Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Οι "κύριοι" του Κυρίου...

....ή οι ρόλοι δεσμώτες που επιβάλλαμε στον Εαυτό μας.

Έχω καιρό να κάνω ανάρτηση σε αυτή την ενότητα της εσωτερικής πρακτικής. Και παρόλο που όλο και ήθελα να γράψω κάτι, το αμελησα μέχρι που τις τελευταίες μέρες ένα θέμα ξεπεταγόταν συνέχεια μπροστά μου, σχεδόν ενοχλητικά, με διάφορα ονόματα και μορφές, αλλά με την ίδια ουσία: τα καλά Εγώ, η ανάπτυξη της προσωπικότητας, οι ρόλοι στη ζωή μας χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να επιτευχθεί επικοινωνία..

Διαφορετικά ονόματα για το ίδιο ακριβώς πράγμα: τα δεσμά που επιβλήθηκαν από το συλλογικό ασυνείδητο στο ατομικό, με τις ευχές μας... ή μάλλον λόγω του φόβου μας ότι δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε χωρίς αυτά. Εν μέρει αυτή ακριβώς η πεποίθηση αποδεικνύει πως είμαστε σαν τους αιώνιους έφηβους που αρνούνται με διάφορες δικαιολογίες να αφήσουν την γονεϊκή οικία και να ανεξαρτητοποιηθούν, να ανοίξουν φτερά, να δημιουργήσουν. Μέχρι που στο τέλος γινόμαστε κακέκτυπα των "γονέων" μας, αντιγράφοντας τις δικές τους μάσκες, ακολουθώντας τους δικούς τους κανόνες και θέλω, και επαναλαμβάνοντας τα δικά τους λάθη. Ένας φαύλος κύκλος αποτυχιών και για μας και για την ανθρωπότητα, ένας φαύλος κύκλος ύπνωσης.

Ας δούμε λίγο τι λέει η "επιστήμη" της ψυχολογίας για το θέμα μας. Θα αναφερθώ πρώτα στον Γιουνγκ, γιατί μπορεί να μη θεωρείται ο μπαμπάς της ψυχολογίας, αλλά σίγουρα ήταν αυτός που κατάφερε να την κάνει αποδεκτή ως επιστήμη. Ο Γιουνγκ μίλησε για την περσόνα (persona... από το "προσωπείο"), που κυριολεκτικά σημαίνει μάσκα του ηθοποιού. Ο ορισμός της περσόνας από τον ίδιο είναι ο εξής: ένα λειτουργικό σύμπλεγμα που διαμορφώνεται για λόγους (κοινωνικής) προσαρμογής ή προσωπικής εξυπηρέτησης. Η περσόνα είναι αυτό που ΔΕΝ είναι το άτομο, αλλά που και το ίδιο το άτομο και οι άλλοι νομίζουν πως είναι (σημ: λόγια του επιστήμονα, όχι δικά μου)

Ενδιαφέρον... το λιγότερο, έτσι;

Βασικά, ακόμα κι ο Γιουνγκ (που μπορεί να έψαξε πολύ βαθιά στον ψυχισμό του ανθρώπου, αγγίζοντας και ξεπερνώντας ενίοτε τα όρια του εσωτερισμού, αλλά παρέμεινε ένας επιστήμων ριζωμένος στο φυσικό πεδίο), αναγνώρισε τους κινδύνους της περσόνας.

1. Η συνεχής εναλλαγή προσωπείων το κάνει σχεδόν αδύνατον να ανακαλύψει, αποδεχτεί και τιμήσει κάποιος τον αληθινό εαυτό του. Όταν οι άνθρωποι φορούν συνέχεια μάσκες -για τον οποιονδήποτε λόγο, καταλήγουν να μην μπορούν να ξεφορτωθούν αυτές τις μάσκες και να ζήσουν πραγματικά, να ζήσουν την πραγματικότητα του Εαυτού πίσω από την μάσκα. Δεν καταφέρνουν να γνωρίσουν τον πραγματικό τους εαυτό, δηλαδή.
2. Όταν ζούμε μέσα από ρόλους, σε μια ψευδαίσθηση που δεν μας χαρακτηρίζει ουσιαστικά αυτό περιορίζει αυτόματα το πραγματικό ΑΤΟΜΙΚΟ δυναμικό μας. Με άλλα λόγια η ατομική αλλά και κοινωνική ανάπτυξη και ωρίμανση υποδαυλίζονται σημαντικά.

Συνειδητοποιείτε τι λέει ο Γιουνγκ; Οι μάσκες καλύπτουν κενά ή "ανάγκες" ρόλων σε κοινωνικό επίπεδο. Είναι σαν να μοιράζονται οι ρόλοι από τον παραγωγό μιας παράστασης, κι εμείς απλώς παρουσιαζόμαστε για να μας δοθεί ο κατάλληλος ρόλος, τον οποίο προσπαθούμε να "απογειώσουμε" με την ερμηνεία μας. Και στο τέλος ο "χαρακτήρας" που υποδυόμαστε κατατρώει τον ίδιο τον ηθοποιό. Υπάρχουν βέβαια και οι ρόλοι που σχεδόν παρακαλάμε εμείς οι ίδιοι να παίξουμε. Αυτοί είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι ως τα γνωστά Εγώ που έχουμε αναφέρει σε άλλες αναρτήσεις.

Κάποτε ρώτησαν τον Σωκράτη αν γνωρίζει τον εαυτό του μέσα από την αυτοπειθαρχία, κι εκείνος απάντησε πως όχι, αλλά τουλάχιστον γνωρίζει ποιος ΔΕΝ είναι. Αυτό το "ΔΕΝ"... είναι η περσόνα, ή για την ακρίβεια οι περσόνες! Ποια ήταν η αυτοπειθαρχία του Σωκράτη; Η αυτοανάλυση, η αυτοπαρατήρηση, ο συνεχής έλεγχος των εσωτερικών διεργασιών σε σχέση με τα εξωτερικά συμβάντα.

Ας δούμε τώρα μια πολύ βασική ερμηνεία της μάσκας και της χρησιμότητάς της (ή επικινδυνότητάς της) βάσει της συμβατικής ψυχολογίας, από έναν... ψυχολόγο. Σας παραπέμπω σε μία από τις πάμπολλες ιστοσελίδες επί του θέματος, εδώ. Και αντιγράφω το κομμάτι που μας ενδιαφέρει:

"Πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, επισκέπτονται ψυχολόγους με σκοπό να τους λύσουν τα ψυχολογικά τους προβλήματα. Θεωρούν τις δυσκολίες τους ως προβλήματα της προσωπικότητας τους ή της προσωπικότητας των άλλων. Πιστεύουν ότι κάτι δεν πάει καλά με το χαρακτήρα και τη φύση τους, ή με το χαρακτήρα και τη φύση των άλλων. Τα προβλήματα τους θεωρούνται αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού τους, ή του εαυτού των άλλων.
Οι άνθρωποι αυτοί, που βεβαίως και είναι μέλη ενός ή πολλών κοινωνικών ομάδων και συστημάτων, δεν έχουν συναίσθηση ότι λόγω της λειτουργίας αυτών των συστημάτων, τόσο η προσωπική σκέψη, όσο και το συναίσθημα, η βούληση και η δράση τους δεν είναι αυτόνομα, αλλά κοινωνικά. Κοινωνικά και πολιτισμικά. Βεβαίως και σε κάποιο βαθμό συνέβαλαν και οι ίδιοι, ωστόσο είναι από δύσκολο έως αδύνατο να διαχωριστεί η ακριβής ανάμειξη τους, τόσο στις ψυχολογικές τους λειτουργίες (σκέψη, συναίσθημα, βούληση, δράση) όσο και στα προβλήματα τους.
Η προσωπικότητα, ο χαρακτήρας, οι ψυχολογικές τους λειτουργίες και τα προβλήματα τους, έχουν προέλθει από τη συνισταμένη του αποτελέσματος πολλών περιστατικών κοινωνικής αλληλεπίδρασης του παρελθόντος και των επιθυμιών που εστιάζονται στο μέλλον. Η ιστορία του καθενός και ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το μέλλον, είναι αποτέλεσμα της επίδρασης πολλών, αλληλοδιαπλεκόμενων και μη αντιληπτών σχέσεων κοινωνικής δύναμης, που ξεκινούν με τη γέννηση ενός ανθρώπου και την κοινωνικοποίηση του σε πολύπλοκα κοινωνικά συστήματα (οικογένεια, συγγενικό περιβάλλον, σχολείο κ.ο.κ.).
Είναι επόμενο ότι, με τους ανθρώπους που επισκέπτονται ψυχολόγο, οποιαδήποτε συζήτηση για ταυτότητα, χαρακτήρα και προσωπικότητα πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή, αποφεύγοντας να τονίζεται ότι τα ψυχολογικά προβλήματα ή χαρακτηριστικά κάποιου οφείλονται στην αποκλειστική ευθύνη, ανικανότητα, ή στο χαρακτήρα του. Το αντίθετο. Απαιτείται χρόνος και κόπος ώστε να διαχωριστούν ένα – ένα όλα τα κομμάτια της προσωπικότητας και να διαφανεί μέσω ποιών σχέσεων, λόγων ή συμπεριφορών αυτά διαμορφώθηκαν, γιατί προκαλούν προβλήματα και πώς αυτά θα αλλάξουν. Ο σκοπός πάντα παραμένει το να προσαρμοστεί το άτομο στην πραγματικότητα, σταματώντας ή τουλάχιστον μειώνοντας τις διαστρεβλώσεις, δύσκαμπτες σκέψεις και λανθασμένες αντιλήψεις που έχει υιοθετήσει, καθώς και τη λάθος αυτό-εικόνα με την οποία δυσκολεύεται να ζήσει φυσιολογικά.
Οι σχέσεις ισχύος στις κοινωνικές ομάδες είναι τόσο περίπλοκες, και τα δυσλειτουργικά χαρακτηριστικά τους τόσο έντονα, αρχής γενομένης από τις οικογένειες, που ανεξαιρέτως όλα τα άτομα προκειμένου να επιβιώσουν αποκτούν ένα «χαρακτήρα», ένα βασικό μοτίβο αντιδράσεων στα ερεθίσματα. Αυτό το μοτίβο προέρχεται από ένα πολύπλοκο σύμπλεγμα εμπειριών από επιτυχημένες και αποτυχημένες αντιδράσεις στα κοινωνικά ερεθίσματα του παρελθόντος, άπειρα λόγια, συμβουλές και παραινέσεις άλλων ανθρώπων, συναισθήματα χαράς και συναισθηματικές πληγές που δεν έκλεισαν, αισθήσεις ευχάριστες και δυσάρεστες, αναμνήσεις φυσικού ή ψυχικού πόνου.
Τέλος, ένα σημαντικό στοιχείο που μένει από την κοινωνικοποίηση των ατόμων στις ποικίλες ομάδες, είναι η ταυτότητα, το όνομα που τους έχει δοθεί από τους σημαντικούς άλλους. Έξυπνος, βλάκας, τομάρι, πονηρός, καταφερτζής, ομορφούλα, κουτορνίθι και άλλοι χαρακτηρισμοί, αποδίδονται ως ταυτότητες από τις ομάδες στα άτομα. Μέσω των προβλητικών ταυτίσεων και της λειτουργίας της αυτό-εκπληρούμενης προφητείας, συνήθως, τα άτομα υιοθετούν τις δοσμένες σε αυτούς ταυτότητες και ρόλους, και συν τω χρόνω καθίσταται αδύνατος ο ορισμός του ποιος είναι ο «πραγματικός» εαυτός κάποιου και ποιοι οι κοινωνικοί ρόλοι που απλά εκπαιδεύτηκε να παίζει"

Αυτό κι αν ήταν ενδιαφέρον....

 Σε μεγάλο βαθμό το θέμα των ρόλων είναι ίσως ένα από τα λίγα πράγματα στα οποία συμφωνούν "επιστήμη" και εσωτερική διδασκαλία. Πόσο πιο ξεκάθαρο να το κάνει κανείς; Η μόνη διαφορά είναι στις προτάσεις που δίνει ο κάθε τομέας για την αντιμετώπιση/επίλυση του ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ των  ρόλων, γιατί ΝΑΙ, είναι πρόβλημα οι ρόλοι. Αλλά και στην ολοκληρωμένη ερμηνεία της πραγματικής δράσης και φύσης των ρόλων, που για την εσωτερική διδασκαλία έχουν ένα όνομα: ΕΓΩ. Ένα όνομα για το οποίο υπάρχουν πολλοί "παράνομοι" μνηστήρες. Πολλοί ονομάζουν Εγώ τον Εαυτό, το Είναι, ή ακόμα και την Ψυχή. Αλλά το Εγώ ταιριάζει σε έναν μόνο "κύριο"... αυτόν με τις πολλές μάσκες, τον ζογκλέρ των παραισθήσεων και ψευδαισθήσεων, τον σκηνοθέτη στον οποίο αναθέσαμε (για να μην πω παραδώσαμε αμαχητί) τη σκηνοθεσία της ίδιας μας της ταινίας/ζωής. Γιατί το Εγώ ζει μέσα από τους ηθοποιούς του, τα μικρότερα Εγώ, τους ρόλους μας, τα προσωπεία μας, τις μάσκες μας, όπως θέλετε πείτε τα, η ουσία είναι η ίδια. Το Εγώ είναι το μαύρο πέπλο που φορέσαμε εμείς οι ίδιοι στον Θεό μέσα μας, σκεπάζοντας το φως Του, τη δύναμή Του, την σοφία Του. Και φυσικά.... μας αρέσει πολύ αυτό, και μάθαμε να το θεωρούμε και απαραίτητο για να επιβιώνουμε σε κοινωνικό επίπεδο, για να επικοινωνούμε με τους συνανθρώπους μας, που και αυτοί πια είναι απλώς κινητά Εγώ με καλυμμένο το πραγματικό τους δυναμικό. 

Πόσο αυτοκαταστροφικοί είμαστε; Πόσο μικροί ψυχικά... Φοβόμαστε τόσο πολύ να είμαστε αυτό που είμαστε ικανοί να είμαστε, που το κρύψαμε στα εσωτερικά μας Τάρταρα, δοκιμάζοντας κάθε τρεις και λίγο μάσκες, ψάχνοντας να βρούμε την καλύτερη, την πιο αποδεκτή από τους άλλους και από "εμάς"... από τους υπόλοιπους ηθοποιούς, τα υπόλοιπα Εγώ μέσα μας. Και γίναμε ένα συνονθύλευμα Εγώ, μια ΛΕΓΕΩΝΑ σε ένα σώμα. Τι να σου κάνει κι αυτός ο εγκέφαλος μετα΄; Να μην γεμίσει κόμπλεξ; Να μην πνιγεί στις ίδιες του τις αντιφάσεις; Να μην χρειάζεται έναν... ψυχολόγο στην καλύτερη; Η πλάκα είναι πως όταν φτάνεις πια στο σημείο να μην βλέπεις καν το φως του Είναι σου, από τα πολλά πέπλα των Εγώ, το μόνο που μπορεί να σε βγάλει από τα σκοτάδια είναι η ψυχανάλυση. Γιατί για να βγεις μόνος σου θα χρειαστείς έστω και το αχνοφέγγισμα κάτω από το πέπλο για να βρεις το δρόμο μέσα από το πλήθος ΕΝΤΟΣ ΣΟΥ. Ο καλύτερος δάσκαλος/ψυχοθεραπευτής είναι αυτός μέσα σου, αλλά μόνο όταν δεν τον έχεις θάψει 200 μέτρα κάτω από το χώμα του φόβου σου! Αν ναι, θα χρειαστείς κάποιον να σκάψει για λογαριασμό σου τον τάφο, κι όταν τον ανοίξεις, τότε θα έχεις ίσως την ευκαιρία να επιλέξεις αν θα συνεχίσεις με τους ρόλους ή όχι...

