Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Μια στιγμή...




Δεν είχα τι να κάνω και άρχισα να κάνω βόλτες στο διαδίκτυο. Η παρέα του μοναχικού…  Στην αρχή με περιέργεια, στη συνέχεια με βαρεμάρα… Υπήρχαν και κάτι παιχνίδια με μπαλάκια και αρκουδάκια, έπαιζα και κανένα παιχνίδι, περνούσα τις πίστες και περνούσε ή ώρα… Μου έστελναν κάτι emails διάφοροι τύποι. Δεν έδινα σημασία. Οι περισσότεροι μικρότεροι από μένα… ε, σ αυτούς ήταν που δεν απαντούσα με τίποτα και τους διέγραφα με τη μία. Μη μπλέξω έλεγα και με μικρότερο… μη γίνουμε και ρεζίλι των σκυλιών τώρα στα 40 μας.
Μια μέρα λαμβάνω ένα email ‘’…giati kryvesai matares mou? Afoy eisai omorfi to diaisthanomai…’’ σε άπταιστα greeklishΤι θέλει λέω το σκατό 29 χρονών, δε πάει να παίξει πουθενά με τα κουβαδάκια του. Και τι με πιάνει και του απαντάω ‘’ορθώς διαισθάνεσαι, απλώς δεν μου αρέσει να εκτίθεμαι’’. Έτσι κι αλλιώς αισθάνομαι περίεργα και αμήχανα με τις φωτογραφίες, πόσο μάλλον να έβαζα στο διαδίκτυο μια φωτογραφία με ολόκληρο το πρόσωπό μου.. είχα μία που φαίνονταν μόνο τα μάτια μου.

Τέλος πάντων μου απαντάει μ΄ένα καινούργιο εμαιλ λίγο… περίεργο… κάτι για ένα αεράκι μοναξιάς και θλίψης που φυσά στις βλεφαρίδες μου… Ααα, λέω αυτό δε καταλαβαίνει τίποτα. Κοίτα να δεις που θέλει παιχνιδάκια με τη 40άρα… Του απαντάω ότι απ΄ ότι καταλαβαίνω απ αυτά που γράφει θα έχει πολύ πιο σοβαρά και δημιουργικά πράγματα να κάνει από το να στέλνει εμαιλ σε μια γυναίκα με το δικό μου βλέμμα…Καινούργιο εμαιλ, θυμωμένο αυτή τη φορά. ‘kai giati den mou les apla, na pao na paikso sti parakato rouga?... geia!’’    ‘’Γιατί δεν συμπεριφέρομαι κατ΄ αυτόν τον τρόπο και ειδικά όταν δεν με προσβάλλουν κι εσύ δεν με πρόσβαλες’’ του απαντάω. Και μου στέλνει τη διεύθυνσή του στο msn. Και η τρελή κάνω ‘’προσθήκη επαφής’’. Γιατί το έκανα αυτό? Ούτε εγώ η ίδια δεν ήξερα…

Αφού ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για άντρες μικρότερούς μου, μου φαίνονταν πάντα ανούσιοι, ανόητοι και ανώριμοι. Πάντα γοητευόμουν από μεγαλύτερους από εμένα. Μου άρεσε ίσως να νιώθω κοριτσάκι… Ξέρω κι εγώ? Τα είδα τα χαΐρια μου όμως και με τους μεγαλύτερους… Τον γνώρισα όταν ήμουν 22 κι εκείνος 34. Έρωτας τρελός. Δε μπορούσαμε να ζήσουμε ο ένας χωρίς τον άλλον. Του έδωσα τη ψυχή μου… κι ούτε το κατάλαβε. Τη χρησιμοποίησε όπως του ήταν βολικό. Κι εγώ εκεί. Μαζί του σε όλα. Και στα καλά και στα κακά.. Έλιωσα, διαλύθηκα… πέθανα… και μετά ξαναγεννήθηκα, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα…. Όμως σιγά σιγά η σχέση αυτή μαράζωνε… Κι έφυγε… Κι έμεινα μόνη μου… χωρίς ψυχή… αφού την είχε πάρει και την είχε κάνει πατσαβούρι. Πάλεψα  να μαζέψω τα κομμάτια μου και σιγά σιγά ήμουν καλύτερα. Δεν μου έλειπε πια. Δεν ήταν δυνατόν να ξαναζήσω μαζί του. Δεν ήταν δυνατόν θα θαφτώ άλλη μια φορά, ποιος ξέρει για πόσα χρόνια ακόμα… Επανεκκινούσα τη ζωή μου, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Εκείνη τη Παρασκευή το βράδυ μιλούσα μ ένα φίλο στο msn. Λέγαμε για τις ψυχές μας, για τις πληγές μας… Πόνεσα με τις αναμνήσεις… χάρηκα που αισθανόμουν πια καλύτερα… Την ώρα που λέγαμε καληνύχτα για να πάμε να κοιμηθούμε οι άνθρωποι… να ο μικρός…

