Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Hummer


 
<<Το κείμενο περιγράφει πραγματικά  γεγονότα και δημοσιεύθηκε με τις σχετικές φωτογραφίες στο περιοδικό Drive τεύχος 111 μηνός Ιανουαρίου 2006 >>

ΤΕΛΙΚΑ Ο ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ !!!!!!!
(και το επίθετό του είναι Χαρίτος…)


Αλήθεια λέω! Το διασταύρωσα! Από τα 7 μου ήμουν σίγουρη ότι ο Αγιος Βασίλης ήταν ένα γλυκό ψέμα για να χαίροντα τα παιδάκια τα Χριστούγεννα. Και μάλιστα ήμουν και πολύ περήφανη που εγώ ήξερα για το ψέμα, ενώ όλα τα άλλα χαζά παιδάκια περίμεναν κάτω από το δέντρο τα δώρα του Αγίου και δώστου γράφαν γράμματα αποδεικνύοντάς του πόσο καλά και ήσυχα παιδάκια ήταν όλο το χρόνο. Ε λοιπόν φίλοι μου, τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής μου επλανώμην πλάνην οικτράν. Που να ξέρω η γυναίκα τι μου επεφύλασσε ο Αγιος?

Μια μέρα του Νοεμβρίου διαβάζοντας το Drive μου ‘ρθε να στείλω στους συντάκτες του ένα email. Μέσα σ΄όλα τα τρελά που έγραφα… έγραψα και τη μαγική φράση : «΄Όνειρό μου είναι να οδηγήσω ένα Χάμερ»΄. Το ξέχασα όμως και πέρασαν 20 μέρες πριν ξανανοίξω τον υπολογιστή μου. Και τι βρήκα όταν τον άνοιξα; Ένα γράμμα από τον Αη Βασίλη!!! Τον Αη Βασίλη το Χαρίτο. «Τι θα λέγατε Μαντάμ αν κανονίζαμε να οδηγήσετε ένα Hummer;» (Μου το ‘γραψε και στ’ Αγγλικά για να μου δείξει την ασχετοσύνη μου, ο εξυπνάκιας!) Λέω, πλάκα μου κάνουνε. Βρήκανε τώρα τη κυριούλα να γελάσουνε. Στέλνω κι εγώ μια απάντηση γεμάτη yesssss και wow!!! κάνοντας τη προσευχή μου να μιλάνε σοβαρά. Δυο τρεις μέρες μετά με παίρνει τηλέφωνο ένα ξωτικό του Αη Βασίλη. (Δεν ήξερα ότι τα ξωτικά μπορεί και να τα λένε Τάσο…) ΄΄Ελα τη Παρασκευή κατά τις 10.00 το πρωί, το έχουμε κανονίσει για το Ηummer.΄΄  Δέκα φορές τον ρώτησα μήπως μου κάνει πλάκα και γελούσε ο άνθρωπος-Τάσος-ξωτικό. Έκανα ένα καυγά τρικούβερτο για να πάρω άδεια από τη δουλειά. Χριστούγεννα λέει δε δίνουμε άδεια. Τι λέτε καλέ; Κι εγώ επειδή είναι Χριστούγεννα τη θέλω την άδεια. Να υποδεχτώ τον Αη Βασίλη. Τέλος πάντων μέχρι τη Παρασκευή του ραντεβού δεν τόλμησα να ξαναπάρω τηλέφωνο το ξωτικό μήπως και μου το ακύρωνε. Τη Παρασκευή το πρωί τελικά μάζεψα τα θάρρητά μου και τηλεφώνησα. «Καλημέρα, η Ζωή είμαι…» - «Η Ζωή ποια;»  Νάτα λεω. Ούτε το όνομά μου δε θυμάται. Πλάκα μου έκανε. «Η Ζωή... για το Hummer» ξαναλέω. «Α ναι.  Ξέρεις υπάρχει ένα πρόβλημα Ζωή» (αργοπέθαινα) … «Έλα κατά τη 1:00 γιατί δεν μας το δίνουν νωρίτερα το Hummer» Αυτό ήταν βρε παιδί μου το πρόβλημα; Πέσ’ το από την αρχή αγάπη μου και κόντεψε να μου ‘ρθει ο ντουβρουτζάς ο ίδιος!

