Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

ΖΕΣΤΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙ

Από την αγαπημένη Ζωή Σοφίας... Απολαύστε, σαν να δαγκώνατε ένα γλυκό... ζεστό καρπούζι!


 
Σήμερα είδα σε μια καλλιτεχνική φωτογραφία μια φέτα καρπούζι. Ήταν μια καλοκαιρινή εικόνα, τραβηγμένη σε μια ασπρισμένη βεράντα, με θέα το Αιγαίο και πάνω σ ένα σιδερένιο στρογγυλό τραπεζάκι, βαμμένο θαλασσί, ήταν ένα λευκό πιάτο και πάνω του μια ζουμερή φέτα καρπούζι μαζί με λίγες ρόγες λευκό σταφύλι, δίπλα στο πιάτο ένα κλωναράκι γιασεμί κι ένα ποτήρι δροσερό νερό. Πάνω τους χτυπούσε ο καλοκαιριάτικος πρωινός ήλιος και το φως έκανε διάθλαση στο νερό. Μια τόσο απλή εικόνα, μια εικόνα που γεννά διαφορετικά συναισθήματα στον καθένα, ανάλογα με τις αναμνήσεις του, τις μυρωδιές του, τα αγγίγματα, τις αγκαλιές, τα βλέμματα, τα γέλια ή τα κλάματα που έζησε ή ένιωσε. 

Εγώ σ αυτή την εικόνα δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρά τη φέτα του καρπουζιού. Κι ήρθαν στο μυαλό μου τα παιδικά μου χρόνια. Μια εικόνα από τα παιδικά μου χρόνια. Μια επαναλαμβανόμενη εικόνα.
Η μέρα του καλοκαιριού που ερχόταν το πρώτο καρπούζι στο σπίτι. Το έφερνε ο παππούς μαζί με τα υπόλοιπα ψώνια το μεσημέρι. Κι η γιαγιά όπως ήταν ζεστό, το έκοβε στα δύο και μετά σε φέτες και μετά σε κομμάτια για να το βάλει σε μεγάλα μπωλ στο ψυγείο να παγώσει. 

Πριν κοπεί σε φέτες, ‘’έσκαβε’’ τη καρδιά από τα δυό μισά και μου την έδινε. Ετσι όπως ήταν, ζουμερό και σχεδόν χλιαρό. Η καρδιά του πρώτου καρπουζιού ήταν πάντα δική μου. Ήμουν η αδυναμία της γιαγιάς… το πρώτο της εγγόνι. Δε πήγα ούτε παιδικούς σταθμούς ούτε τίποτα… Δεν άφησε η γιαγιά. ‘’Εσείς να πάτε στις δουλειές σας και να αφήσετε τους παιδικούς σταθμούς. Εγώ θα το μεγαλώσω το παιδί.’’ είπε στους γονείς μου και τελείωσε εκεί η συζήτηση του παιδικού σταθμού. Όλα μου τα παιδικά χρόνια είναι γεμάτα από την απέραντη αγάπη της γιαγιάς μου, από τις κατσαρόλες και τις κουτάλες της, από τη ραπτομηχανή της, από τα ζώα που φρόντιζε… γάτες, σκύλους, πουλιά… λες και το ξεραν κι όποιο είχε ανάγκη έτρεχε στη γιαγιά μου.  Μέχρι που ‘’εξαναγκάστηκα’’ στα 5 μου να πάω σχολείο, οι μέρες μου περνούσαν με τη γιαγιά μου και τη προγιαγιά μου – τη γιαγιά Σοφία – να μου λέει παραμύθια… τον Μπιλμέμ με τα τρία καρύδια και τον γέρο και τη γριά που κόλλησαν στο μέλι. 

Δεν συνηθίζω να παίρνω πια καρπούζι στο σπίτι. Είναι πολύ μεγάλο για δυο ανθρώπους… με νευριάζουν και τα ζουμιά και οι τεράστιες φλούδες… δεν έχω ξαναφάει από τότε ζεστό καρπούζι… ζεστή καρδιά καρπουζιού… πάντα πια είναι παγωμένο από το ψυγείο. Είναι τόσο έντονη η ανάμνηση της ζεστής καρπουζοκαρδιάς στο στόμα μου, που πάντα με ξενίζει το δροσερό… για να μη πω μ ενοχλεί. 