Μου γράφει τελίτσες… του γράφω κι εγώ τελίτσες… και νιώθω μια ταραχή… μια ελαφριά ταραχή σε όλα μου τα μέλη… και κάτι μικρές πεταλουδίτσες στη κοιλιά… Δεν είμαστε καλά, λέω. Αρχίζουμε να μιλάμε… ανούσια πράγματα… ‘’πως πέρασες’’ ‘’πότε πας διακοπές’’ και τέτοια. Μου λέει ότι τη Δευτέρα φεύγει για διακοπές… μου ζητάει να βάλω τη φωτογραφία με τα μάτια μου για να τα βλέπει όσο μιλάμε… Κάποια στιγμή δεν αντέχω και του το λέω ‘’αισθάνομαι αμήχανα μαζί σου’’ ‘’ki ego mazi sou’’ μου απαντάει, πάντα σε άπταιστα greeklish. ‘’alla yparxei kati ston aera pou me krataei konta sou’’ Δε ξέρω τι ν απαντήσω… κόβονται τα γόνατά μου… Λέω, θα το χαλάσω εγώ αυτό. Δεν θ αφήσω να με παρασύρει. Είναι παγίδα το δίκτυο. Όχι, όχι! ‘’είναι ψευδαίσθηση’’ του λέω, επιμένοντας πάντα στην ελληνική γραμματοσειρά. ‘’mia yperoxi pseydaisthisi’’. Επιμένει, λέω, ο μικρός. Κι αρχίζω να του λεω ότι ξέρω εγώ απ αυτά, κι ότι μπαίνω σε τσατ 10 χρόνια, κι ότι στο παρελθόν ένιωθα απίστευτη δύναμη όταν έκανα ολόκληρα rooms να κρέμονται από τα λόγια μου που έπλαθαν παραμύθια και σκηνικά ονειρικά. Με σταματάει, δε μ αφήνει να συνεχίσω. Μου στέλνει ένα τραγούδι….’’θέλω τη μέρα που θα φύγεις’’ του Θηβαίου… και λιώνω. Του λέω με όλη μου την ειλικρίνεια και όσο θάρρος κατάφερα να μαζέψω πως εκείνο το βράδυ τον περίμενα, πως πετάχτηκα μόλις είδα ότι συνδέθηκε στο msn. ‘’ήμουν μάγισσα’’ του είπα ‘’eisai mia magissa ki ego enas magos’’,  ‘’εγώ δεν είμαι πια, κρέμασα το ραβδάκι μου’’, ‘’e, tote ase emena na se magepso’’. Δεν ήξερα τι να του πω, τι να σκεφτώ. Ένιωθα ότι δεν είχα τη δύναμη ν αντισταθώ στα λόγια του, μ΄ έπαιρνε μαζί του. 

