Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Από την Σοφία των Αλχημιστών Δασκάλων...


 
Από την σοφία των αλχημιστών Δασκάλων: δεν μπορείς να κάνεις Άνθρωπο κανέναν εκτός από τον εαυτό σου. Κοιτάς στα μάτια τον εχθρό, όπως κοιτάς και τον φίλο, και βλέπεις και στους δύο τον εαυτό σου. Αν έχεις αδικήσει, ευχαριστείς τον Θεό για την ευκαιρία που σου έδωσε και το είδες, γιατί ο χρυσός δημιουργείται από το μολύβι που βγάζεις από την Γη της συνείδησης. Αν σ' έχουν αδικήσει, προσεύχεσαι στον Θεό για την Ψυχή εκείνου που σε αδίκησε, γιατί Εκείνη κλαίει και οδύρεται... Εκείνη πονά που χάνει την επαφή με το Θείο και γίνεται βορά στα νύχια των Εγώ των αδίκων!!!

Πόσες ψυχές πονούν... ο Ουρανός γέμισε φωνές και κλάματα όχι από τους αδικημένους, αλλά από τους άδικους... ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ!

ΥΓ Γι' αυτό έρχονται να πάρουν κεφάλια... ακόμα και ο Ένας πονοκεφαλιάζει με τόση φασαρία...
Από την Σοφία των Αλχημιστών Δασκάλων: ο αλχημιστής δεν έχει φίλους, έχει μόνο Πατέρα και Μητέρα και Αδελφούς και Αδελφές. Ο αλχημιστής δεν έχει εχθρούς, έχει μόνο ευκαιρίες και κατανόηση. Ο αλχημιστής δεν γεμίζει τις τσέπες του με λεφτά, αλλά την καρδιά του με αγάπη. Ο αλχημιστής δεν έχει δασκάλους, είναι δάσκαλος. Ο αλχημιστής δεν τιμωρεί ούτε επιβραβεύει τους άλλους ή τον εαυτό του, μόνο βάζει τα πράγματα στη σωστή τους θέση. Ο αλχημιστής δεν προσκυνά κανέναν θεό, γίνεται Ένα με τον Θεό εν συνειδήσει και αγάπη. Ο αλχημιστής δεν βλέπει όνειρα γιατί δεν κοιμάται ποτέ, μόνο ΒΛΕΠΕΙ πάντα και παντού.
Από την Σοφία των Αλχημιστών Δασκάλων: Ο αλχημιστής δεν φορά τίτλους, ούτε κομπάζει για τις γνώσεις του, μόνο ζει βάσει της Γνώσης γινόμενος παράδειγμα για τους αδαείς, και φορά τα ενδύματα της Ψυχής με κάθε μύηση, ένα προς ένα. Ο αλχημιστής προσέχει πώς χρησιμοποιεί τις λέξεις, γιατί κατανοεί την δύναμη που φέρουν. Ο αδαής τις πετάει όπως πετά ο κτηνοτρόφος την λάσπη στα γουρούνια και μαζί τους πετά την ψυχή του στα Εγώ. Ο αλχημιστής λέει πάντα και μόνο την Αλήθεια ή δεν μιλά καθόλου. Ο αδαής πολυλογεί και όλες του οι κουβέντες είναι ψέματα και κακίες, γιατί το Εγώ είναι καλό στα κενά από Ζωή και Αλήθεια λόγια. Ο αλχημιστής επιλέγει τις μορφές της Γνώσης που θα αφομοιώσει κάθε φορά και τις μορφές της προσφοράς του στην ανθρωπότητα. Ο αδαής ελπίζει ότι κάποτε θα μάθει ένα πράγμα καλά και ότι θα τον θαυμάζουν γι' αυτό, γιατί το Εγώ αποζητά τον θαυμασμό από τους άλλους, χωρίς να ξέρει να θαυμάζει το Ένα και Μοναδικό και Αληθινό.
 Από την Σοφία των Αλχημιστών Δασκάλων: Ο αλχημιστής αντιλαμβάνεται την αλήθεια των πραγμάτων κάθε στιγμή, ακόμα κι όταν όλοι νομίζουν ότι κοιμάται όρθιος. Ο αλχημιστής είναι αφελής στα μάτια των πραγματικά κενών και αδαών ανθρώπων. Ο αλχημιστής είναι το μαύρο φως μέσα στο σκοτάδι των Τίποτα. Τα Τίποτα και τα Εγώ δεν μπορούν να τον Δουν, μόνο εκείνος μπορεί να τους Δει. Ο αλχημιστής μοιράζεται τον πόνο του με τον Πατέρα και την Μητέρα, αλλά δέχεται με αγάπη τον πόνο των Αδελφών του. Ο αλχημιστής μοιράζεται την χαρά του με τους Αδελφούς του, αλλά δέχεται με την μορφή της Μύησης την χαρά του Πατέρα και της Μητέρας του. Ο αλχημιστής ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ, γιατί ο αλχημιστής ξέρει πώς να πεθαίνει ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ! Οι αδαείς δεν ξέρουν να πεθαίνουν, μόνο να σκοτώνουν τους άλλους και την ψυχή τους.
 
Ο αλχημιστής παίρνει μια φορά το μάθημα ο ίδιος, και το δίνει πολλές σε άλλους με το παράδειγμά του. Οι αδαείς δεν βλέπουν καν το μάθημα όταν τους το στέλνουν, ακόμα κι αν τους το δώσει γραμμένο ένας αληθινός δάσκαλος. Ο αλχημιστής δεν αυτοπροσδιορίζεται σαν δάσκαλος, και οι αδαείς δεν αναγνωρίζουν τον δάσκαλο όταν τον βλέπουν. Ο αλχημιστής είναι ευτυχισμένος και πλήρης ακόμα κι όταν δεν έχει τίποτα, ο αδαής ψάχνει πάντα τρόπους να γεμίσει την κενότητά του και ποτέ δεν τα καταφέρνει, ακόμα κι αν έχει τον κόσμο όλο στα πόδια του. Ο αλχημιστής βλέπει την τελειότητα ακόμα και στον πόνο, ο αδαής τα βλέπει όλα ατελή, λες και μπορεί ο τυφλός να δει το έργο Αυτού που τα πάντα ορά.

Τέλος για σήμερα... Κι έχει ο Θεός και αύριο... ακόμα και για τους αδαείς!
(από το εσωτερικό αρχείο μιας Αλχημίστριας)

1 σχόλιο:

Deni Argiropoulou είπε...

Πώς ζωγραφίζουν οι αλχημιστές (και αλχημίστριες). Σαν κι εσένα!!!!!!Ζωγράφισες πάλι! Μάκια!