. Σπάνια καταλάβαινε τί έβλεπε, αλλά με τα σχόλια της γυναίκας περνούσε πολύ διασκεδαστικά η ώρα.
Παραδωμένος στις σκέψεις του, άφησε τον καφέ να φουσκώσει λίγο παραπάνω. Χάλασε το καϊμάκι γαμώτο. Σήκωσε δυσαρεστημένος το μπρίκι κι έχυσε με προσοχή το περιεχόμενο στα δύο φλυτζάνια, προσπαθώντας να μήν αδικήσει κανέναν απο τους δύο.
Ενιωσε τα χέρια της να αγκαλιάζουν τα γυμνά του μπράτσα. Του άρεσε όταν χωρίς να την ακούσει ερχόταν απο πίσω του και τον αγκάλιαζε έτσι απλά. Ενιωθε την ανάγκη τότε να γείρει την πλάτη του πίσω στο στήθος της και να καθίσει στα πόδια της.
«Πάλι αποκοιμήθηκες στην τηλεόραση χτές», είπε και το ύφος της φωνής ήταν παραπονιάρικο, αλλά του φάνηκε και λίγο προκλητικό. «Γιατί δεν ήρθες;»
Η γυναίκα ήταν πρωινός τύπος στον έρωτα. Του είχε πεί οτι το σώμα στη διάρκεια του πρωινού, με όλες τις αισθήσεις ενεργοποιημένες, μπορεί να απολαύσει καλύτερα τον έρωτα.
Δεν της χάλαγε χατίρι. Εκαναν έρωτα.
Η γυναίκα κάπνιζε το ίδιο ακατάπαυστα όπως μίλαγε. Καμιά φορά το μικρό σαλόνι σχεδόν εξαφανιζόταν μέσα στους καπνούς. Δεν ήταν αυτό που τον ενοχλούσε τόσο, όσο το ότι βρώμαγε μετά η πολυθρόνα του. Και κιτρίνιζε ανατριχιαστικά το μπέζ ύφασμα. Δεν φαινόταν πολύ η κιτρινίλα αλλά έτυχε όταν η γυναίκα πρωτοέπλυνε το ύφασμα –στό χέρι μετά απο απαίτηση του ίδιου- να δει τα νερά απο το πρώτο ξέβγαλμα. Γι’ αυτόν ήταν το αίμα και ο ιδρώτας δεκάδων ερωτικών σμιξιμάτων. Μετά απο αυτό το ξέπλυμα η πολυθρόνα του μοσχομύριζε. Το άρωμά της ήταν ίδιο με το άρωμα της γυναίκας και με το άρωμα το δικό του. Του άρεσε που οι μυρωδιές ήταν ίδιες σε όλες τις γωνιές του σπιτιού.
Το απόγευμα την πόθησε ξανά. Τον είχε διεγείρει ερωτικά η ανάμνηση όχι της γυναικείας μορφής, αλλα της φωνής της. Της ζήτησε να σμίζουν στην πολυθρόνα, αλλά αυτή δεν ήθελε. Χρησιμοποίησε όλες του τις ερωτικές τακτικές, ώστε φτάνοντας η γυναίκα στο σημείο να τον επιθυμεί όσο τίποτα να την οδηγήσει απλά και φυσιολογικά στην πολυθρόνα. Είχε κλείσει μέσα στις παλάμες του τα στήθια της και ανάσαινε βαριά στο πίσω μέρος του αυτιού της. Το ήξερε οτι είχε τρελαθεί απο την προσμονή και έτσι όπως είχε γαντζωθεί πάνω του παρακαλώντας για την ερωτική ένωση, την τράβηξε απαλά προς την πολυθρόνα του. Αγγίζοντας και μόνο το μυρωδάτο λείο ύφασμα, τινάχτηκαν οι μύες του απο την ηδονή.
Η γυναίκα όμως δεν ήθελε να του δωθεί πάνω στην πολυθρόνα. Δεν είναι καμία πουτάνα για να την πηδάει όπου του έρθει, του είπε. Θύμωσε με αυτή την κουβέντα της. Δεν την θεωρούεσ πουτάνα. Αλλά και η πολυθρόνα, απο την άλλη, δεν ήταν «όπου του έρθει». Ωστόσο την κοίταζε ανίκανος να της απαντήσει. Το βλέμμα της ήταν άγριο, και κάπως ειρωνικό. Θύμωσε περισσότερο που τον κοίταζε έτσι. Κι έτσι όπως τον κοίταζε την άρπαξε απο τον καρπό και την ανάγκασε να γονατίσει πάνω στην πολυθρόνα. Εκεί την πήρε σαν λυσσασμένο ζώο. Ούτε έβλεπε, ούτε άκουγε τίποτα. Μόνο το δέρμα της ένιωθε, το απαλό της δέρμα..