Προσπαθούσα όμως ακόμα να χαλάσω αυτή τη γλυκιά κι απαλή μαγεία που είχε αρχίσει να μας ενώνει, να μας αγκαλιάζει, να μας λιώνει και να κάνει τη σκέψη μας ένα, ένα κράμα από λόγια, αισθήσεις και εικόνες. Σιωπές μεταξύ μας… κοιτούσαμε την οθόνη και δε γράφαμε τίποτα. Ήταν σαν να τον ένιωθα πλάι μου να με κοιτάζει, να νιώθω την ανάσα του στο λαιμό μου… ‘’niotho anempneystos apopse, anikanos na poreyto sta skoteina sokakia ton mation sou’’, ‘’είναι γιατί εγώ δεν σε εμπνέω’’ του λέω ‘’prepei na diabazeis between the lines my dearest dear’’ μου λέει ‘’διαβάζω between the lines’’ του λέω ‘’απλά κάνω αυτό που σου υποσχέθηκα, το χαλάω… στο χαλάω’’

Θυμώνει, μου λέει ότι δεν έχει σκοπό να πάρει σύνταξη από τα συναισθήματά του, μου λέει καληνύχτα και κλείνει. Ίσα που πρόλαβα να αρθρώσω μια καληνύχτα… Έμεινα μ ένα κενό…

Άκουσα το τραγούδι που μου είχε στείλει… ‘’θέλω τη μέρα που θα φύγεις να μου γελάς απ το πρωί.’’ έλιωσα. Του έστειλα ένα εμαιλ μ αυτή τη φράση… ‘’θέλω τη μέρα που θα φύγεις…’’ κι έκλεισα τον υπολογιστή μου, ήταν κοντά 4,30 πια, για να κοιμηθώ… Αλλά και που κοιμήθηκα… στις 8 ήμουν ξύπνια πάλι. 3,5 ώρες ύπνος είναι ελάχιστο για τα δικά μου δεδομένα. Πέρασε το Σάββατο το πρωί με δουλειές, ψώνια, τηλέφωνα με φίλους… καθόλου δεν τον σκέφτηκα. Το φως του ήλιου είχε σβήσει τις νυχτερινές σκιές που με τραβούσαν καρφί στο σύμπαν να χαθώ…

Το βραδάκι είχα φίλους στο σπίτι. Φάγαμε, ακούσαμε μουσική, τραγουδούσαμε σα παιδιά. Όμως κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου ν ανυπομονεί να φύγουν για να ανοίξω τον υπολογιστή, να δω αν είναι εκεί… διψούσα να διαβάσω τα λόγια του, πέθαινα να του μιλήσω. Πήγε 2,30 η ώρα μέχρι να αποφασίσει η παρέα μου να φύγει… Έκλεισα τη πόρτα πίσω τους με ανακούφιση, άφησα σύξυλα πιάτα και ποτήρια κι έτρεξα ν ανοίξω τον υπολογιστή μου… Δεν ήταν εκεί… μόνο βρήκα ένα εμαιλ του… ‘’ kati me trabaei ksana sto peri8wrio ths alkimhs parousias sou....me gohteyeis pana8ema se...poly΄΄. Μια τρελή χαρά έκανε τη καρδιά μου να χτυπήσει πιο γρήγορα… όμως δεν ήταν εκεί… θαρχόταν? Μετά από κανα μισάωρο άσκοπου περιτριγυρίσματος στο διαδίκτυο… ακούω τον γνώριμο ήχο… ‘’ο χρήστης sopor συνδέθηκε’’. Δεν τολμούσα να του μιλήσω. ‘’to hksera pos tha eisai edw’’ μου γράφει. ‘’το ήξερα πως θαρθεις’’…. κενό…’’θύμωσες χθες’’ του λέω. ‘’o thymos moy einai san atmos’’… κι εξατμίζομαι κι εγώ μαζί με το θυμό σου, πήγα να του πω… αλλά σιώπησα. Και μιλούσαμε, γράφαμε… πολλές φορές οι ίδιες φράσεις γραμμένες ταυτόχρονα από τους δυό μας, έπεφταν στην οθόνη του υπολογιστή, την ίδια στιγμή, η μία κάτω από την άλλη. Και κενά, μεγάλα κενά, γεμάτα βλέμματα και σκέψεις… Μου έγραφε τα ποιήματά του… μου έστελνε μουσικές κι εγώ… έκλαψα… έκλαψα και δεν του τοπα… Έφτασε το ξημέρωμα κι εμείς ήμασταν ακόμα εκεί… να βουτάμε ο ένας στη ψυχή του άλλου… βγήκε ο ήλιος κι άρχισε ν ανεβαίνει κι εγώ δεν ήθελα να κλείσω τον υπολογιστή… φοβόμουν ότι θα φύγει διακοπές και δεν θα τον ξαναδώ… του το είπα.. ‘’otan ksypniseis to apogeyma tha eimai edo’’ μου υποσχέθηκε… κι έκλεισα. Βγήκα στη βεράντα να με χτυπήσει το πρωινό αεράκι και κάπνισα ένα τσιγάρο…. Δεν ήξερα τίποτα γι αυτόν, ούτε τ όνομά του. Μόνο το ψευδώνυμό του… ‘sopor’. Ούτε εκείνος ήξερε τίποτα για μένα… Πήγα απρόθυμα να κοιμηθώ… έκλεισα τα μάτια μου κι έχωσα το πρόσωπό  μου στο μαξιλάρι προσπαθώντας να αδειάσω το μυαλό μου από κείνον. Αδύνατον… με πήρε ο ύπνος με την αύρα του να περιλούζει ολόκληρο το κορμί μου…