Έτσι ξεκίνησε εκείνη η Παρασκευή… Μπήκα στο κατσαριδάκι μου και ξεκίνησα από τον Άγιο Στέφανο που μένω για το ταξίδι του ονείρου. Στο Νέο Κόσμο λέει έπρεπε να πάω. Και που είναι αυτό; Άσχετη βλαχάρα! Πήρα γνωστούς και φίλους να μου πουν κατά που πέφτει ο Νέος Κόσμος. Με τα πολλά και μετά από 2 ώρες κίνηση στο κέντρο το βρήκα. Και που το βρήκα όμως; Ήθελα και να παρκάρω η ιδιότροπη. Που να παρκάρεις στο Νέο Κόσμο; Έχετε πάει; Αν έχετε πάει μη ξαναπάτε. Αν μένετε εκεί μετακομίστε. Στη Κυψέλη βρίσκεις θέση πιο εύκολα. Τέλος πάντων παρκάρω ΑΚΡΙΒΩΣ μπροστά στα γραφεία του περιοδικού κλείνοντας δύο ταλαίπωρους και ανεβαίνω με τρέμοντα γόνατα. Λέω νάτο, τώρα θα μου ‘ρθει το εγκεφαλικό. Δεν το ‘χα πιστέψει ακόμα. Περίμενα να τους δω όλους να κρατάνε τις κοιλιές τους από τα γέλια. Και να και τους ακούω να κανονίζουν τι ώρα θα φύγουμε, τι ώρα θα έρθει ο φωτογράφος. Γνώρισα και το ξωτικό-Τάσο. (Σαν κι εμάς είναι. Κανονικός άνθρωπος.) Κι άλλο ένα ξωτικό-Άγγελο. Κανονικός κι αυτός. Σε λίγο μπαίνει στο γραφείο κι ένας άλλος κανονικός. Ο κύριος Βασίλης Χαρίτος μου λένε τα ξωτικά. Ε λοιπόν δεν τον περίμενα έτσι. Περίμενα αυτό που θα περιμένατε όλοι από έναν Αη Βασίλη. Κόκκινα ρούχα, άσπρη γενειάδα, σκούφο, Ohohooo και τέτοια. Καμία σχέση. Μη πιστεύετε τίποτα απ΄ ό,τι σας λένε. Κανονικός άνθρωπος σαν κι εμάς είναι ο Αη Βασίλης. Μπορεί και να κυκλοφορεί ανάμεσά μας και να μη το πάρουμε χαμπάρι.

Τέλος πάντων, γνωριστήκαμε, χαρήκαμε όλοι κι είπαμε να ξεκινήσουμε να πάμε να βρούμε εκείνο το έρημο το Χάμερ. Μαζί μου θα ερχόταν και το ξωτικό-Άγγελος. Η μάλλον για να το θέσω ορθότερα, εγώ θα πήγαινα μαζί με το ξωτικό-Άγγελο. Ο οποίος παρεμπιπτόντως φαινόταν να μη γουστάρει καθόλου το conceptάκι. «Τι θέλει τώρα η μανταμίτσα; Δε κάθεται σπιτάκι της να ρίξει κανένα ξεσκόνισμα να ξελαμπικάρει που μου θέλει και Hummer; Αχ ρε Αη Βασίλη τι μου κάνεις».  Τι να κάνει ο καημένος όμως; Εντολές άνωθεν ήταν αυτές. Μπορείς και να μιλήσεις; Δε μπορείς.

Μπροστά λοιπόν αυτός με μια ολοκαίνουργια BMW 325i, πίσω εγώ με το κατσαριδάκι μου. Στενάκια, λακκούβες, λαϊκές, έκανε και κάτι γκαζώματα στη BMW για να φοβηθώ… κυρία εγώ. Απτόητη.

Και να μπροστά μου όχι ένα, αλλά ΔΥΟ Ηummer μαύρα και καλογυαλισμένα,  μπροστά από την αντιπροσωπεία. Να περιμένουν ΕΜΕΝΑ! Γύριζα γύρω-γύρω σαν τη μύγα και παρατηρούσα το ένα από τα δύο. Έψαχνα να βρω τα πυροβόλα αλλά δεν τα έβλεπα. Μπα, σκέφτηκα, είναι το απλό μοντέλο.  Δηλαδή θα το οδηγούσα τελικά?