Ο Γιουνγκ είχε ξεχωρίσει τους ανθρώπους που πορεύονταν βάσει του εσωτερικού τους φωτός, θεωρώντας πως είναι αυτοί που οδηγούν την ανθρωπότητα σε πρόοδο, γιατί οι μάσκες ΠΟΤΕ δεν μπορούν να δώσουν λύσεις και να οδηγήσουν σε πρόοδο. Αυτούς τους είχε ονομάσει ΔΙΑΝΟΙΕΣ, όχι με την έννοια των πιο έξυπνων βέβαια. Αυτές οι διάνοιες λοιπόν που δρουν χωρίς μάσκες, μοιάζουν σε αυτούς που φοράνε μάσκες τελείως "ανάποδοι" σε σχέση με τις κοινωνικές επιταγές και ανάγκες, ανατρεπτικοί ή ακόμα  και βίαιοι. Έχει ενδιαφέρον να το μελετήσετε το θέμα των διανοιών του Γιουνγκ. Υπάρχει η αντίληψη πως δεν μπορεί να προοδεύσει η ανθρωπότητα, ή ένα σύνολο/ομάδα ανθρώπων, αν δεν χρησιμοποιούμε μάσκες και ρόλους. Μα πώς είναι δυνατόν κάτι ψεύτικο να δώσει λύσεις; Πώς είναι δυνατόν μια ψευδαίσθηση να επιδράσει θετικά πάνω στην αντικειμενική πραγματικότητα, αφού δεν μπορεί καν να την αναγνωρίσει;

Ποιος είναι αυτός μέσα μας τέλος πάντων που θέλει να φοράμε μάσκες; ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ; Γιατί επιλέγουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε μέσα από ρόλους που δεν είναι ΕΜΕΙΣ; Γιατί δεν μπορούμε να δούμε ότι έτσι ΑΥΤΟΔΙΑΧΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ στην ουσία; Διασπάμε την ολότητά μας, αποδυναμώνοντας έτσι τον ίδιο μας τον Εαυτό και καταστρέφοντας την όποια πιθανότητα να μεγαλουργήσουμε για το καλό της ανθρωπότητας αλλά και το δικό μας.

Είχαμε αναφερθεί επιφανειακά στο θέμα των Εγώ, ίσως αποσπασματικά σε διάφορες αναρτήσεις. Σε καμία δεν αναφέρθηκα συγκεκριμένα και αναλυτικά. Ούτε τώρα θα το κάνω... ακριβώς... αλλά θα μιλήσω περισσότερο για τις κατανοήσεις μέσα από την Εργασία μου, και την εμπειρία και κατανόηση άλλων εσωτεριστών, οι οποίοι είμαι σίγουρη ότι θα επιβεβαιώσουν ό,τι πω. Αν κι έχω μιλήσει πάνω-κάτω για την συγκεκριμένη εμπειρία που ακολουθεί σε φίλους, είναι η πρώτη φορά που την καταγράφω όσο πιο αναλυτικά μπορώ. Θα παρακαλέσω λοιπόν, ακόμα κι αν θεωρείτε πως είμαι τρελή, να σεβαστείτε το ότι πρόκειται για μια προσωπική εμπειρία, από τις σημαντικότερες για την εσωτερική μου πορεία.

Οι πρώτες μου εμπειρίες από τα Εγώ ήταν εικόνες από κάτι σαν βδέλλες στο αστρικό που έβλεπα ΣΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ. Σε άλλους ήταν πάρα πολλές, σε άλλους λιγότερες, αλλού ήταν όλες καλοταϊσμενες, σε λιγότερους υπήρχαν μερικές πιο ισχνές, άλλες πιο καρδαμωμένες, και υπήρχαν και κάποιες που τρέφονταν από άλλες βδέλλες, ή έτσι έμοιαζε. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν φοβίες. Ρώτησα τον τότε εσωτερικό μου δάσκαλο και με κοίταξε με ένα ύφος σαν να έλεγε "τι άλλη χαζομάρα θα με ρωτήσεις σήμερα;"!!!!! Κλασσικά... 

Το διαπραγματεύτηκα μέσα μου, το ανέλυσα με χίλιους τρόπους, και την επόμενη φορά τον ρώτησα αν ήταν μνήμες που μας διαμόρφωναν σαν προσωπικότητα. Ειλικρινά είχα ρίξει πολύ ξενύχτι και διαλογισμό για να καταλήξω σε αυτή την κατανόηση. Με κοίταξε με ένα ύφος που σήμαινε "με ξαφνιάζεις, αλλά ακόμα είσαι μακριά". 

Δε θυμάμαι τι άλλα σκέφτηκα και τον ρώτησα. Άλλα ήταν κοντά στην πραγματικότητα, άλλα ήταν αλλού γι' αλλού. Κάποια στιγμή, όμως, ήρθε ο καιρός και βρέθηκα στη Γνώση, πήρα την γνωστική διδασκαλία (βλ Γκουρτζίεφ, Ουσπένσκι, Σαμαέλ Αούν Βεόρ, για να αναφέρω τους σύγχρονους γνωστικούς με το όνομα και τη βούλα... που λένε, γιατί οι γνωστικοί ανά τους αιώνες είναι πολλοί), κι εκεί ήρθε μια ωραία βραδινή ώρα που πήρα τη διδασκαλία για τα Εγώ. Και θυμάμαι πως ήμουν με το στόμα ορθάνοιχτο να ακούω σαν χαμένη να εξηγούν αυτά που έβλεπα και ένιωθα, με λόγια απλά και κατανοητά. Μπαμ-μπαμ, χωρίς γαρνιτούρες, χωρίς υπονοούμενα και χωρίς φραγμούς. Ένα, δύο, τρία... αυτά είναι, κυρία μου. Τέλος.

Μάλιστα.... "Είναι τα Εγώ που δημιουργήσαμε μέσα από τις ζωές μας, Δάσκαλε;" Χαμόγελο και φεύγει. Αυτό ήταν το ναι του Δασκάλου μου.

Τι είναι το Εγώ εν ολίγοις; Πείνα! Αυτό είναι. Μια ενεργειακή οντότητα που ζει και δρα με μόνο σκοπό του την ικανοποίηση της συνεχούς και ασταμάτητης πείνας του. Η επιβίωσή του εξαρτάται από το αν θα λάβει την συγκεκριμένη ποιοτικά ενέργεια με την οποία το δημιουργήσαμε εξαρχής. Η αντιστοιχία του στο φυσικό μας σώμα θα μπορούσε να είναι ο λεγόμενος ερπετικός εγκέφαλος, αφού αυτός είναι που έχει αναλάβει την επιβίωση του φυσικού μας σώματος, αλλά δεν είναι αυτή. Απλώς η Φύση της οντότητας του Εγώ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ με τη φύση του λεγόμενου ερπετικού εγκεφάλου. 