Όταν ξύπνησα κοίταξα με αγωνία το ρολόι μήπως και είχε περάσει το απόγευμα… 11 το πρωί… πάλι 3,5 ώρες κοιμήθηκα μόνο… Καφές καφές και πάλι καφές… άνοιξα τον υπολογιστή μου και διάβαζα ξανά και ξανά τις λέξεις μας, τις σκέψεις μας, τις αισθήσεις μας… Έφυγα από το σπίτι, δεν άντεχα να είμαι μπροστά στον υπολογιστή και να μην είναι εκείνος εκεί…

Γύρισα το απόγευμα κατά τις 5,30 και φυσικά άνοιξα σα τρελή το μόνο μέσο που ίσως θα μ έφερνε πάλι κοντά του… Ήταν εκεί, από τις 3 το μεσημέρι και με περίμενε… είχα χάσει 2,5 ώρες μαζί του… 2,5 πολύτιμες ώρες… ‘’arghses…’’ μου είπε ‘’poly…’’ Το μόνο που ήθελα ήταν να πάρω το πρόσωπο του στα χέρια μου και να τον φιλήσω και να του ζητήσω συγγνώμη που τον έκανα να περιμένει… Δε γινόταν… μπροστά μου είχα μόνο μια οθόνη… Μου ερχόταν να γίνω ηλεκτρόνιο, νετρόνιο κάτι τέτοιο τέλος πάντων και να μπω στην οθόνη… να περάσω τα καλώδια και βρεθώ κοντά του, να χωθώ στην αγκαλιά του… Μα πως? Δε  γίνονται αυτά τα πράγματα… Ούτε να του τα πω μπορούσα…. Φανταζόμουν μόνο μια σκηνή…. Να τον περιμένω λέει κάπου ένα βράδυ, να έρθει.. να με φιλήσει… και να φύγει… χωρίς να μιλήσουμε… χωρίς να πούμε ούτε μια λέξη… Τα λες όμως αυτά? Δεν τα λες… Έχουμε και μια αξιοπρέπεια που να πάρει ο διάολος…

Και πάλι μου μιλούσε… και μου έστελνε μουσικές… μου έλεγε ότι με θέλει… του έλεγα ‘’μη φύγεις’’…. Μου είπε  ότι θέλει ν αγγίξει τα χείλη μου…. Τον ρώτησα αν το θέλει πραγματικά. ‘’nai’’ μου λεει ‘’thelothelo na mporousa na ertho na se filiso kai meta na figo, xoris leksi…. Kai na paro to fili sou mazi mou…’’.  Λέω αυτό δεν είναι δυνατόν! Δε μπορεί, μα δε μπορεί να σκέφτεται αυτό που σκέφτομαι κι εγώ! Ποιος είναι τέλος πάντων? Τι είναι? Τι πλάσμα? Της φαντασίας μου? Μετά από τουλάχιστον ένα ολόκληρο λεπτό του λέω ‘’στις 10…’’  δεν ήξερα αν έπρεπε να συνεχίσω  ‘’στη Χαριλάου Τρικούπη….’’  μα τι κάνω?  ‘’στην Ερυθραία….’’  έτρεμα… ‘’απέναντι από το DA LUZ’’ …..   ‘’θα είμαι σ ένα γκρι τζιπάκι…’’. Τι έκανα? Τι του είπα? Δεν απάντησε για λίγο… φοβήθηκα ότι δεν θέλει. ‘’tha ertho’’ ‘’na se filiso kai na figo’’ Του είπα ένα ξερό ‘’κλείνω τώρα’’ κι έκλεισα τον υπολογιστή γρήγορα γρήγορα μη και το μετανιώσω…. Μη και το μετανιώσει…

