Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Η Κούκλα μου...



 
Πριν από πολλά χρόνια – ίσως κι έναν αιώνα –τότε που ήμουν μικρή –κάποιος συγγενής μου έφερε δώρο μια κούκλα. Μια Μπάρμπι. Ξέρετε, απ αυτές που είναι σαν μικρά μανεκέν, σκληρές, ψηλές, αδύνατες και με μακριά ξανθά μαλλιά. Σκέφτηκε ο άνθρωπος – ο συγγενής – ‘’Οκτώ χρονών κοριτσάκι είναι, θα ξετρελαθεί με τη κούκλα’’.  Και πράγματι ξετρελάθηκα, όχι όμως με τον τρόπο που φανταζόταν ο έρμος. Εκείνος νόμιζε ότι θα τη χτενίζω, θα τη ντύνω και τέλος πάντων, ότι θα κάνω ό,τι κάνουν όλα τα κοριτσάκια με τις κούκλες τους.

Για μένα όμως η κούκλα αυτή έγινε ένα βασικό εξάρτημα του αυτοκινήτου μου, γιατί μέχρι τότε είχα για μοχλό ταχυτήτων μια ξύλινη κουτάλα από τη κουζίνα της γιαγιάς μου και οι ταχύτητες δεν έμπαιναν καθόλου καλά. Πήγα λοιπόν το αυτοκίνητό μου στο συνεργείο με μηχανικό τον τετράχρονο αδελφό μου – άσχετος μηχανικός αλλά δεν είχα κανέναν άλλον εκεί κοντά – και σε λίγη ώρα δοκίμαζα το νέο μου μοχλό ταχυτήτων. Άριστη απόκριση. Οι ταχύτητες κούμπωναν σα βούτυρο. Λίγο η όπισθεν γρατζουνούσε αλλά συγκριτικά με τη ξύλινη κουτάλα…

Μεταχειρισμένο ήταν εκείνο το αυτοκίνητο, καλοδιατηρημένο όμως. Μια πράσινη κυπαρισσί πολυθρόνα στο σαλόνι του σπιτιού. Ένα ξύλινο σκαμνάκι αναποδογυρισμένο στο πάτωμα ήταν τα πεντάλ και για τιμόνι είχα στην αρχή ένα φρίσμπυ που δεν στηριζόταν πουθενά, όμως αργότερα μου το τρύπησε ο αρχιμηχανικός  παππούς μου στη μέση και το στερέωσε πάνω σ αυτό το καλαμένιο εργαλείο που χτυπούσαν παλιά τα χαλιά στα μπαλκόνια οι νοικοκυρές. Φυσικά μοχλός ταχυτήτων…η κούκλα.

Το αυτοκίνητό μου ήταν μονοθέσιο. ‘’Αγωνιστικό’’. Όμως εγώ δεν έπαιρνα μέρος σε αγώνες. Ταξίδευα. Πήγαινα για μπάνιο στη θάλασσα, πήγαινα στο βουνό να πετάξω χαρταετό, πήγα μια φορά στην Θεσσαλονίκη να δω τον Λευκό Πύργο κι άλλη μια φορά είχα πάει στη Κρήτη με ένα από εκείνα τα μεγάλα καράβια που παίρνουν κι αυτοκίνητα μέσα. Μέχρι την Αγγλία είχα φτάσει. Ώρες στο τιμόνι. Στροφές, ευθείες και πάλι στροφές, πάντα με μουσική ή παραμύθια της Θείας Λένας από το ραδιόφωνο, γιατί είχε και ραδιόφωνο το αυτοκίνητό μου! Χειμώνα καλοκαίρι, είχα τα παράθυρα κατεβασμένα και ακουμπούσα το αριστερό μου χέρι στη πόρτα. Η θέση οδήγησης ήταν λίγο άβολη… και η πόρτα δεν άνοιγε. Αναγκαζόμουν να πηδάω από πάνω για να μπω και να βγω. Βέβαια ήταν  πιο περιπετειώδες να πηδάς πάνω από τη πόρτα για να μπεις στο αυτοκίνητο, όμως εγώ ονειρευόμουν μια πολυθρόνα που θα άνοιγε το αριστερό της μπράτσο για να μπαίνω κανονικά,  όπως ο μπαμπάς μου.

Όμως τι σημασία είχε; Τα καλύτερα και τα γρηγορότερα ταξίδια μου τα έκανα με εκείνο το αυτοκίνητο στο σαλόνι της μαμάς μου. Τι να σας πω για την οδηγική του συμπεριφορά;
Α ρ ι σ τ η .

Κρατήματα στις στροφές; Τρένο. Φρένα; Το κοίταζες και κοκάλωνε. Δε με πρόδωσε ποτέ. Διόρθωνε ακόμα και τα λάθη μου και δεν με άφησε ποτέ από βλάβη ή από βενζίνη.

Μια φορά με τράκαρε ένας ηλίθιος και μου τσαλάκωσε φτερό και προφυλακτήρα. Αναγκάστηκα να τρέχω στο συνεργείο, να μείνω για τουλάχιστον μια ώρα χωρίς αυτοκίνητο και μου στοίχησε και μια περιουσία. Δυο ΙΟΝ αμυγδάλου και δυο σακουλάκια γαριδάκια.

Αυτό το αυτοκίνητο υπάρχει ακόμα. Τώρα έχει αλλάξει ταπετσαρία. Είναι μπεζ. Περιμένει ακόμα στο σαλόνι της μαμάς μου. Όμως εγω οδηγώ πια ένα άλλο αυτοκίνητο, με πραγματικό τιμόνι και πεντάλ, με πραγματικές ρόδες και πόρτα που ανοίγει κανονικά… Πρέπει όμως να το πάω κι αυτό σε κανέναν μηχανικό να το κοιτάξει…καμία φορά … όταν αλλάζω ταχύτητες, κάτι ψεύτικα ξανθά μαλλιά μπερδεύονται στα δαχτυλά μου.

5 σχόλια:

Hlios είπε...

Ωραίο! Τώρα έγιναν δυο οι πολυθρόνες στο blog.
Και οι δυο μας ταξίδεψαν στον χρόνο.

Blondbrained είπε...

Μέσα στο μυαλό μου είσαι... φυσικά! :) Το ίδιο ακριβώς σκέφτηκα!

Ζωή Σοφίας είπε...

Κανονικά αυτή θα έπρεπε να είναι η δουλειά της πολυθρόνας. Τα ταξίδια :)
Ζωή Σοφίας

Blondbrained είπε...

Ενννοείται! Σε τραβάει για ταξίδι η μαλακωσιά!
Ή τέλος πάντων καμία πολυθρόνα δε θα έπρεπε να χρησιμοποιείται για "κακούς" σκοπούς! :P

BlueAngel είπε...

Τι γλυκό....
καλή συνέχεια!
(αυτά τα ταξίδια εδώ μέσα,τόσο διαφορετικά, τόσο υπέροχα, δεν παίζονται!)