Η γυναίκα είχε αλλάξει πολύ μέσα σε οχτώ μήνες. Η κοιλιά της μεγάλωνε συνέχεια. Δεν είχε όμως αυτό το ήρεμο, κάπως αποχαυνωμένο βλέμμα που έχουν οι γυναίκες με φουσκωμένες κοιλιές. Αντίθετα, ήταν πάντα σε εγρήγορση. Πηγαινοερχόταν στα δωμάτια περπατώντας βιαστικά, λες και ο χρόνος δεν την έφτανε. Είχε κόψει τον πρωινό καφέ και τα τσιγάρα. Μπορεί να οφειλόταν στην στέρηση όλη αυτή η υπερκινητικότητα. Μίλαγε ακατάπαυστα, όπως πάντα. Ενώ όμως πρώτα αναφερόταν σε πράγματα που αφορούσαν  και τους δύο, τώρα μίλαγε μόνο για τα δικά της αισθήματα, τα δικά της πράγματα και το «δικό της» παιδί. Ηταν πάντα συναισθηματικά φορτισμένη και αυτό που του έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν οτι, ενώ πρίν σπάνια καθόταν στην πολυθρόνα τώρα την έβλεπε τόσο συχνά χωμένη μέσα της, που την θεωρούσε πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της. Καμιά φορά, όταν δεν φορούσε τους φακούς του ξεχνιόταν, και νόμιζε οτι μίλαγε με την ίδια της πολυθρόνα.
Αποκοιμήθηκε γρήγορα στο κρεβάτι του. Κρατούσε με το ένα χέρι τα δάκτυλα της γυναίκας. Ηταν δάκτυλα παραδομένα, χαλαρά…