Μπήκα στο μπάνιο σα τη τρελή να κάνω ένα ντους και να λούσω τα μαλλιά μου…
Όλα μου φαίνονταν λάθος…. Έφτιαχνα τα μαλλιά μου με το πιστολάκι… χάλια, πετούσαν όλα τα τσουλούφια και δεν μπορούσα να τα μαζέψω με τίποτα…. Πήγα να βαφτώ… χάλια… λάθος το μακιγιάζ… Ξεβάφτηκα και πάλι από την αρχή… Μετά… τι να βάλω? Άνοιξα τις ντουλάπες μου και φόρεσα σχεδόν όλα μου τα ρούχα με τη σειρά, τα έβγαζα και τα πετούσα πάνω στο κρεβάτι κι έβαζα άλλα. Μη φαίνομαι και πολύ μαντάμ άλλα όχι και ξεμωραμένη που θέλει να το παίξει παιδούλα… Κατέληξα μετά από ώρα σ ένα μαύρο παντελόνι κι ένα άσπρο μπλουζάκι… Προσπάθησα να ηρεμήσω και κοίταξα το είδωλό μου στο καθρέφτη… ‘’Οκ είμαι όμορφη’’ σκέφτηκα. Βγαίνω από το μπάνιο… ξαναμπαίνω… ‘’Μα είμαι όμορφη? Θα του αρέσω?’’

Γεμάτη με ανασφάλειες, ταραγμένη εμφανώς, κλείδωσα το σπίτι και μπήκα στο αυτοκίνητό μου… Γιατί ήμουν τόσο χάλια? Γιατί έτρεμα? Εγώ είχα διαλέξει το μέρος, ήξερα καλά τη διαδρομή και τελικά – για στάσου – εγώ είχα το πάνω χέρι…  Η καρδιά μου όμως έλεγε άλλα, με οδηγούσε σ ένα παράλογο και παράτολμο ραντεβού με… με τι? Με ένα όνειρό μου…. Με μια φαντασίωση.

Έφτασα 10 λεπτά πριν το ραντεβού… Πάρκαρα πίσω από ένα άλλο αυτοκίνητο… που μέσα ήταν ένας άντρας και κάπνιζε… Θεέ μου αυτός ήταν! Με κοίταξε για λίγο από το καθρεφτάκι και τράβηξε άλλη μια ρουφηξιά από το τσιγάρο του…. Κοίτα τώρα… δεν έρχεται… τι κάνει? Περιμένει να περάσουν τα 10 λεπτά για να είναι ακριβής? Άναψα κι εγώ τσιγάρο περιμένοντας ν ανοίξει τη πόρτα του αυτοκινήτου του και να έρθει κοντά μου… Έβαλε μπροστά τη μηχανή του αυτοκινήτου κι έφυγε αργά.  Έτρεμα… τα χέρια μου είχαν παγώσει… ‘’Εφυγε;’’ ‘’Γιατί;’’ Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα ότι θα μου σπάσει το στέρνο και θα πεταχτεί έξω… Κι εκεί που ήμουν έτοιμη να βάλω το χέρι μου στο κλειδί της μηχανής, κάποιος άνοιξε τη πόρτα του συνοδηγού…Τρόμαξα…. Θεέ μου δεν ήταν αυτός που νόμιζα…