Ήρθε και ο φωτογράφος κι έπρεπε να φύγουμε. Οδήγησε το ξωτικό στην αρχή γιατί ψιλοαχγώθηκα στη Κηφισίας με κίνηση να οδηγήσω το θηρίο. Καλά, ένα σας λέω. Τα μεγαλύτερα τζιπ δίπλα στο Χάμερ φαίνονται μυρμήγκια. Σ΄ ένα φανάρι σταθήκαμε δίπλα σ΄ ένα φορτηγό κι ήρθα μούρη με μούρη με τον οδηγό. Με τα πολλά φτάσαμε στη Πολιτεία για φωτογράφηση. Ήγκηκεν η ώρα μουρμούρισα. Και κάθομαι στη θέση του οδηγού οπλισμένη με άγχος και θάρρος. (Πρόσεχε τι εύχεσαι όπως είπε και το ξωτικό-Άγγελος). «Ξέρεις να οδηγείς αυτόματο;» ρωτάει το ξωτικό. «Σιγά τη μεγαλούπολη» μου ‘ρθε να του πω αλλά το κατάπια. «Ξέρω» είπα φοβισμένα. Την τύφλα μου ήξερα. Μια φορά είχα οδηγήσει το αυτόματο της ξαδέλφης μου πριν 83 χρόνια κι άλλη μια φορά ένα Smart για 10 λεπτά, αλλά σκέφτηκα για να το λένε αυτόματο, θα τα κάνει όλα αυτόματα μόνο του. Άρχισα να το περιεργάζομαι από τη θέση του οδηγού πια. ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Ανάμεσα στις δύο μπροστινές θέσεις είχε μια μεγάλη τετράγωνη θήκη που άνοιγε από πάνω. Την ανοίγω περιμένοντας να δω μέσα σφαίρες και χειροβομβίδες. Ήταν άδεια ευτυχώς. Καλύτερα, σκέφτηκα, θα βάλω μέσα το κινητό μου, ή ακόμα καλύτερα ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη τσάντα μου! Στο ταμπλό είχε περίπου 4.500 κουμπάκια που ποτέ δεν έμαθα τι έκανε το κάθε ένα. Όλα δε εκεί μέσα ήταν τεράστια. Λες κι αν ο μοχλός του αυτόματου κιβωτίου ήταν για χέρι κανονικού ανθρώπου κι όχι για το χέρι του γίγαντα, δεν θα έκανε την ίδια δουλειά.