Πώς το δημιουργούμε; Ή μάλλον πότε δημιουργήθηκε το πρώτο Εγώ; Υπάρχουν πολλές "ερμηνείες" από διάφορες εσωτερικές διδασκαλίες, που δεν θα τις αναφέρω καν, γιατί δεν έχω καταφέρει να επιβεβαιώσω εσωτερικά καμία. Όμως μπορείτε να το ψάξετε οι ίδιοι αν σας ενδιαφέρει. Μια κλασσική "ερμηνεία" είναι η χριστιανική Ιστορία για το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού, πχ.... Θεωρητικά η δημιουργία των πρώτων Εγώ εξυπηρέτησε στην ανάπτυξη του ατομικού αυτοπροσδιορισμού (εγώ ως μονάδα, Εγώ Είμαι), σε αντιπαράθεση με το Εμείς ως σύνολο (εμείς είμαστε), αλλά όχι για να εξαφανίσει το Εμείς Είμαστε, αλλά για να το συμπληρώσει.. Ήταν ένα εργαλείο φαντάζομαι για την ανάπτυξη του αριστερού εγκεφάλου που διαδράζεται την ατομικότητα, σε σχέση με τον δεξί εγκέφαλο που διαδράζεται την συλλογικότητα. Makes sense, που λένε. Αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως κι έτσι να είναι, στην πορεία το Εγώ Είμαι  έγινε Εγώ Είμαι και Κανείς Άλλος. Καβάλησε δηλαδή τη συλλογικότητα μέσα μας, επιβλήθηκε σχεδόν βίαια, ακόμα και σε κοινωνικό επίπεδο εις βάρος του Εμείς/Ομάδας, πράγμα εντελώς αφύσικο και ακατανόητο, αφού η κοινωνία εξυπηρετεί την επιβίωση, σωστά; Κι όμως αυτή δεν είναι η μόνη αντίφαση του Εγώ. Το Εγώ είναι ο ορισμός της αντίφασης!!!!! Προς το παρόν, ας δούμε πώς μέχρι πρόσφατα η Εγωική κοινωνία επέβαλλε την χρήση πχ του δεξιού χεριού (αριστερός εγκέφαλος) και εκθείαζε τις λειτουργίες του αριστερού εγκεφάλου (λογική, κλπ). Παραμένει τραγικός ο καταμερισμός, αλλά τουλάχιστον έχει αναγνωριστεί πως έχει παραγίνει το κακό. Αυτό το αφύσικο όμως, αυτή η αυτοκαταστροφικότητα είναι κι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του Εγώ. Το Εγώ είναι αυτοκαταστροφικό, γιατί "αγαπά" υπερβολικά τον εαυτό του, και ο εαυτός του είναι αυτή η μόνη επιθυμία που το θρέφει, δεν έχει άλλον εαυτό. Πχ, ένα Εγώ λαιμαργίας βλέπει μπροστά του μόνο φαΐ. Ακόμα και το σεξ το αντιμετωπίζει σαν φαγητό. Τον τρώει τον άλλον (ή κλείνει σφιχτά τα πόδια στη θέα του πέους.... όταν λειτουργεί από την κρυφή του πλευρά. Και οι δύο πλευρές το ίδιο Εγώ είναι). Ακόμα και στην αγάπη λειτουργεί όπως με το φαΐ. Ορμάει στον άλλον και τον πλακώνει στα φιλιά και τον σφίγγει μέχρι να τον σκάσει, και τον φιλάει με πάθος, τον ρουφάει και τον καταπιέζει, δεν του επιτρέπει να κινηθεί πέρα από τον κύκλο επιρροής του! Το Εγώ της λαιμαργίας είναι αυτό που βλέποντας ένα όμορφο μωρό θα πει όλο ενθουσιασμό και ένταση "θα σε φάω, θα σε ρουφήξω"! Έτσι ακριβώς λειτουργούν τα Εγώ στον πυρήνα τους. Σε λίγο θα δούμε τη σχέση των Εγώ με τους "ρόλους". Προς το παρόν ας δούμε πώς γεννιέται ένα νέο Εγώ. 

Από τα πρώτα Εγώ που δημιουργήθηκαν, με όποιον τρόπο και για όποιον λόγο κι αν δημιουργήθηκαν, βρεθήκαμε ξαφνικά όλοι μας με ρίζες Εγώ. Το Εγώ δεν είναι μεν αθάνατο, αλλά ζει όσο ζούμε εμείς στο φυσικό, σε όλους τους κύκλους του φυσικού. Αν ζήσουμε 10 ζωές, 10 ζωές θα ζήσει μαζί μας το ίδιο Εγώ και μέσα στις 10 ζωές θα "μάθει" μέσω διαφορετικών εμπειριών και καταστάσεων, θα γίνει πιο "έξυπνο", θα καμουφλαριστεί ή θα βγει τελείως μπροστά όταν δει την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα! Θα θεριέψει εν ολίγοις, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον. Κι΄όπως θα θεριεύει θα αρχίσει να δημιουργεί νέες αιτίες για να δημιουργηθούν κι άλλα Εγώ. Αυτό δεν έχω καταλάβει αν το κάνει επί τούτου ή αν απλά του προκύπτει. Το ότι το Εγώ δεν έχει ψυχή δε σημαίνει πως δεν έχει μια κάποια συνειδητότητα. Το ότι δε μοιάζει ακριβώς με τη δική μας και είναι παρασιτική, δε σημαίνει επίσης πως δεν είναι υπαρκτή. Το ότι δεν την κατανοούμε δε σημαίνει πως δεν είναι αποτελεσματική στις δράσεις της ή πως δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητά της με τον δικό της τρόπο. Καλά... μην αρχίσετε να τα αγαπάτε κιόλας. Δεν είναι γούτσου-γούτσου, ακόμα και τα καλύτερα από δαύτα!