Ηταν μόνος σε μία βάρκα. Η βάρκα ήταν η ίδια εκείνη βάρκα. Ομως τίποτε άλλο δεν ήταν το ίδιο. Τα νερά δεν ήταν καθαρά και ήρεμα, και πετάγονταν ψάρια μέσα στην βάρκα απο όλες τις πλευρές. Ηταν τόσο πολλά που τρομοκρατηθηκε. Η βάρκα βάραινε και έγερνε προς την μία πλευρά, απο εκεί που έρχονταν τα περισσότερα ψάρια. Φώναζε, αλλά φωνή δεν έβγαινε. Θυμήθηκε μεσα στον ύπνο του οτι είχε τα δάκτυλα της γυναίκας στο χέρι του, και ήξερε οτι θα ηρεμούσε αν τα ένιωθε.
Ξύπνησε με τις γροθιές του τόσο σφιγμένες που πονούσαν. Αναρωτιόταν, πού να πήγε πάλι η γυναίκα. Δεν μου λέει αν χρειάζεται και τίποτα! Σκέφτηκε εκνευρισμένος.
Ακουσε έναν παρατεταμένο λυγμό απο το σαλόνι. Φαντάστηκε οτι έκλαιγε, παραδέχτηκε μάλιστα οτι θα είχε δίκιο αν όντως έκλαιγε. Δεν του άρεσε να την ακούει. Τον τελευταίο καιρό την ένιωθε να απομακρύνεται και κάποιες στιγμές συνειδητοποιούσε οτι αν ποτέ του έφευγε θα στενοχωριόταν πάρα πολύ. Προχώρησε προσεκτικά προς το σαλόνι, έχοντας στο νού του να την πλησιάσει και να την αγκαλιάσει, να ακουμπήσει το κεφάλι της στο στήθος του για να κλάψει όσο ήθελε. Ενιωσε μία αναπάντεχη ηρεμία στην ιδέα.
Κρατούσε τα γυαλιά του. Θα τον έβλεπε μόνο αυτή με τα γυαλιά του. Φαντάστηκε οτι θα την έκανε να γελάσει στην θέα των μικροσκοπικών του ματιών πίσω απο τα θεόχοντρα, απαίσια γυαλιά του…
Τότε την είδε. Στην πιό άβολη, τρομαχτική στάση, με τα πόδια ορθάνοιχτα, ακουμπισμένα στα μπράτσα, τα χέρια της προς τα πίσω, να κρατάνε σφιχτά την πλάτη της πολυθρόνας, το πρόσωπό της τεντωμένο και κατακόκκινο απο την προσπάθεια και τον πόνο. Εμεινε εκεί, σαν ένα παράσιτο, να παρακολουθεί το θαύμα που εκτυλισσόταν μπροστά στα μυωπικά του μάτια:
Απο τα μουσκεμένα σκέλη της πρόβαλλε το κεφάλι του παιδιού της. Δευτερόλεπτα μετά –πάντα στην ίδια στάση, που θύμιζε ινδικές απεικονίσεις αρχαίων θεοτήτων- κράταγε στα πονεμένα της χέρια έναν ματωμένο μπόγο που διέλυσε με τις φωνές του την ησυχία του σπιτιού. Το πρόσωπό της σταμάτησε να συσπάται και γαλήνια κοίταξε πρώτα το πλάσμα στα χέρια της και μετά το δικό του πρόσωπο. Συνέχισε να τον κοιτάζει, όταν έπιανε τον ομφάλιο λώρο που την συνέδεε ακόμα με όλα όσα είχαν προηγηθεί, και με σίγουρες και αβίαστες κινήσεις τον τύλιγε γύρω απο τον λαιμό του ματωμένου μπογου.
Οταν η ησυχία επανήλθε στο σπίτι του, η γυναίκα πήρε το πλάσμα που βγήκε μέσα απο την κοιλιά της και το ακούμπησε μαλακά πάνω στην επίσης ματωμένη πολυθρόνα του. Δεν τον ξανακοίταξε πια. Ούτε όταν σαν υπνωτισμένη προχώρησε προς το μπάνιο για να ξεπλυθεί απο τα αίματα και τον ιδρώτα.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Πάνε οι 10.000 πρώτες... θεάσεις! Διαγωνισμός εν όψει!


Απιστεύτου; Πότε φτάσαμε τις 10.000 θεάσεις; Να 'μαστε όλοι καλά, και άντε και στις 100.000!

Και για το καλό -ήδη το σκεφτόμουν δηλαδή για τα Χριστούγεννα, αλλά με την ευκαιρία που λένε... έλεγα να κάνουμε έναν μικρό διαγωνισμό. Ή μάλλον κληρωσούλα. Βοηθήστε με να φτιάξω καλύτερο το μπλογκ, και θα σας ανταμείψω με δωράκια, σαπούνια και κηραλοιφές. Μπορεί και καμιά αποκλειστική συνταγή σε σαπούνι ή κηραλοιφή, θα δούμε.
Τα δώρα θα τα παρουσιάσω μέσα στις επόμενες μέρες. Το μόνο που ζητάω -σαν χάρη περισσότερο- από σας, είναι να μου πείτε τι θα σας άρεσε να αλλάξω  στο μπλογκ, αν θα σας άρεσε να αλλάξω κάτι δηλαδή, τι άλλα θέματα θα θέλατε να δείτε, ή σε ποια θα προτιμούσατε να δώσω έμφαση, και ποια σας είναι αδιάφορα ή σας χαλάνε την αισθητική. Ξέρω γω... όλα είναι πιθανά. Οτιδήποτε θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μου, που αφορά αυτόν τον χώρο.
Μην παρεξηγιόμαστε, το μπλογκ το έφτιαξα από προσωπική ανάγκη περισσότερο, κι επειδή ήθελα και θέλω να μοιραστώ κάποια πράγματα, αλλά τελικά τίποτα δεν είναι αποκλειστικά δικό μας, ειδικά όταν το παρουσιάζουμε ανοιχτά στον κόσμο. Χωρίς ρομαντικούρες λοιπόν, το εννοώ όταν λέω πως νιώθω ότι το μπλογκ μου είναι εν μέρει και δικό σας, ειδικά όσων από σας έρχεστε και ξανάρχεστε και δείχνετε την εμπιστοσύνη σας.
Τέλος πάντων, το μόνο που ζητάω είναι να μου πείτε τη γνώμη σας για τον χώρο που "βρισκόμαστε" από κοινού, όσο πιο ειλικρινά μπορείτε -είμαι ανθεκτικιά καλέ, μη φοβάστε- και οι 10 που θα επιλεγούν με κλήρωση μέσα στον Δεκέμβρη θα πάρουν ένα ή περισσότερα από τα δώρα που θα ανακοινώσω.