Άρχισα λοιπόν να κάνω γύρω γύρω τη πλατεία της Πολιτείας ενώ ο φωτογράφος κλικ κλικ κλικ τραβούσε φωτογραφίες από μακριά. Μ΄ έπιασε μια απογοήτευση άλλο πράγμα. Το Χάμερ στη Πολιτεία; Πού είναι τα κατσάβραχα και οι λάσπες; Μετά από 12.000 φωτογραφίες και 642 γύρους της πλατείας ξεκινήσαμε για τη Πάρνηθα.  Νάτα τα κατσάβραχα λεω, έρχονται! Από την αγωνία μου ξέχασα το δρόμο. Πού να στρίψω; «Εδώ στρίψε» μου λέει το ξωτικό. Να στρίψω ρε πουλάκι μου αλλά προς τα πού; Δεξιά ή αριστερά; Τέλος πάντων φτάσαμε στη Πάρνηθα. Μπαίνουμε μέσα σ΄ ένα φαρδύ κατσικόδρομο με κάτι λάσπες…. χάλια. Βλέπω μπροστά μου μια λασπολίμνη. Ενθουσιάστηκε ο φωτογράφος. «Αυτό είναι» λέει. «Θα πάω εγώ απέναντι κι εσύ θα περάσεις με φόρα τις λάσπες.» Παίρνω κι εγώ φόρα κατηφόρα και πλαααατς! Έχασα το φως μου η γυναίκα. Όλο το αυτοκίνητο καλύφθηκε μέχρι την οροφή με λάσπες. Better than sex να το πω; The big O να το πω; (αν δε ξέρετε τι είναι the big O, ρωτήστε τη γυναίκα σας). Και ξανά στις λάσπες. Και πάλι στις λάσπες! Το όνειρο το ίδιο. Χαιρόμουν σα παιδάκι 5 χρονών που του χάρισαν ένα ολοκαίνουργιο γυαλιστερό ποδήλατο με 3 ρόδες. Κι ανέβα και στο βράχο. Και ανέβασέ το ίσια και μετά με το πλάι…. Πρώτη φορά εκτελούσα οδηγίες με τόση χαρά. Νομίζω ότι θα μπορούσα να μείνω μέσα εκεί 10 μέρες χωρίς νερό, φαγητό και ύπνο, να ανεβοκατεβαίνω τα κατσάβραχα και να τσαλαβουτάω στις λάσπες. Βέβαια το ξωτικό δεν αισθανόταν καθόλου το ίδιο με μένα. Το χρωματάκι του ήταν ψιλοκίτρινο έως χοντροχλωμό από το άγχος μη σπάσω το ξένο αυτοκίνητο η άσχετη. Κάποια στιγμή το ξωτικό-Άγγελος καθόταν στο πίσω κάθισμα με το φωτογράφο κι εγώ μπροστά οδηγούσα. Λέει το ξωτικό στο φωτογράφο. «Να πάμε λίγο παρακάτω που έχει ένα μέρος που μπορούμε να κάνουμε άλμα με το αυτοκίνητο, αλλά θα το κάνω εγώ, όχι η Ζωή». Πριν προλάβει να απαντήσει ο φωτογράφος πετάγομαι η νοικοκυρά «Γιατί; Εγώ να το κάνω». Και βλέπω το ξωτικό από το καθρέφτη να κοιτάζει μ’ ένα ύφος το φωτογράφο, τύπου τι-λέει-η-βλαμμένη. Ε καλά pardon. Μου ξέφυγε κύριε ξωτικό. Πάντως αν με άφηνες θα το έκανα μια χαρά άμα θες να ξέρεις. Τελικά δε το κάναμε καθόλου γιατί είχε αρχίσει να βραδιάζει και το όνειρό μου τελείωνε…

Ξεκινήσαμε το δρόμο του γυρισμού μ΄ ένα Χάμερ που από μαύρο είχε γίνει καφέ από τις λάσπες. Σταματήσαμε κάπου να ρίξουμε λίγο νερό να φύγουν τα πολλά και πέσαμε στη κίνηση της Κηφισίας μέχρι το Μαρούσι. Λοιπόν ξέρετε τι ωραία που είναι να είσαι σε μποτιλιάρισμα αν είσαι μέσα σε Χάμερ; Βλέπεις χιλιόμετρα μακριά. Ούτε βαριέσαι ούτε τίποτα. Μια χαρά σας λέω.

Κατά τις 6:30 το απόγευμα φτάσαμε έξω από την αντιπροσωπεία. Αυτό ήταν. Τέλειωσε. Όμως η ευχή μου πραγματοποιήθηκε. Το έκανα! Οδήγησα ένα Χάμερ. Pardon, Hummer. Τώρα μπορώ κι εγώ να το λέω Hummer κι όχι Χάμερ. Θα το εκδώσουν λέει κιόλας. Πείτε μου βρε παιδιά σε ποιο τεύχος να πάρω 5-6. Ένα για να το διαβάζω στο σπίτι, ένα για να το έχω στη τσάντα μου και να το δείχνω στους φίλους μου, ένα για το αυτοκίνητο μήπως ξεχάσω τη τσάντα μου, ένα για να το έχω κάτω από το μαξιλάρι μου κι ένα που δεν θα του βγάλω ποτέ τη ζελατίνα του για να είναι πάντα καινούργιο και γυαλιστερό όσο γυαλιστερό ήταν και τ όνειρό μου.