Δεν ξέρω λοιπόν αν εσκεμμένα δημιουργεί καταστάσεις που δημιουργούν νέα Εγώ, ίσως απλώς η δημιουργία νέων Εγώ είναι το παράπλευρο αποτέλεσμα της προσπάθειας που κάνει το αρχικό Εγώ να τραφεί περισσότερο. Πχ ένα Εγώ λαιμαργίας θα αρχίσει να ψάχνει σαν τρελό για δίαιτες (η άλλη του πλευρά), γιατί κοινωνικά δεν είναι αποδεκτό να βγει ακριβώς όπως είναι (φανταστείτε αντιδράσεις όταν ορμήσει κάποιος χωρίς πιρούνια και κουτάλια μέσα σε μια πιατέλα με φαγητό, όπως ακριβώς θα ήθελε το Εγώ λαιμαργίας να κάνει). Αντίθετα πχ το Εγώ της πόρνης όχι μόνο αποδεκτό έχει γίνει, αλλά θεωρείται και μαγκιά και μόδα για την κοινωνία.΄Οσο πιο πόρνη είσαι στη συμπεριφορά σου, τόσο πιο in. Αυτό το Εγώ της πόρνης λοιπόν, δεν χρειάζεται να κρυφτεί. Ίσα-ίσα. Το Εγώ της λαιμαργίας όμως χρειάζεται και το κάνει. Πώς το κάνει; Φοράει την μάσκα του "προσέχω τη διατροφή μου" κι αρχίζει μετά μανίας τις δίαιτες, την κριτική για τη διατροφή και τη δίαιτα των άλλων (μόνο η διατροφή του συγκεκριμένου Εγώ είναι καλή, των άλλων είναι λάθος), τις συνταγές για σωστή διατροφή, την επιβολή της διατροφής του στον στενό οικογενειακό του κύκλο (βλ χορτοφάγους που σώνει και ντε πρέπει να γίνεις χορτοφάγος κι εσύ, αλλιώς σε χωρίζουν ή σε οδηγούν στην απόγνωση με τα σχόλιά τους, ή παμφάγους που κάνουν ακριβώς το ίδιο όταν ένα μέλος της οικογένειας αποφασίζει να γίνει χορτοφάγος... εν ολίγοις, σεβασμός στην επιλογή.... ούτε για δείγμα!) Αυτό το Εγώ της λαιμαργίας μόλις δημιούργησε σε αυτή την περίπτωση ένα μικρότερο Εγώ, αυτό του "χορτοφάγου" πχ, ενός συγκεκριμένου δηλαδή τύπου ανθρώπου που αυτό το νέο Εγώ (ακριβώς επειδή είναι νέο, φρέσκο και ξετσίπωτο και θρασύ, σαν τους έφηβους ένα πράγμα) ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ. Όσο θα γίνεται και κοινωνικά αποδεκτό και θα ταΐζεται από Εγώ άλλων, θα συνεχίσει να λειτουργεί ανοιχτά, σε κοινή θέα. Αν για κάποιον λόγο υποστεί προπηλακισμό και κυνηγητό, θα αλλάξει μορφή. Δηλαδή το Εγώ της λαιμαργίας ΤΡΕΦΕΤΑΙ και μέσα από το Εγώ του χορτοφάγου πχ. Αλλά αν και το Εγώ του χορτοφάγου αναγκαστεί να αλλάξει μορφή, θα συνεχίσει να τρέφεται ίσως μέσα από ένα νέο Εγώ που θα δημιουργήσει προκειμένου να τραφεί ανενόχλητο. Ίσως δημιουργήσει ας πούμε ένα Εγώ ακραίου ζωοφιλισμού, που θα βάζει τα ζώα πάνω και από τους ανθρώπους, θα ακυρώσει όλους τους ανθρώπους και θα έχει τα ζώα πάνω απ' όλους και όλα, κάτι που θα αιτιολογήσει την δράση του Εγώ - χορτοφάγος κλπ κλπ Βέβαια το τελευταίο Εγώ (του ζωόφιλου) θα μπορούσε να δημιουργηθεί από οποιοδήποτε άλλο αρχικό Εγώ, πχ από το Εγώ του επαναστάτη. Δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή (έχει σημασία να το βρούμε μέσα μας, το πώς δημιουργήθηκε). Επίσης να πω πως επέλεξα το συγκεκριμένο παράδειγμα γιατί είναι πολύ χαρακτηριστικό της εποχής. Είναι ένα νέο πανίσχυρο Εγώ που το ταΐζει η ίδια η κοινωνία, και γι' αυτό το χρησιμοποίησα. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν υπέροχοι Άνθρωποι χορτοφάγοι ή/και ζωόφιλοι. Ελπίζω να "νιώθετε"τη διαφορά.. 

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν ΟΛΑ τα εγώ. Επίσης είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πως΄ολα τα Εγώ τρέφουν και τρέφονται από όλα τα Εγώ, γιατί την συλλογικότητα που μισούν τόσο και που προσπαθούν να καταστρέψουν, την έχουν μεταξύ τους, επειδή είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν. Τραγελαφικό, έτσι; Αν ζούσαμε καθαροί από Εγώ, θα λειτουργούσαμε ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ... σαν τα Εγώ.... Συλλογικά.... θα βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον. Όπως ακριβώς κάνουν τώρα τα Εγώ μας, μόνο που αυτά το κάνουν για να επιβιώσουν ΕΚΕΙΝΑ κι όχι εμείς. 

Πολύ συμπυκνωμένα η πραγματικότητα για τα Εγώ είναι η παραπάνω.... Ελπίζω να μην σας βραχυκύκλωσα, δεν το θέλω καθόλου αυτό.

Ας δούμε τώρα την σχέση των Εγώ με τους λεγόμενους κοινωνικούς ρόλους που θεωρούμε τόσο σημαντικούς για την κοινωνική μας επιβίωση. Για να καταλάβουμε πόσο κακό κάνουμε στον εαυτό μας αλλά και στους γύρω μας και στην ανθρωπότητα ολόκληρη με το να επιδιώκουμε να παίζουμε ρόλους, δικαιολογώντας το ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη της επικοινωνίας, θα χρησιμοποιήσω ένα πολύ απλό παράδειγμα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι κάποια στιγμή γίνονται γονείς, κι αν δεν γίνουν έχουν τουλάχιστον ένα παράδειγμα από τους γονείς τους. Οπότε είναι ένα παράδειγμα που όλοι μπορούμε να κατανοήσουμε.

Από τη στιγμή που γινόμαστε γονείς, αναλαμβάνουμε έναν νέο "ρόλο", τον σημαντικότερο ίσως στη ζωή ενός ανθρώπου. Και για τους περισσότερους αρχίζει η μεγάλη εσωτερική μάχη των αντιθέσεων, γιατί οι περισσότεροι μεγαλώνουν τα παιδιά τους με το Εγώ του γονέα ως επί το πλείστον, κι όχι με την Ψυχή τους και Αληθινή Αγάπη. Και το Εγώ του γονέα θεωρείται ένα από τα "καλά" Εγώ, αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για δύο λόγους:
1.Είναι κοινωνικά αποδεκτό ως ένας ρόλος ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Και είναι αυτό που όπως και στο φυσικό γεννά το σώμα του παιδιού, έτσι και ενεργειακά γεννά στο παιδί ένα σωρό νέα Εγώ και θρέφει όλα τα παλιά του.
2. Ακριβώς επειδή είναι "καλό" Εγώ, έχει πολλές δικαιολογίες στη φαρέτρα του, και το ταΐζουν ΟΛΟΙ οι φόβοι μας, οπότε είναι και το πιο δύσκολο να αρνηθείς, να αναγνωρίσεις και να εξοντώσεις..

Το Εγώ του γονέα είναι ένας από τους λόγους που η ανθρωπότητα πολύ δύσκολα θα ελευθερωθεί, γιατί είναι αυτό που μιμείται καλύτερα τον εσωτερικό μας Πατέρα και την εσωτερική μας Μητέρα.

Για να δούμε, όμως, τι διαφορές έχει ένας άνθρωπος ως Εγώ-γονέας από έναν Άνθρωπο που είναι ΚΑΙ γονέας. Και μάλιστα θα δούμε την καλύτερη περίπτωση ενός Εγώ-γονέα, τον "ιδανικό" γονέα.