Εκείνες οι καρπουζοκαρδιές δεν μπορούν να υπάρξουν πια. Εκείνες οι καρπουζοκαρδιές ήταν η αγάπη της γιαγιάς Χρυσούλας, της Χρυσουλίτσας μου… 

Έφυγε από κοντά μας όταν ήμουν ήδη 34 ετών. Μου άφησε κληρονομιά της συνταγές της και τα ραψίματά της. Δεν το ήξερε ούτε η ίδια ότι μου έμαθε τόσα πράγματα… ούτε εγώ. Όταν στα 40 μου αποφάσισα να αρχίσω να μαγειρεύω, μου ήρθαν στο μυαλό αυτόματα οι εικόνες της όταν μαγείρευε, αφού μονίμως ήμουν κρεμασμένη στη φούστα της. Ούτε παιχνίδια ήθελα, ούτε τίποτα. Μονο να είμαι δίπλα στη γιαγιά μου. Ανέβαινα όρθια πανω στη καρέκλα και ανακάτευα ζύμες για κέικ, έφτιαχνα μπαλίτσες τον κιμά για τους κεφτέδες, έριχνα αλεύρι όταν άνοιγε φύλλο. Έξαλλη γινόταν όταν έκλεβα λίγο ωμό πλασμένο κιμά. ‘’Τι κάνεις παιδί μου; Θ αρρωστήσεις!! Θα με πεθάνει αυτό το παιδί’’ κι εγώ γελούσα κρυφά μη μπορώντας να καταλάβω γιατί θα αρρωστήσω επειδή έφαγα ωμό κιμά!  

Όταν έραβε στη ραπτομηχανή της, πάλι έπαιρνα τη καρέκλα μου και ανέβαινα επάνω να βλέπω κι εγώ που γαζώνει. Άλλαζε μασούρια και μασουρίστρες και μου φαινόταν τόσο δύσκολο. Καμία φορά μου έδινε κανένα κουρελάκι να γαζώσω κι εγώ, με το μάτι της από πάνω μου, μη γαζώσω και κανα δάχτυλο.  Τη ραπτομηχανή της την έχω ακόμα. Μια ποδοκίνητη Singer. Πριν λίγα χρόνια έφερα έναν τεχνικό στο σπίτι για να την συντηρήσει και να τη λαδώσει. Μεγάλος άνθρωπος, συγκινήθηκε όταν την είδε… ‘’Α… δεν φτιάχνουν πια τέτοια πράγματα’’.  Δεν προσπάθησα ποτέ να γαζώσω… νόμιζα ότι δεν ξέρω, μέχρι πριν τρία χρόνια που χρειάστηκε να γαζώσω ένα στρίφωμα. Ανοίγω τη ραπτομηχανή της Χρυσουλίτσας και λέω θα το κάνω!! ‘’Αντε γιαγιά, για πες τώρα τι κάνουμε…’’ μονολόγησα. Τελικά τα θυμήθηκα όλα! Η ‘’εκπαίδευσή’’ μου στη ραπτομηχανή σταμάτησε στα 5 μου, όταν ξεκίνησα σχολείο. Άρα ή διαθέτω υπερβολικά γερή μνήμη, ή η Χρυσουλίτσα μου με άκουσε και με βοήθησε σ εκείνο το πρώτο γάζωμα του στριφώματος. 

Τι μπορεί να σου θυμίσει μια φωτογραφία με μια φέτα καρπούζι…

11 σχόλια:

χρυσα ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ είπε...

Tα παιχνιδια της ZΩHΣ?
Aκου.
Kαι την δικη μου γιαγια την ελεγαν XPYΣOYΛA
εξου και το δικο μου ονομα,
επαγγελματιας μοδιστρα,δουλεψε στην Aιγυπτο με Iταλιδες και Γαλλιδες που ΦYΣIKA ειχε και EXΩ μια ραπτομηχανη Singer, και που η σχεση της με τα ζωα ηταν σχεδον μητρικη...
Eιναι παραξενη η ζωη...
Σ'ευχαριστω που την ξαναξυπνησες στο μυαλο μου.....

χρυσα ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ είπε...

A !! Kαι κατι ακομη.
AYTH η γιαγια ΔEN ηταν εξ αιματος .
AΛΛA HTAN ΠIO γιαγια,μανα,αδερφη απο πολλες που εχω γνωρισει μεχρι σημερα.
Mακαρι να ηταν πολλες οι XPYΣOYΛEΣ,XPYΣAΦIA,XPYΣO στον κοσμο τουτο!!
Eιναι μοναδικο αυτο που νιωθω οταν την σκεφτομαι.
Θα'θελα να το νιωσουν κι αλλοι....


BlueAngel είπε...

Πόσο ωραίο είναι να έχεις κάτι κοινό, με κάποιον που δεν ξέρεις καθόλου.
Η μητέρα μου εχει singer (ηλεκτρική όμως) με ιδιάιτερη σχέση με τα ζώα και ειδικες δεξιότητες στα χερια.
Διαβάζωντας το κείμενο, η αίσθηση της ζεστης καρδιας που μου έδινε η μητέρα μου όταν εκοβε το καρπούζι, γέμισε το στόμα μου ,και αισθάνθηκα πάλι μικρό παιδι, το καλοκαίρι.
Τα τελευταία χρόνια σπάνια να φαω ζεστή καρδια.
Το κομματι αυτό το δίνω στα παιδια μου.
Αραγε περνώντας τα χρόνια θα θυμηθούν και αυτά την άισθηση αυτή, διαβάζοντας κάποιο κείμενο τυχαία ;
Σε ευχαριστούμε για την τοσο γλυκιά γευση που μας αφησέ το κείμενο σου.
Ζεστη και γλυκιά.Οπως το καρπούζι....