Έμαθα κάτι απ΄όλο αυτό. Να εκφράζω τις επιθυμίες μου και τα όνειρά μου όσο τρελά κι αν φαίνονται. Ποτέ δε ξέρεις. (Μπορώ να ζητήσω και μια βίλα στο βουνό που να βλέπει θάλασσα μήπως; Don’ t push your luck…)

Άγιε μου Βασίλη σ ευχαριστώ που έκανες πραγματικότητα την ευχή μου. Ξωτικό-Άγγελε σ΄ ευχαριστώ για την υπομονή σου, την ανοχή και την ευγένειά σου. Ξέρω ότι ήταν λιγάκι (?) επικίνδυνο μια άσχετη να οδηγεί και να προσπαθεί να κάνει ταρζανιές μ ένα ξένο τεράστιο τζιπ και να είσαι εσύ υπεύθυνος και για το τζιπ και για την άσχετη. Σ΄ ευχαριστώ.

9 σχόλια:

Blondbrained είπε...

Κι έτσι αγάπησα τη Ζωή!!!! :) :) :)

Katerina είπε...

Ζωή, πραγματικά έχεις έναν υπέροχα ζωντανό τρόπο να γράφεις... σα να σε έχω δίπλα και να τα λες! Υπέροχη...

Ζωή Σοφίας είπε...

Είναι πολύ κουραστικό να λες συνέχεια ευχαριστώ όμως αλήθεια ευχαριστώ. Η επιστήμων απο δω έχει παίξει και νομίζω ότι θα παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου από δω και πέρα. Ακόμα κι αν δεν ξαναμιλήσουμε ποτέ - πράγμα απίθανο - μου έχει ήδη δώσει κάτι πολύ σημαντικό. Εμπιστοσύνη στο χέρι μου και δύναμη για να συνεχίσω και να κάνω όσο καλύτερα μπορώ αυτά που διαβάζετε...
Το συγκεκριμένο κείμενο σήμερα που το ξανδιάβασα μου φάνηκε λίγο τηλεγραφικό, όμως τότε έπρεπε να γράψω συγκεκριμένο αριθμό λέξεων, ἔπρεπε να γράψω τρεις φορές τόσα... Το έζησα πολύ πιο έντονα απ όσο αποτυπώνεται εδώ αλλά ίσως να μην μπορώ να αποτυπώσω σωστά αυτά που έχω ζήσει στ αλήθεια....
Μάλλον θα παραμείνω στις μυθοπλασίες :)

Blondbrained είπε...

Το αποτύπωσες όπως ακριβώς έπρεπε. Περισσότερη ανάλυση, λιγότερη ένταση και τούμπαλιν. Τώρα ήταν όλα ισορροπημένα και ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΑ! :)

Deni Argiropoulou είπε...

Εύγε σας Ζωή! Από δω και πέρα υπάρχει κι άλλος λόγος να παρακολουθώ το blog της αγαπητοτάτης μου. Ελπίζω να μην αργήσεις ν'αναρτήσεις το επόμενο. Συνέχισε δυναμικά...

Ninevi είπε...

Αν δεν είχε γραφτεί το όνομα της Ζωής, θα νόμιζα ότι διάβαζα εσένα :)
Απολαυστικότατο και ας μην μου αρέσουν τα τανκς :P

Ανώνυμος είπε...

Χριστίνα Σ.:
Συγχαρητήρια Ζωή με την υπέροχη γραφή σου ,εγώ βέβαια το πήγα και λίγο παρακάτω το όνειρο ,οτι αυτό "Χάμερ" όπως το λές ,το κέρδισες ,έγινε δικό σου....Δεν πειράζει όμως ,ό,τι ζεί κανείς και το χαίρεται με την καρδιά του , στα σύν της ζωής είναι !!!!Δεν ξέρω ποιά η ποιόν να ευχαριστήσω για το υπέροχο μπλόκ που έχετε !! Θα σας παρακολουθώ ,καλή συνέχεια !!!!!

Ζωή Σοφίας είπε...

Χαχα! Ευτυχώς που δεν το κέρδισα το Hummer. Φαντάζεσαι τι θα είχα να πληρώνω τώρα;;;
Η μπλογκάρχης είναι η Blondbrained η επιστήμων :)

Blondbrained είπε...

Και μπλογκάρχης και blondbrained και επιστήμων! Ούτε εγώ δεν μπορώ να τα χωρέσω όλα μαζί στην ίδια πρόταση! χχαχαχαχα :)