Ο Εγώ-γονέας έχει πάντα προτεραιότητα το παιδί του, οι επιλογές στη ζωή του λαμβάνονται με γνώμονα τις ανάγκες του παιδιού πρωτίστως. Είναι εκείνος που θα κάνει τα πάντα για να ταΐσει το παιδί του, να το ντύσει, να το σπουδάσει, θα το πάει στο καλύτερο σχολείο, θα το αρχίσει από νωρίς όλων των ειδών τα μαθήματα, και θα του μάθει "καλούς" τρόπους. Θα γεμίσει τις ώρες του με "δημιουργικές" δραστηριότητες και θα επιμένει πάντα να διαβάζει βιβλία, πολλά βιβλία, όλων των ειδών, τα καλύτερα πάντα. (θα στεναχωρηθείτε κάποιοι, αλλά πρέπει να ξέρετε πως τα Εγώ λατρεύουν τα βιβλία... όχι ότι δεν τα λατρεύει και η Ψυχή, αλλά τα βιβλία τα γραμμένα για Ψυχές είναι ελάχιστα πια). Ο Εγώ-γονεάς θα το μυήσει και στις βασικές τελετές της θρησκείας που ακολουθεί ο γονιός, θα το μάθει να κάνει τον σταυρό του ας πούμε, και θα το αγκαλιάζει τρυφερά όταν λέει όμορφα την προσευχή του, ή αν είναι άθεος, θα φουσκώνει από περηφάνια όταν το παιδί του στέκεται ακίνητο αγέλαστο αγαλματάκι που δεν ασχολείται την ώρα της προσευχής στο σχολείο και όταν απαντάει με έξυπνες ατάκες στις "επικρίσεις" των συμμαθητών του. Ο Εγώ-γονέας το φιλάει πριν πάει για ύπνο, κι αυτό είναι μέρος της τελετουργίας του. Αν δεν το κάνει νιώθει ενοχές. Οι ενοχές, όπως και ο φόβος είναι ένα καλό αναγνωριστικό στοιχείο. Χρησιμοποιήστε το. Του ετοιμάζει πάντα ο ίδιος το κολατσιό του, φροντίζει να μην τρώει κακές τροφές και να αθλείται, κι όταν μεγαλώσει θα κάνει τα πάντα για να το "βοηθήσει" να πάρει ένα πτυχίο, ή δύο ή τρία καλύτερα για να βρει μια καλή δουλειά, και να μπορέσει να κάνει μια καλή οικογένεια, και καλά παιδιά, στοιβαγμένοι όλοι μέσα σε ένα ωραίο σπίτι που ίσως έχει κι έναν όμορφο κήπο, όπου θα τρέχουν δύο σκυλιά και τρεις γάτες. Θα βοηθάει το παιδί του με τα εγγόνια. Θα κάνει τα πάντα για να το ξεκουράζει, γιατί ο Εγώ-γονέας αγαπάει τα παιδιά του, ασφαλώς και τα αγαπάει. Και τα αγαπάει ακόμα περισσότερο όταν του "μοιάζουν", όταν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες του ίδιου του Εγώ-γονέα, κι όταν είναι ευγενικά, όμορφα, υπάκουα και έξυπνα, γιατί ο Εγώ-γονέας βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό μέσα από το παιδί του, και ταΐζεται από τον θαυμασμό και τη ζήλια άλλων Εγώ-γονέων απέναντι στο παιδί του. Ο Εγώ-γονέας ζει τη ζωή απ' την αρχή, μέσα από τη ζωή του παιδιού του, κι αυτό σημαίνει πως όταν... αν το παιδί δεν τηρήσει τις "υποσχέσεις" του, δεν ανταποκριθεί στις προσδοκίες του Εγώ-γονέα δηλαδή, η "αγάπη" θα μετατραπεί αυτόματα σε πόνο, σε θλίψη, σε απόρριψη που την βιώνει προσωπικά, σε ανασφάλεια, και σε κάποιες περιπτώσεις θα επιστρέψει την απόρριψη με το να την εκδηλώσει το λιγότερο δημιουργώντας συνειδητά ενοχές στο παιδί, το χειρότερο στέλνοντάς το στο διάολο κι ακόμα παραπέρα. Ο Εγώ-γονέας αγαπά το ιδανικό παιδί που έχει πλάσει στο κεφάλι του, κι όχι το παιδί που έχει μπροστά του, και επειδή όλες οι ελπίδες του για αυτοεπιβεβαίωση έχουν πέσει πάνω στους ώμους αυτού του παιδιού, τα υπόλοιπα παιδιά είναι αυτομάτως "ανταγωνιστές".... "διεκδικητές" του τίτλου του καλύτερου παιδιού, του ομορφότερου παιδιού, του εξυπνότερου παιδιού, του ευγενικότερου παιδιού κλπ κλπ,  και μαζί με τα παιδιά, ανταγωνιστές είναι και οι Εγώ-γονείς τους βέβαια.

Από την άλλη ο Άνθρωπος με παιδί αντιλαμβάνεται την ΕΥΘΥΝΗ τού να μεγαλώσει έναν νέο Άνθρωπο, τον οποίο πρέπει να βοηθήσει να κατανοήσει τις κοινωνικές δομές, χωρίς να γίνει έρμαιο και υποχείριό τους, αλλά αντίθετα βοηθός και υποκινητής δράσεων για αλλαγή προς το καλύτερο.. Κατανοεί πως το παιδί αυτό είναι ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ άνθρωπος από αυτόν, και ότι η εξουσία που του έχει απονεμηθεί από την κοινωνία είναι πλασματική, με τη μορφή μιας σύμβασης προκειμένου να μπορεί να επιβιώσει καταρχάς το παιδί ως οντότητα, αλλά και να έχει όλες τις ευκαιρίες να εξελιχθεί ως ολότητα. Ο Άνθρωπος με παιδί αγαπά εξίσου όλα τα παιδιά, γιατί σε όλα τα παιδιά βλέπει τη συνέχεια της ανθρωπότητας (και όχι τη δική του πχ) και την ομορφιά της αγνότητας (και όχι του εαυτού του), και έχει εξίσου αίσθημα ευθύνης απέναντι σε όλα τα παιδιά, αναγνωρίζοντας όμως πως η ευθύνη του πολλαπλασιάζεται κατά πολύ ειδικά με αυτό το παιδί που ο ίδιος έφερε στον κόσμο, συνειδητά ή όχι. Ο Άνθρωπος με παιδί δε θα επικεντρωθεί στο να δώσει στο παιδί του την καλύτερη παιδεία και τις περισσότερες γνώσεις, αλλά στο να έχει όλα τα απαραίτητα εργαλεία έκφρασης της εσωτερικότητας και της δημιουργικότητάς του, αλλά και της ατομικής ανάγκης του για συγκεκριμένη γνώση, ώστε να τη λάβει μόνο του, εφόσον το Είναι του παιδιού το θέλει και το χρειάζεται, , και όταν έρθει η ώρα ή όταν οι ικανότητες και τα ταλέντα του το "απαιτήσουν". Εφόσον η κοινωνική σύμβαση, στην περίπτωσή μας, έχει επιβάλλει ένα ανταγωνιστικό σχολείο, θα χρησιμοποιήσει την ευκαιρία για να βοηθήσει το παιδί να επικεντρωθεί στις αλλαγές που χρειάζεται ένα τέτοιο σύστημα, χωρίς να χάνει τον σεβασμό του για τους φορείς αυτού του συστήματος, ώστε να μάθει να αναγνωρίζει τη σαθρότητα. χωρίς να κατηγορεί ατομικά κανέναν. Ο Άνθρωπος γονιός κάνει ερωτήσεις και εκφράζει προτάσεις και προτροπές, και όχι "όμορφα ειπωμένες εντολές". Σε μία ιδανική ανθρώπινη κοινωνία, τα παιδιά αφήνονται να μάθουν τρόπους επικοινωνίας μέσα από το παιχνίδι, το οποίο δεν είναι καθοδηγούμενο, παρά μόνο επιτηρούμενο για λόγους ασφάλειας. Επειδή όμως δε ζούμε σε μια ιδανική ανθρώπινη κοινωνία, ο Άνθρωπος-γονέας επιδιώκει το παιδί να θέτει τους όρους του παιχνιδιού μόνο του, προσφέροντας τη βοήθειά του όταν κρίνει ότι χρειάζεται (κυρίως για λόγους ασφάλειας ή όταν "δει" ότι τρέφεται κάποιο εγώ με συγκεκριμένο παιχνίδι)  ή όταν τη ζητήσει το ίδιο το παιδί. Γιατί το παιδί είναι ικανό από πολύ μικρό να θέτει κανόνες, και να μαθαίνει από τα αποτελέσματα της χρήσης ή μη-χρήσης των κανόνων αυτών, αλλά είναι από τις πρώτες ικανότητες που η κοινωνία καταπνίγει, γιατί είναι η πιο επικίνδυνη για την παρούσα κοινωνία. Ο Άνθρωπος γονέας, ό,τι εσωτερική - θρησκευτική πρακτική κι αν ακολουθεί, δε θα την κρύψει από το παιδί, αλλά ούτε θα του επιβάλλει τις δικές του τελετουργίες (πχ σύμβολα πίστης κλπ). Δε θα το αποτρέψει από το να τον μιμηθεί στις τελετουργίες του, αλλά δε θα το επιδιώξει κιόλας. Δε θα κρύψει την αλήθεια -στο βαθμό που την γνωρίζει, ούτε θα υποκριθεί όμως πως την ξέρει όταν δεν έχει γνώση σε κάποιο θέμα. Δε φοβάται να μην είναι αυθεντία και κυρίως δεν επιδιώκει να κάνει το παιδί να πιστεύει πως ο ίδιος είναι αυθεντία. Δε φοβάται να δει αυτό το παιδί να εξελίσσεται σε κάτι τελείως διαφορετικό από κείνον, γιατί είναι κανόνας της φύσης η διαφορετικότητα, και μέσα από την διαφορετικότητα επιβιώνει και εξελίσσεται η Φύση, όχι μέσα από την ομοιότητα. Όχι μόνο θα αφήσει το παιδί του να πετάξει μακριά από τη φωλιά, λοιπόν, όταν έρθει η ώρα, αλλά θα του χαϊδέψει τα φτερά λίγο πριν... για ... καλή τύχη. Κι εκεί θα τελειώσει η σχέση εξάρτησης για την επιβίωση του παιδιού και θα μείνει μόνο η αγάπη.