Lila Lilak είπε...

Πολύ όμορφο..

Ε είπε...

Πανέμορφο ταξίδι στα χρόνια της χαμένης μας αθωότητας.

Εγώ μόνον θα σε συγχαρώ και θα σε ευχαριστήσω.

Ε

Sabakis Menelaos είπε...

Πολύ όμορφο!

Μενέλαος είπε...

!

Deni Argiropoulou είπε...

Ζωή μου, Ζωή μου!!!! Πόσο με συγκίνησες!!! Μπορεί να μην ήμουν η πρωτότοκη ούτε η αδυναμία της γιαγιάς μου αλλά πάντα μοιραζόμουν με τον αδελφό μου (πρωτεία και αδυναμία) την ζεστή καρδιά του καρπουζιού. Τί μου θύμησες???? Αυτή η απίστευτη γλύκα και άρωμα σπάνια να βρεθεί!!! Κι εμάς μας μεγάλωσε η γιαγιά και ο παπούς μέχρι που πήγαμε νηπιαγωγείο! Κι εγώ στεκόμουν δίπλα στη γιαγιά μου (άπαιχτη μικρασιάτισα μαγείρισα)όταν μαγείρευε και μάθαινα βοηθώντας. Λένε ότι πήρα το ταλέντο της πράγμα που δεν το πολυπιστεύω. Ακόμα έχω τ'αρώματα και τις γεύσεις από τα καλούδια που μαςέφτιαχνε ακούραστη πάντα. Και η ραπτομηχανή της, Singer βέβαια ποδοκίνητη, υπάρχει ακόμα και δουλεύει μια χαρά στα χεράκια της μανούλας μου. Αυτή η ραπτομηχανή ασκούσε, όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι, μια απίστευτη μαγεία.Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν δεν καθόμουν στο πάτωμα δίπλα στα πόδια του αγαπημένου μου παππού ν'ακούω μαζί του ραδιόφωνο (εκείνος μ'έμαθε να αγαπώ τη μουσική και κοντά του απέκτησα τα πρώτα μου ακούσματα στην κλασσική και τζαζ μουσική)και να διαβάζω τα παραμύθια μου, λάτρευα να κάθομαι κοντά στη γιαγιά όταν έραβε στη ραπτομηχανή και να παίζω με τις κούκλες μου και να τους φτιάχνω αυτοσχέδια ρούχα!!!!! Ααααααααχχχχχ! Ζωή μου, τί όμορφα που μας ταξίδεψες πάλι!!!!! Σ'ευχαριστούμε !!!!! :) Μήπως μπορείς να μας χαρίζεις τέτοια όμορφα ταξίδια πιο συχνά??????

Ζωή Σοφίας είπε...

Καλημέρα σε όλους.
Δεν είχα δει κανένα από τα σχόλια μέχρι τώρα... έμπλεξα πάλι μ ενα τετράποδο μωρό που μάζεψα απο το δρόμο και... που μυαλό;
Δεν φανταζόμουν ότι υπάρχουν κι άλλοι που θα θυμόντουσαν μια τόσο μικρή λεπτομέρεια όπως το ζεστο καρπούζι, όμως χαίρομαι που ανακαλύπτω ότι το ζεστό καρπούζι έιναι μια γλυκιά ανάμνηση για πολλούς απο μας, γεμάτη αγάπη και τρυφερότητα από τις γιαγιάδες μας...
Διαβάζοντας τα σχόλιά σας έκλαψα ακόμα μια φορά... όπως την ημέρα που έγραψα το κείμενο... και που αδυνατώ να ξαναδιαβάσω :)
Είμαστε πολύ τυχεροί όσοι γνωρίσαμε την αγάπη της γιαγιάς μας... αυτής της μαγικής γιαγιάς που τα έκανε όλα εύκολα, αστεία, γλυκά, αγαπημένα.....

Ελένη Λαζαρίδου είπε...

Αχ αυτές οι γιαγιάδες...αχ...ξύπνησαν όλες οι μνήμες με τα καλοκαίρια κοντά στην γιαγιά και τον παππού !!!

Iris Rowling είπε...

Σας ευχαριστω για τις ομορφες στιγμες που μοιραστηκατε με ολους μας! Βλεπετε υπαρχουν και μερικοι ανθρωποι -σαν εμενα, ας πουμε- που δεν εχουν την τυχη να εχουν τοσους αγγελους, να τους φυλανε το παρελθον τους!..... Υπεροχο το μερος σας! Μολις το ανακαλυψα και χαιρομαι πολυ για αυτο! Να ειστε καλα.....