Μπήκε αστραπιαία μέσα στ αυτοκίνητο και σχεδόν δεν πρόλαβα να δω τη μορφή του. Έκλεισε τη πόρτα, με κοίταξε για ένα δευτερόλεπτο, με άρπαξε με δύναμη στην αγκαλιά του και με φίλησε… και με φιλούσε… και δεν σταματούσε…. Φιλούσα  κι εγώ αυτά τα χείλη απαλά και γλυκά στην αρχή και μετά αχόρταγα με μανία…και μετά πάλι απαλά και μετά πάλι με μανία. Μπλέκονταν οι ανάσες μας και οι μυρωδιές μας γεννώντας ένα γλυκό κι αισθαντικό άρωμα… Με φιλούσε στα χείλη, στα μάτια, στο λαιμό, μου φιλούσε τα δάχτυλα… Και περνούσαν τα λεπτά γρήγορα… Ήθελα να σταματήσω το χρόνο και να μείνω εκεί στην αγκαλιά του όλη νύχτα. Να μη με πάρει κανείς και τίποτα μακριά του. Ζαλιζόμουν κι έχανα τον κόσμο… δεν ήξερα τι γινόταν γύρω μου… γύρω μας... Περνούσαν τα λεπτά και τα φιλιά δε σταματούσαν… Μπλεγμένη μες τα χείλη του, του ψιθύρισα ‘’φύγε… φύγε’’ και μου ΄πε ξεψυχισμένα ‘’φεύγω…ναι… φεύγω’’ αλλά δε μ΄ άφηνε από την αγκαλιά του, κι εγώ δεν άφηνα την ανάσα του…. Και μετά πάλι ‘’φύγε…φύγε’’ ώσπου μ΄ άφησε, με κοίταξε, άνοιξε τη πόρτα κι έφυγε. Ούτε κοίταξα που πήγε… δεν ήξερα από πού και με τι είχε έρθει, δεν είδα με τι και προς τα πού έφυγε… Έβαλα μπροστά τη μηχανή και ξεκίνησα να φύγω… Τσούλαγε το αυτοκίνητο ή ο δρόμος? Δεν όριζα τα μέλη μου, δεν ήξερα που είμαι. Ένα μούδιασμα σ όλο μου το κορμί… Το μυαλό μου ένα πολύχρωμο κουβάρι. Τα φώτα των αυτοκινήτων και του δρόμου… θολά. Κοίταξα το ρολόι του αυτοκινήτου. Είχαν περάσει είκοσι λεπτά… Μια στιγμή… είκοσι λεπτά…
Reboot…

11 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Τα συγχαρητήρια μου, όχι για την τέλεια αφήγηση, μα για το ταξίδι που μας χάρισε:*

Katerina είπε...

Υπέροχο... Ζωή, μη σταματάς να μας ταξιδεύεις...

Ζωή Σοφίας είπε...

Δε ξέρετε τι κουράγιο δίνουν αυτά τα σχόλιά σας σε κάποιον που δημοσιεύει για πρώτη φορά... Σας ευχαριστώ. :)

Blondbrained είπε...

Τώρα θ' αρχίσετε να νιώθετε γιατί έπαθα εμμονή με την Ζωή και την πένα της :)

χρυσα ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ είπε...

Tόσο ζωντανό σαν να το βλέπω μπροστά μου....
Kαλή αρχή λοιπόν!!!!!!!!!!!

ΧΡΙΣΤΙΝΑ Π. είπε...

Το διαβασα με μια ανασα σχεδον!!!
Ευχαριστω!

Deni Argiropoulou είπε...

Μπράβο Ζωή. Πολύ ζωντανή η αφήγησή σου. Συνέχισε με πάθος!

Ninevi είπε...

:)

http://www.youtube.com/watch?v=i3uvzhgk2cY

xolidoxos είπε...

Το έχει ζήσει, αλλά όχι ακριβώς έτσι. Πολύ κοντά όμως σε αυτό..."sopor"..

Blondbrained είπε...

Πολλές φορές η μυθοπλασία αγγίζει την πραγματικότητα :) Αλλά ως εμπειρία θα είχε ενδιαφέρον. Τυχερός είσαι.

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.