Χαρακτηριστικό είναι πως το Εγώ-γονέας κλαίει από "συγκίνηση" σε διάφορες στιγμές της ζωής του παιδιού που εκείνος θεωρεί σημαντικές, αλλά ξεχνάει πόσες φορές το έκανε ο ίδιος να κλάψει για το ... καλό του. Η πειθαρχία για τον Άνθρωπο-γονέα έρχεται απλώς μέσα από την σταθερή και χωρίς φανφάρες και συναισθηματικούς εκβιασμούς τήρηση των κανόνων που έχουν τεθεί στην οικογένεια από τον ίδιο πρωτίστως κι όχι αποκλειστικά και μόνο από το παιδί, και για τους οποίους έχει ενημερωθεί καταλλήλως το παιδί και έχει επιβεβαιωθεί ότι έχουν γίνει κατανοητοί από πλευράς του. Η πειθαρχία γίνεται τρόπος ζωής, μέσα από την καθημερινότητα με τον γονιό του, κι όχι επειδή χρειάζεται καν να του θυμίζει ο γονιός τους κανόνες. Αν μπορεί κάποιος να είναι Άνθρωπος γονιός, ενώ ακόμα δεν είναι καθαρός από Εγώ; Η απάντηση παρακάτω....

Κάτι που πρέπει πάντα να θυμόμαστε ως βασικό στοιχείο των Εγώ είναι πως τα Εγώ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ, δηλαδή ο άνθρωπος που τα φέρει ΑΝΤΙΔΡΑ σε καταστάσεις, ενώ αντίθετα ο Άνθρωπος που δεν εξουσιάζεται από τα Εγώ ΔΡΑ συνειδητά, και άρα ορθά! Η ορθή δράση, ως αποτέλεσμα της ορθής κρίσης είναι ο μόνος τρόπος να δημιουργήσεις κάτι καλό. Το Εγώ δημιουργεί ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΩ, κι όχι για την ψυχή και την ανθρωπότητα. Δεν μπορεί κάτι τόσο αυτοκαταστροφικό και εξουσιαστικό να δημιουργήσει κάτι καλό. Ακόμα κι όταν λέει "σ' αγαπώ" οι ενέργειες αυτής της φράσης δρουν αρνητικά πάνω σ' αυτόν που τις ακούει. Είναι αυτό που λένε κάποιοι "ευαίσθητοι" στις ενέργειες άνθρωποι, πως η κάθε δημιουργία είναι φορτισμένη βάσει των ενεργειών του δημιουργού. Ό,ΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ! Ό,τι γεννήθηκε από το Εγώ γεννά Εγώ. Ό,τι δημιουργήθηκε από την Ψυχή γεννά Ομορφιά και Αγάπη!

Και τώρα έρχεται η σημαντική ερώτηση: Τι κάνουμε όταν συνειδητοποιούμε τα Εγώ μας, και κυρίως τα καλά Εγώ μας; Πώς τα εξοντώνουμε; Είναι δυνατόν να δρας με την Ψυχή όταν είσαι γεμάτος Εγώ;

Θα απαντήσω πρώτα στο τελευταίο. Ναι, είναι δυνατόν, αλλά όχι σε όλες τις περιστάσεις. Όταν κάποιος εργάζεται με τον εαυτό του, θα καταφέρνει να μην ταΐζει τα Εγώ του και να χρησιμοποιεί έστω και για λίγο την Συνείδησή του καθαρή, να ΔΡΑ με την ψυχή του. Τότε θα δημιουργεί καλό γύρω του. Όσο πιο συχνά καταφέρνει να το κάνει αυτό, η επίδραση στο περιβάλλον του θα είναι γεωμετρικά ισχυρότερη. Θα έχει και τις -πολλές- στιγμές που θα αντιδρά όπως όλοι, αλλά ένας Άνθρωπος που εργάζεται εσωτερικά, αναγνωρίζει ακόμα και αυτές τις στιγμές, ή για την ακριβεία, ΕΙΔΙΚΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ. Μέσα από αυτές τις στιγμές μαθαίνει τον εαυτό του, παρατηρώντας τα λάθη του, τα ακυρώνει με ΔΡΑΣΕΙΣ, οδηγώντας τα Εγώ του στη λιμοκτονία και δημιουργώντας μια νέα Ζωή για αυτόν και τους γύρω του. Φανταστείτε τώρα να το έκαναν αυτό οι περισσότεροι... Απλά φανταστείτε το....

Βασικό κλειδί αυτής της εργασίας είναι η αυτοπαρατήρηση, λοιπόν. Και βασικό όπλο μας είναι η εσωτερική αλχημεία.Για την εσωτερική αλχημεία έχουμε γράψει αρκετά. Μένει να ολοκληρώσω την μετάφραση της Διαθήκης του Φλαμέλ, το ξέρω, και θα το κάνω σύντομα. Πάντως δεν είναι της στιγμής. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε σε έργα Δασκάλων. Ξεκινήστε με τον Άιβανοφ. Είναι η ιδανική εισαγωγή για το βαρύ πυροβολικό της εσωτερικής Αλχημείας.

Όλα όσα έγραψα είναι το σύνολο της διδασκαλίας όπως δόθηκε από τους Δασκάλους στην ανθρωπότητα κι όπως αξιοποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε και κατανοήθηκε από πολλούς εσωτεριστές και μαθητές (και από μένα).

Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς, με όποιον τρόπο κι αν δει αυτή την εργασία, όποια "δεκανίκια" κι αν χρησιμοποιήσει αρχικά για να προχωρήσει (πχ θρησκευτικές πεποιθήσεις... κι εγώ ακόμα τα χρησιμοποιώ και θα συνεχίσω για καιρό νομίζω), όπως και να ονομάσει την διεργασία της εσωτερικής του μετάλλαξης, η ουσία είναι μία: Θα γίνει Άνθρωπος, με το Άλφα κεφαλαίο, κι όχι άνθρωπος των Εγώ, και των μασκών και των ρόλων. Κι αν ακόμα δεν είστε σίγουροι για το αν χρειάζεστε μάσκες στη ζωή σας, κοιτάξτε καλά τη ζωή που ζείτε, και δείτε πού σας οδήγησαν οι μάσκες. Είστε ευτυχισμένοι; Είστε ελεύθεροι από φόβους και φοβίες; Έχετε μόνο αγάπη και αποδοχή στην καρδιά σας; Έχετε δίπλα σας ανθρώπους ευτυχισμένους κι όχι ανθρώπους που βοηθάτε να δυστυχήσουν περισσότερο απ' ό,τι θα δυστυχούσαν από μόνοι τους; Είστε αυτό που θα θέλατε να είστε; Η καρδιά σας είναι ήρεμη, χωρίς επιθυμίες που την καίνε και την βασανίζουν;

Αν σε όλα αυτά απαντήσατε Ναι, τότε είστε ήδη ελεύθεροι. Αν απαντήσατε όχι, έστω και σε μία ερώτηση, τότε είστε ακόμα δέσμιος/α με αλυσίδες που οι ίδιοι βάλατε στον εαυτό σας ή επιτρέψατε σε άλλους (και στην κοινωνία) να σας βάλει. Η επιλογή είναι δική σας. Κανείς δε θα σας κατηγορήσει αν επιλέξετε να συνεχίσετε στο ίδιο μονοπάτι, αλλά και κανείς Αντάρτης εσωτεριστής δε θα σας επιτρέψει να του επιβάλλετε το μονοπάτι σας, αυτό να το ξέρετε...

ΚΑΛΗ ΕΠΑΝΟΔΟ στον παράδεισο του Πατέρα :)


ΥΓ -επέλεξα να μην μπει καμία εικόνα σε αυτό το κείμενο, όχι για να μην αποσπαστεί η προσοχή σας, αλλά γιατί καμία εικόνα δεν μπορεί να περιγράψει ή να ενισχύσει (οπτικά ας πούμε) την Αλήθεια. Ούτε οι λέξεις μπορούν, αλλά είναι το μόνο εργαλείο επικοινωνίας που μας μένει, λίγο πριν φτάσουμε στην μόνη Αληθινή επικοινωνία που αγγίζει την Ψυχή, την διαισθητική επικοινωνία. Όσοι νιώθετε τις ενέργειες, ελπίζω ότι νιώσατε όσα προσπάθησα με τόσα άπειρα λόγια να πω.



10 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Εξαιρετικό!
Δεν σχολιάζω τίποτα, γιατί νομίζω πως τα Εγώ μου θα πάρουν ξανά το λόγο και δεν το θέλω.
Έτσι το αφήνω (ασχολίαστο το κείμενο σου) να με ηλεκτρίζει συγκινησιακά, μήπως και μπει λίγο φως εδώ κάτω.
nikos

ΕΛΛΗ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Φάιζα Κωδωνά είπε...

Όταν το εσωτερικό σου μιλά, πραγματικά, ΓΡΑΦΕΙΣ.
Ταυτίζομαι...

BlueAngel είπε...

Θέλω να σου δώσω ένα γλυκό φιλάκι και να σου πω ευχαριστώ.
Αυτό το κείμενο ήρθε σήμερα για να μου δώσει αυτό που έπρεπε να διαβάσω.
Τι ωραία συγχρονικότητα βρε Πέγκυ!
Να είσαι καλα!

χρυσα ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ είπε...

Σ΄ευχαριστω πολυ πολυ γι'αυτο που μου κανεις....
Mε εχεις βοηθησει με πολλους τροπους.
Eυχομαι OΛOI MAΣ να μπορεσουμε να δουμε το φως χωρις να κλεισουμε τα ματια.
Aγαπη μονο !!!!

Ανώνυμος είπε...

Γενικα καλα θα ελεγα αλλα κανεις ενα λαθος ειδικα στο θεμα θρησκειας !
η θρησκειες , ειδικα δε η μονοθειστικη και οι αιρεσεις της το μονο που κανουν ειναι να προαγουν το διαιρε και βασιλευε !
οποιος δεν ειναι πιστος σε θρησκειες ΔΕΝ ειναι αθεος αλλα αθησκος !
ΟΠΩΣ οι αρχαιοι μας προγονοι.

Ανώνυμος είπε...

Ραντεβού στου Πατέρα μας την πόρτα.Σμουατς.Λιαννα

Deni Argiropoulou είπε...

Εξαιρετικό! Συγκινητικό! Το χρειαζόμουν τόσο πολύ! Αποτύπωσες με λέξεις κομμάτι της εσωτερικής μου εργασίας που έχει ξεκινήσει και πάλι -ευτυχώς - εδώ και κάμποσο καιρό! Σ'ευχαριστώ και ελπίζω να διαβάσω σύντομα κι άλλα τέτοια! Εύχομαι πολλοί να βοηθηθούν και να ψάξουν τουλάχιστον, αν όχι να ξεκινήσουν την εργασία!!!! Τίποτε άλλο για την ώρα ....... Σου στέλνω την αγάπη μου και περιμένω τη συνέχεια!!!:) :) :)

Deni Argiropoulou είπε...

Μία σύντομη αναφορά για τον/την ανώνυμο/η σχετικά με τις θρησκείες. Καλό θα ήταν να μην γινόμαστε πολέμιοι των θρησκειών ειδικά χωρίς να έχουμε μελετήσει τί πρεσβεύει η κάθε μια αλλά να ψάξουμε μέσα από τις διδασκαλίες της εκάστοτε θρησκείας τις κρυμμένες (ίδιες) αλήθειες της αρχαίας - αρχέγονης Γνώσης. Εκφέρω βέβαια προσωπική άποψη μια και σαν γονέας δεν απέτρεψα το παιδί μου από το να διδαχθεί τα θρησκευτικά στο σχολείο (παρόλο που ήταν μάθημα επιλογής θεώρησα ότι καλό θα ήταν να πάρει μία γεύση για να μπορεί αργότερα να σχηματίσει προσωπική γνώμη και να αποφασίσει ανεπηρέαστος από τις δικές μου απόψεις ή πιστεύω)αντίθετα με αφορμή τα όσα διδάσκεται φροντίζω να κάνουμε κάποιες συζητήσεις και να τον ενημερώνω - προετοιμάζω, όσο και όπως επιτρέπει η ηλικία του, για τις κρυμμένες αλήθειες. Τα υπόλοιπα στην συντάκτρια ................

Blondbrained είπε...

Σας φιλώ όλους πολύ. Περιέργως, όλοι όσοι σχολιάσατε, με έχετε επηρεάσει και δονήσει με τρόπους που δεν μπορείτε να φανταστείτε (εντάξει, κάποιοι μπορείτε ή/και ξέρετε). Αυτό δεν είνι τυχαίο θεωρώ. Μιλώ βέβαια για τους "επώνυμους" σχολιαστές!

Ανώνυμε φίλε μου, άλλο ο άθεος, άλλο ο άθρησκος. Ο άθεος είναι αυτός που δεν πιστεύει ότι υπάρχει κάποια ενέργεια "ανώτερη" της δικής μας ή καποια μορφή νόησης δημιουργικής στην οποία ίσως οφείλεται και η δική μας δημιουργία. Γι' αυτό και λέγονται Α-ΘΕΟΙ. Δε δέχονται την έννοια οποιουδήποτε Θεού ή θεότητας.

Οι άθρησκοι από την άλλη είναι αυτοί που δεν ανήκουν σε κάποια από τις γνωστές θρησκείες και θρησκευτικά συστήματα, γιατί νιώθουν πως δεν τους καλύπτουν, αλλά "πιστεύουν" σε μια ανώτερη μορφή νόησης και ενέργειας και συνειδητότητας :)

Καλή συνέχεια και σε ευχαριστώ πολύ που διαβάζεις και σχολιάζεις, έστω και ανώνυμα!

Καλό βράδυ σε όλους και όλες! :)