Ανυπομονώ να φτιάξω τα δωράκια σας, και περισσότερο ανυπομονώ να δω το μπλογκ μου μέσα από τα μάτια σας... ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ!!!

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Πείτε αλεύρι... δύο φορές!


Συμπληρωματική ανακοίνωση και ενημέρωση. Ψάχνετε συνταγή για υπεροχότατα ψωμάκια για να παίρνουν τα παιδιά στο σχολείο; Μην ψάχνετε άλλο. Τα βρήκατε! Και τα δυσκολότερα παιδιά θα το αγαπήσουν -επιβεβαιωμένο αυτό.

Και η συνταγή δεν είναι άλλη από την αμέσως προηγούμενη για το Ψωμί Τύπου Μπριός. Το μόνο που κάνετε διαφορετικό είναι να φτιάξετε ψωμάκια με τη ζύμη σας, όσο μεγάλα ή μικρά θέλετε, μακρουλά ή στρογγυλά. Η κουμπάρα πρότεινε να το φτιάξουμε και σταφιδόψωμο και είμαι σίγουρη ότι θα είναι τέλειο. Γενικώς είναι ένα ψωμί που δε θα προλαβαίνετε να το φτιάχνετε. Γι' αυτό αν δεν σκοπεύετε να τρώτε όλη μέρα στην κουζίνα φτιάχνοντας ψωμί για τα αδηφάγα μέλη της οικογένειας, οι οποίοι δεν δείχνουν κανέναν οίκτο για την κούρασή σας και το μόνο που ξέρουν είναι να απαιτούν κι άλλο ψωμί -έκανα και το παράπονό μου για να 'μαι κομπλέ- τότε ΜΗΝ τους δώσετε να δοκιμάσουν αυτό το ψωμί. Καταστραφήκατε... Αν όμως το μόνο που θέλετε είναι να τους έχετε ευχαριστημένους και μονίμως χαμογελαστούς, τότε by all means, πάρτε ζυγαριά, αλεύρι και τα λοιπά υλικά σας και βουρ στην κουζίνα σας, κυρίες μου. Εκεί, στο φυσικό σας περιβάλλον!

Πάρτε και φωτογραφίες να λιγουρεύεστε.

Η επιλογή της μεγάλης κόρης, το λαδωμένο σάντουιτς, με λάδι, ρίγανη, ζαμπόν γαλοπούλας, τυράκι κίτρινο και ντομάτα.


Η επιλογή της μικρής κόρης, σάντουιτς το απλοϊκόν, με... σκέτο τυρί και λίγο βούτυρο.


Εγώ θα το προτιμήσω σκέτο προς το παρόν, αλλά οι επιλογές είναι αμέτρητες. Γι' αυτό θα το φάω και σκέτο, γιατί εγώ με τις πολλές επιλογές ζαλίζομαι και μπερδεύομαι. 

Καλή σας όρεξη!